Kara za chciwość: Opowieść o oszukańczym wodniku

Drzwi skrzypnęły niemal od razu, gdy tylko zadzwonił. Na progu stała starsza kobieta, wyglądająca na osiemdziesiąt lat, o bystrym, pełnym ironii spojrzeniu.

— Dzień dobry — powiedział uprzejmie młody mężczyzna.

— I panu także, młodzieńcze — odparła. — A czego tak bez zapowiedzi? Nawet nie zapytałam „kto tam”, nie boisz się, że staruszka się przestraszy?

— Ja, kochanie, już w życiu przestraszyłam się wszystkiego, co można — uśmiechnęła się babcia. — Teraz to ja mogłabym straszyć innych. Wchodź, z opieki społecznej przyszedłeś, czy skąd?

— Jestem, babciu, z firmy, która sprzedaje cudowne filtry do wody. Podłącza się — i woda z kranu staje się jak z górskiego potoku. Czysta, bez chemii. Jak dawniej, gdy można było pić prosto z rzeki.

— Oho, sam wodnik się do mnie zjawił — zdziwiła się staruszka. — To jest dobra rzecz. Wchodź.

Mężczyzna demonstracyjnie wytarł buty o wycieraczkę.

— Mogę nie zdejmować butów? — spytał, patrząc na dywanik.

— Zostaw, co tam. Córka potem podłogę umyje, jeszcze młoda, nie jak ja — stara baba.

— Ależ babciu, taka pełna energii, urodziwa, rumieńce na policzkach — zaraz mógłby panią na potańcówkę zabrać — bąknął z udawanym uśmiechem. — A gdzie kuchnia? Chciałbym pokazać towar…

— Pochlebco — prychnęła babcia. — W lustra dawno nie zaglądam, więc uwierzę na słowo. Chodź, pokażę.

Gdy weszli do kuchni, mężczyzna rozejrzał się po wnętrzu i nagle zapytał:

— A dlaczego babcia nie widzi swojego odbicia? Wampirka?

— Nie, nie — zaśmiała się staruszka. — Po prostu córka powiesiła lustra za wysoko, a ja jestem niska. Nie dosięgnę, nawet jeśli podskoczę.

Zaczął montować filtr, coś dokręcał, pokazywał mętną wodę przed i krystalicznie czystą po. Babcia słuchała uważnie, kiwała głową.

— Kupię — powiedziała nagle. — Ale najpierw napij się ze mną herbaty. Nie lubię pić sama. Pięć minut, nic więcej. Mam dobry, ziołowy.

Szybko zagotowała wodę, zaparzyła aromatyczną herbatę. W pokoju rozniósł się zapach mięty i lipy.

— Rodzina jest? — spytała od niechcenia. — Dzieci?

— Nie, jeszcze sam.

— I dobrze. Za wcześnie ci na dzieci. A herbata jak?

— Cudowna, babciu. Gdzie taką kupujecie?

— Ja nie kupuję. Przynoszą mi ją duszki w urodziny.

Roześmiał się, myśląc, że staruszka żartuje. Ale wkrótce uśmiech zniknął z jego twarzy.

— Powiedz, chłopcze, po co chodzisz po domach? Dla czystej wody? Nie wierzę.

Nagle zaczął mówić, jakby nie z własnej woli:

— Nie, oczywiście. Filtr kupuję tani w sklepie, a sprzedaję dwadzieścia razy drożej. Czasem coś dodaję do wody, żeby lepiej smakowała. Ludzie dają się nabrać, a mi to na rękę.

— Właśnie o to chodzi — spokojnie skinęła staruszka. — A przecież ostrzegałam: herbata jest magiczna. Kto ją pije, nie może kłamać. Duszki, mówisz? Tak. One zrobiły tę mieszankę. Za twój oszust — będziesz ukarany.

Chciał coś powiedzieć, ale już nie mógł — jego ciało zaczęło rozpływać się w lekką parę, która powoli opadła do miedzianej miski, podsuniętej przez babcię.

— Chciałeś być wodnikiem — teraz nim będziesz. Nasz rzeczny dawno prosił o pomocnika. Dziesięć lat na rzece odrobisz, potem zobaczymy.

Wzięła miskę i wylała wodę do zlewu.

— Aha, „dlaczego się nie odbijam, babciu?”. Bo mam już trzysta lat. A lustra córka powiesiła wyższe, żeby ludzie się nie bali.

Zaśmiała się sama do siebie.

— Pierwszy był od liczników — teraz piorunami kieruje w czasie burzy. Powietrze to jego żywioł. A twój — to woda. Poznacie się. Przy następnym deszczu.

Staruszka przeszła koło lustra, w którym nie odbiła się nawet jej postać. Tylko cień przemknął po podłodze i rozpłynął się w ciszy starego mieszkania.

**Lekcja na dziś:** Kłamstwo zawsze wraca. Woda, która cię pochłonie, wcześniej czy później znajdzie swoją drogę.