Futro

— No to idę… Kasia.

— Idź.

— Wychodzę, Kasia, słyszysz?

— Idź, Łukasz, idź.

Dopiero gdy za Łukaszem zatrzasnęły się drzwi, Katarzyna puściła łzy. Siedziała w starym fotelu, który dostała od babci, z podkurczonymi nogami, i płakała. Cicho, jak w dzieciństwie, gdy bała się, że ktoś usłyszy. Płakała, aż zaczęła łkać jak mała dziewczynka.

Jak żyć dalej? Bez Łukasza? Bez człowieka, z którym dzieliła te wszystkie lata?

Kasia wstała, żeby przygotować obiad, ale zatrzymała się. Po co? Łukasza przecież nie ma. Jaki sens? Runęła z powrotem w fotel, a łzy znów polały się strumieniem.

Ale wtedy przypomniała sobie o dzieciach. Wkrótce wróci córka Ola, studentka, głodna po wykładach. Potem przyjdzie syn Bartek, spóźni się z treningu. Oni przecież chcą jeść, trzeba ich nakarmić. Kasia zmusiła się, by wstać, otarła łzy i poszła do kuchni.

Wspominając lata z Łukaszem, znów się rozpłakała. Jak? Jak żyć bez niego?

Wieczorem dzieci, jak zwykle, wpadły do domu hałaśliwie, przepychając się i żartując. Ale wkrótce zauważyły nieobecność ojca.

— Mamo, a gdzie tata? W delegacji? — zapytała Ola.

— Tak w ogóle, gdzie on jest? — dodał Bartek.

Kasia nie wytrzymała. Łzy znów popłynęły, opadła na krzesło i zaniosła się płaczem.

— Mamo, co się stało? Jest w szpitalu? — zaniepokoiła się Ola.

— Nie… odszedł… — wykrztusiła Kasia. — Na zawsze… do innej kobiety.

— Co? — krzyknęli chórem. — Mamo, to żart?

Ale to nie był żart.

Bartkowi zadrżała warga. Choć sportowiec, wciąż był trzynastoletnim chłopcem. Patrzył bezradnie to na matkę, to na siostrę, gotowy wybuchnąć płaczem.

— Dobra — Ola energicznie przetarła czoło. — Bartek, idź do łazienki, umyj się i odrób lekcje. Mamo, dość tego rozklejania się. Trzeba pomyśleć, co dalej.

Ola była opanowana, szybka, stanowcza. Bartek, nie sprzeciwiając się, posłuchał.

Później Ola weszła do pokoju brata.

— Płaczesz?

Bartek pokręcił głową, nie podnosząc wzroku.

Ola przytuliła go, zmierzwiła mu włosy.

— Damy radę, Bartuś. Słyszysz? My jesteśmy rodziną, a on tam sam. Jemu gorzej.

— Mam mu współczuć? — wykrzyknął Bartek przez łzy.

— Współczuć? To pomysł. Będziemy szczęśliwi, najszczęśliwsi. A on jeszcze zrozumie, jaką popełnił pomyłkę.

Uspokoiwszy brata i matkę, Ola poszła do łazienki i tam w końcu puściła łzy. Jak? Jak ich tata, najlepszy tata na świecie, mógł tak postąpić? Nie przystojniak, zwyczajny facet z brzuchem, którego mama utuczyła swoimi pierogami. Poczucie humoru — przeciętne, tylko mama śmiała się z jego żartów. Jeździł starym samochodem, który sam naprawiał. Pracował jako kierownik małego działu w fabryce, pensja skromna.

Ale w ich rodzinie zawsze było dobrze. Ola chwaliła się koleżankom, że jej ojciec to jedyny, który jest wierny żonie. A okazało się, że nie…

Łzy płynęły, Ola zmywała je zimną wodą.

Życie toczyło się dalej, spokojnie, ale już bez ojca. Słowo „tata” zniknęło z ich słownika. Mówili „on” lub „ojciec”, i to coraz rzadziej.

Pewnego dnia Ola usłyszała za sobą:

— Olu, Ola, zaczekaj!

Odwróciła się. Za nią, zdyszany, biegł ojciec — nieporadny, w ciasnym garniturze, z krawatem, który zdawał się go dusić.

Ola odwróciła się i przyspieszyła.

— Córeczko, zaczekaj! — błagał.

— Czego chcesz? — rzuciła lodowato.

— Masz, pieniądze… weź — Łukasz wyciągnął plik banknotów. — Jest dużo. Chodź do nas, Ola. Monika, ona jest dobra, handluje futrami. Wybierzemy ci futro. I mamie na urodziny futro damy, z norek! Monika mi na wszystko pozwala. Wkrótce znów lecimy do Grecji, po futra…

— Idź… w cholerę — odcięła Ola.

— Po co w cholerę, córeczko?

— Po futra. Na inne trzy litery nie mogę — wychowanie nie pozwala… tato.

Łukasz zastygł, jakby oblał go lodowatą wodę. Wiedział przecież, że w domu brakuje pieniędzy. Żyli skromnie, a on jeszcze… zadurzył się w Monice.

Wszystko zaczęło się od kolegi, Darka. Ten zaprosił Łukasza do swojej znajomej, a tam była Monika. Najpierw mu się nie spodobała — zbyt jaskrawa, wulgarna, duża jak niedźwiedzica. Patrzyła na niego, jakby chciała go połknąć. Łukasz posiedział chwilę i wrócił do domu.

Tamtego wieczoru po raz pierwszy okłamał Kasię, powiedział, że został w pracy. Serce mu waliło, wstyd dusił. Kasia pomyślała, że zachorował, a on po prostu miał taki wstyd, że temperatura mu skoczyła.

Potem Darek znów namówił: „Na pół godziny!” I znów Monika.

— Co ty, Łukasz? Ona futra z Grecji przywozi, dwa stoiska na targu! Futro Kasi kupi, co tylko zechcesz!

— Po co mi to? Mam Kasię.

— No weź! Nudzi się samej. Co ci szkodzi? Futro z norek dla Kasi — chcesz?

— Chcę…

I poszedł. A potem jeszcze i jeszcze. To wszystko przez te przeklęte futro. Sam nie zauważył, jak skończył w łóżku z Moniką. Płakał, gdy wracał do domu, tak mu było wstyd przed Kasią. A potem ona się dowiedziała… i nie wybaczyła. Kazała mu wyjść.

Monika była wniebowzięta.

Wieczorem Ola była pochmurna.

— Olu, on do ciebie przyszedł? — zapytał Bartek, mamrocząc.

— A do ciebie?

Brat skinął głową.

— Powiedziałem, żeby się nie zbliżał. Nienawidzę go, zdrajca.

Ola przytaknęła.

Łukasz tęsknił.

— Co ty, Łukaszu? — pytała Monika.

— Dzieci nie chcą ze mną rozmawiać. Kasia też… Pieniądze im proponowałem, a oni… dumni.A jednak pewnego dnia, gdy Kasia znalazła w szafie starą jego koszulę i ukradkiem do niej przytuliła się, usłyszała za sobą ciche chrząknięcie – stał w drzwiach, trzymając w rękach zawiniątko, a w jego oczach malowała się nadzieja i strach.