Jesienne Przebaczenie

**Jesień przebaczenia**

— Natalio Stanisławówno, po co pani to?! Niech Śliwiński ją operuje! — głos pielęgniarki Ani drżał z niepokoju. Ledwo nadążała za szefową oddziału chirurgicznego, jedną z najlepszych w szpitalu.

— Aniu, niech przygotują salę operacyjną. Potrzebna krew do transfuzji. I natychmiast skontaktuj się z Jarkiem — będzie mi potrzebny — rzuciła Natalia, nie zwalniając kroku.

Na łóżku w izbie przyjęć leżała kobieta — około trzydziestki, cała w czerni, jedna noga bez buta. Nieprzytomna.

— Potrącona na pasach. Kierowca był pijany — szybko zameldował ratownik. — Ciśnienie spada, podejrzenie krwawienia wewnętrznego.

— Na stół! Natychmiast! — rozkazała Natalia, a nosze natychmiast podnieśli dwóch sanitariuszy.

— Natalia! Natusiu! — rozległ się za nią krzyk. Od razu poznała ten głos. Marek. Jej były mąż. Ten sam, który odszedł do tej kobiety.

— To prawda? — chwycił ją za ramiona. — Potrącili Kasię?

— Marku, robimy, co możemy. A teraz — wybacz, muszę pracować.

— Ty?! Ty ją będziesz operować? Nie! Nie pozwolę! Chcesz ją zabić?! — w jego głosie było więcej strachu niż złości. Natalia skinieniem przywołała pielęgniarkę i kazała podać mu środek uspokajający.

Gdy weszła na salę operacyjną, rozmowy natychmiast ucichły. Poczuła na sobie spojrzenia. Poczuła osąd. Ale się nie zachwiała.

— Tak, to ta sama kobieta. Tak, ja ją zoperuję. Bo jestem chirurgiem. Jednym z najlepszych w mieście. Jeśli ktoś uważa, że sobie nie poradzę — niech powie teraz. Jeśli nie — pracujemy. Ratujemy życie. Wszystko jasne?

Operacja trwała trzy godziny. Dwa razy stan pacjentki sięgał granicy krytycznej. Ale Natalia walczyła, jak umiała. I wyciągnęła ją. Kasia przeżyła.

„Kilka dni w intensywnej terapii i będzie jak nowa” — napisała Markowi, który czekał pod drzwiami.

— Natalciu… Wybacz. Jestem idiotą. Będę ci wdzięczny do końca życia! — całował jej dłonie, płakał, klęczał.

— Marku… Dość. To przeszłość. Idź do domu. I tak jej nie zobaczysz. Dam znać, jeśli coś się zmieni.

Natalia zaparzyła sobie tanią kawę, usiadła w pokoju lekarskim na starym fotelu z drożdżówką i po raz pierwszy od rana poczuła głód. Ledwo zamknęła oczy, gdy do środka weszła Ania.

— Jest pani bohaterką! Jestem pod wrażeniem! Ale po co? Po co ratować tę żmiję? Rozbiła pani życie…

— Aniu, jestem lekarzem. Pacjentka miała krwotok. A to, co mówisz… To ja i Marek sami wszystko zepsuliśmy. Nie jestem pewna, czy kiedykolwiek go naprawdę kochałam.

— Pani jest po prostu wspaniała! — szepnęła Ania i mocno objęła Natalię.

Kilka dni później Kasię wypisywano. Marek przyszedł z dwoma bukietami — przepiękne burgundowe róże i urocze polne kwiaty.

— To dla ciebie, Natalciu. Nie zapomniałem…

— Nie trzeba było. — Ale bukiet wzięła.

— Natalio… Wybacz mi. Dziękuję, że mnie pani uratowała… — Kasia ledwo mogła spojrzeć w oczy kobiecie, którą zdradziła.

— To już przeszłość — cicho powiedziała Natalia. Najpierw jednak sobie samej.

Zmiana się skończyła. Do domu nie miała ochoty. Tam było pusto i cicho. Natalia poszła na spacer po starówce. Uwielbiała to miejsce. Lubiła grę: zgadywać, kto czym zajmuje się zawodowo. Zwycięzca nagradzał się kawą.

Na ławce siedział mężczyzna. Płaszcz, drogie zegarki, teczka. Adwokat? Pewnie tak.

— Przepraszam… — Natalia nie zauważyła, kiedy podeszła. — Pan… przypadkiem nie prawnik?

— W punkt — uśmiechnął się. — A pani, zgaduję, lekarka?

— Skąd pan… — roześmiała się, zaskoczona.

— Co więcej — chirurg. I ma pani na imię… Natalia?

— Chwileczkę, jak…? Pan jest jasnowidzem?

— Nie, po prostu umiem czytać. Pani ma identyfikator na piersi — zaśmiał się. — A tak w ogóle, jestem Jan.

— W takim razie należy się panu nie tylko kawa, ale i rogalik! — odparła śmiechem.

Po raz pierwszy od wielu lat Natalia śmiała się naprawdę. Jakby serce przypomniało sobie, czym jest radość. Jesień za oknem nie miała znaczenia. Wiosnę miała w sobie.