Ona podjęła swoją decyzję

Ona już wszystko postanowiła

— Dlaczego jeszcze nie jesteś gotowy? — Kasia stała w progu, ledwie powstrzymując irytację. — Zapomniałeś, jaki dziś dzień?

— A jaki? — Jan nawet nie oderwał wzroku od telewizora, leniwie przełączając kanały. — Znowu gdzieś musimy jechać?

— Powinniśmy być w szpitalu! Ola urodziła, sam słyszałeś. Pierwsza z naszej paczki została mamą. Musimy ją pogratulować!

— Gratulować z czego? — mężczyzna prychnął, nie przestając klikać pilotem. — Z nieprzespanych nocy? Z płaczu dziecka? Z życia, które już nie należy do ciebie? Wątpliwy powód do świętowania.

— Co ty pleciesz? Sam mówiłeś, że chcesz dzieci! Mówiłeś, jak marzysz, żeby po domu biegały małe nóżki. Żeby dziecięce rączki obejmowały cię za szyję. Mówiłeś — troje, nie mniej! Czy mi się to przyśniło?

— Tak, mówiłem. Ale przyznasz, że ładnie to brzmi. Kobiety to lubią. No i ty się rozczuliłaś — spokojnie odparł Jan.

Kasia bez słów opadła na kanapę. Jej twarz zastygła w osłupieniu.

— Po prostu nie chcę dzieci. Co w tym złego? Większość facetów ich nie chce. Nie myślałaś, żeby pożyć dla siebie? Podróże, hobby, wolność… A wy od razu — dzieci, rodzina, pieluchy.

— Zawieziesz mnie? — jej głos stał się lodowaty. Nie potrafiła ukryć urazy — właśnie dziś miała mu powiedzieć najważniejszą nowinę w swoim życiu.

— Bez nas się nie obędą? Nie chcę patrzeć na te głupie ceregiele, cmokanie i płacz. Pójdziesz później. Może i ci się odechce rodzić.

Bez słowa Kasia wyszła do sypialni. Po kwadransie wróciła w eleganckiej, wyjątkowo dopasowanej sukience. Taksówka już czekała — na szczęście nie będzie musiała słuchać ponurych komentarzy Jana.

A przecież była tak blisko szczęścia… Jeszcze dziś rano zobaczyła dwie kreski na teście. Chciała podarować mu tę wiadomość wieczorem. Ale teraz… teraz nie wiedziała już, czy ma prawo o tym wiedzieć.

Kasia zawsze pragnęła stabilności. Pracowała już w czasie studiów, skończyła z wyróżnieniem, miała świetną posadę, stały dochód, własne mieszkanie — prezent od rodziców. Wszystko robiła jak należy. I była gotowa na dziecko. Tylko mężczyzna, którego widziała jako ojca swoich przyszłych dzieci, okazał się jedynie dobrym aktorem.

Jan wydawał się jej dojrzały, godny zaufania, poważny. Jego wiek, słowa, wzrok — wszystko budowało pewność. Dopiero dziś zdjął maskę.

— Już wszystko postanowiłam — szepnęła w pustkę samochodu. Taksówkarz, milczący starszy mężczyzna, obrócił głowę, spojrzał na nią uważnie i na pożegnanie niespodziewanie rzucił: — Gratuluję.

Kasia zmieszała się. Podziękowała i pobiegła do wejścia. Tam, promieniejąc szczęściem, stała Ola z maleńkim zawiniątkiem w ramionach. Już tulił je dumny ojciec. Powietrze było przepojone miłością.

— Gratuluję, kochanie! — Kasia przytuliła przyjaciółkę. — Jak ma na imię?

— Jakub, po tacie. Chcę, żebyś została chrzestną.

— Z przyjemnością — uśmiechnęła się Kasia, ale serce ścisnęło się żalem. Wszystko, czego pragnęła, było właśnie tutaj, przed nią, ale nie z nią.

— Coś się stało? — cicho spytała Ola, gdy odeszły na bok.

— Jan cały czas kłamał. Nie chce dzieci. A mówił, że chce. A co najważniejsze — jestem w ciąży. Dowiedziałam się dziś. I teraz… teraz muszę wybierać.

— Kasia, mężczyzn nie brakuje. Ale szansa, by zostać mamą — owszem. Moja siostra na przykład nie może mieć dziecka. Płakała ze szczęścia i bólu, gdy dowiedziała się, że jestem w ciąży. Nie możesz rezygnować ze swojego marzenia.

— Tak myślę. Jeśli nie zmieni zdania — odejdę. Moi rodzice będą zachwyceni, że zostaną dziadkami.

Jan nie zmienił zdania. Twierdził, że dzieci to balast, strata sił, czasu i pieniędzy. Kasia nie dyskutowała. W środku już podjęła decyzję.

Trzy lata później.

— O, Jan! — byłą sąsiadka niemal wpadła na niego na lotnisku. — Gratuluję narodzin syna!

— Pomyłka, nie mam dzieci — rzucił chłodno.

— Jak to? Widziałam Kasię — z wózkiem. Chłopczyk ma ze cztery miesiące. Umiesz liczyć, prawda?

Jan zbladł. Nie wiedział. Albo nie chciał wiedzieć. A teraz… teraz było za późno.

— Gdzie ona? Gdzie ją widziałaś?

— Nie powiem. Przypadkowe spotkanie. A ty, jak się okazuje, jesteś jednym z tych… którzy nie uznali własnego dziecka.

Jan został sam. Dopiero teraz zaczął rozumieć, co stracił. Ale gdy po trzech latach w końcu odnalazł Kasię, było za późno. Chłopiec mówił „tato” do innego mężczyzny. Jan nie mógł z nim konkurować. Ani uczuciem, ani czynami, ani sercem.

Koniec był przesądzony. Kasia wybrała dobrze.