Nie przyszła… Bo już nie może

Nie przyszła… Bo już nie mogła.

Wrócił z delegacji trochę wcześniej niż zwykle — o wpół do siódmej wieczorem. W mieszkaniu panowała dziwna, niepokojąca cisza. Ani dźwięku. Ani zapachu obiadu. Ani jej zwykłego: „Jesteś? Zaraz coś zrobię”. Przeszedł przez wszystkie pokoje. Spojrzał do łazienki, do toalety. Kuchenka zimna. Czajnik pusty. W lodówce równo ustawione pojemniki z jedzeniem — wszystko świeże, domowe. Ale pani domu nie było.

— Gdzie się ta wałęsa? — warknął w myślach i wybrał numer. Telefon dzwonił, ale nikt nie odbierał.

— Dobra, zjem coś. Potem się wyjaśni. — Rzucił telefon na kanapę i usiadł w kuchni.

Minęła godzina. Siódma trzydzieści. Zadzwonił jeszcze raz. Bez odpowiedzi. W głowie zaczęły kiełkować podejrzenia.

— A może kochasia sobie znalazła? No tak, ścierwo… Ja się haramżę na tych północnych budowach, forsę do domu wożę, a ona sobie jeździ wygodnym autem, które ja kupiłem. Sam ją uczył prowadzić, głupia! Dzieci woziła, zakupy robiła, a teraz, jak dzieci podrosły, to pewnie postanowiła się zabawić. No to jej pokażę…

Przypomniał sobie, jak ją opieprzał za każdą rysę na karoserii, jak dyktował, w którym sklepie ma robić zakupy, kiedy iść do fryzjera, jaki kolor włosów nosić. I nawet nie pracowała — sam nalegał, żeby zajmowała się tylko domem i dziećmi.

— A ta niewdzięczna bestia teraz pewnie hasa po mieście. Przywalię jej, żeby się nauczyła, niech siedzi w domu, jak przystało.

Windą coś zaturkotało. Rzucił się do drzwi, spojrzał przez wizjer — nie ona. Na wieszaku nagle zauważył kluczyki od samochodu. Czyli jest w domu. Czyli… wyszła gdzieś pieszo? Jeszcze gorzej…

— Czyżby się odważyła? Uciekła?

Biegał po mieszkaniu. Sprawdził szafę — ubrania na miejscu. A ona wciąż nie odbierała telefonu.

— No cholera. Dziewiąta trzydzieści, a jej wciąż nie ma.

Włączył telewizor, żeby się rozproszyć, ale nie śledząc fabuły, wpadł w niespokojną drzemkę.

Obudził się o wpół do dwunastej. Żony wciąż nie było. Serce ścisnęło się w piersi. Wściekły, znów zadzwonił. Po drugiej stronie odezwał się kobiecy głos.

— Dzień dobry, mówi pielęgniarka z przyjęć chirurgii. Z kim rozmawiam?

Wykrzyknął:

— Jaka chirurgia?! Oszalałaś?!

Połączenie się urwało. Znów wybrał numer. Tym razem odezwał się mężczyzna.

— Proszę przestać obrażać nasz personel. Czy może pan teraz przyjechać do szpitala, na chirurgię?

— Po co? Co się dzieje?

— Musi pan podpisać dokumenty. Zrobiliśmy, co w naszej mocy. Niestety… proszę przyjąć kondolencje. U pańskiej żony doszło do zatrzymania akcji serca.

Zaniemówił.

— Co wy pier…? Jakie serce? Ona nigdy serca nie miała! Po prostu nie chce wrócić do domu! Gdzie ona jest?!

— Pańska żona nie żyje — powtórzono.

I tyle. Świat się zawalił.

Później wytłumaczyli: wezwała ją pielęgniarka z przychodni, były wyniki badań. Coś zaniepokoiło lekarzy. Poprosili, żeby wpadła. Po wizycie wyszła z przychodni, ale nie doszła do przystanku — zakręciło jej się w głowie, usiadła na ławce. Powtarzała sobie, że wszystko będzie dobrze. Że mąż wróci — i będzie obiad, i wyprasowane koszule. Że ona jeszcze wszystko przygotuje. I oczywiście da radę — bo to prosta operacja, takie robią codziennie…

Ale nie zdążyła. Nie wróciła.

Został w mieszkaniu, gdzie wszystko było jej dziełem — jej rękami, jej troską. I zrozumiał: nie wiedział, jak bardzo jej potrzebował, dopóki nie było za późno.

A na stole została lista: „Kupić jabłka. Ugotować rosół. Wyprasować koszule. Porozmawiać z mężem — może dość tych delegacji?”

Ale już nie porozmawia…