Przepraszam za to, co się stało

**Dziennik osobisty**

— Jakub, na pewno wszystko zabrałeś? Nie musisz sprawdzić jeszcze raz? — krzyknęłam, zatrzymując się przed zamkniętymi drzwiami do łazienki.

— Kasia, nie ma potrzeby! Spakowałem całą walizkę, sama widziałaś — odpowiedział przez szum prysznica. Ale jego głos… zadrżał. Czy mi się wydawało?

— Walizkę widziałam. Ale co do niej wcisnąłeś — tego nie wiem — mruknęłam, odsuwając się na bok.

— Kasia, zrób mi kawę, proszę. Mocną. Bez mleka — dodał już spokojnym tonem, zakręcając wodę.

Poszłam do kuchni, w milczeniu wyjęła tygielek, nalałam wody, wsypałam zmieloną kawę, szczyptę soli — tak jak lubi. Mamy ekspres, ale Jakub uwielbia kawę parzoną przeze mnie. „Jesteś taka troskliwa” — powiedział wczoraj, wracając późno z pracy i widząc, jak po babcinej tradycji owinęłam kolację ręcznikiem, żeby nie wystygła.

Ostatnio coraz częściej zostawał dłużej — niby w biurze. Buduje karierę. Szykuje się do awansu. A ja? Cicho go wspierałam. Gotowałam, prasowałam, znosiłam.

— Boski zapach boskiego napoju! — powiedział Jakub, wchodząc do kuchni i odgarniając mokre włosy z czoła. Usiadł przy stole, sięgnął po filiżankę.

— Kasia, dzisiaj mam dostawę — zamówiłem pokrowce do auta. Odbierz, dobrze? Płatność przy odbiorze — dodał, wsypując do kawy łyżeczkę cukru.

— Jasne. Jak zwykle — usiadłam naprzeciwko.

— Wyjazd służbowy totalnie nie w porę — westchnął. — Ale nie mogę odmówić. Sam rozumiesz — szansa, może jedyna. Starszy menedżer to nie przelewki.

— No tak… Nie sądziłam, że na takim stanowisku trzeba będzie jeździć po całym kraju.

— Kaprysy szefa. Dobra, mam jeszcze pół godziny, popracuję z telefonu.

Wstał, poszedł do drugiego pokoju. Filiżanki po sobie nie zabrał. No trudno. Co z niego wyciągnąć — cały spięty.

Sięgnęłam po jego kubek, gdy nagle telefon zadrżał — wiadomość. Otworzyłam.

„Kasia, Jakub kłamie. To żaden wyjazd służbowy. Leci z Zuzanną Kowalską do Włoch. Zatrzymaj go, póki czas. Sam sobie życie zrujnuje”.

Ania. Jego młodsza siostra.

W głowie coś mi przeskoczyło. On… z Zuzanną? Niemożliwe. Żart? Ale Ania nie należy do osób, które żartują w ten sposób. I na pewno by nie kłamała.

Przed oczami wszystko się zamgliło. Powietrze stało się ciężkie jak beton. Ledwo łapałam oddech. Z trudem wstałam, nalałam sobie wody — i opadłam z powrotem na krzesło.

Chciało mi się wyć. Krzyczeć. Roztrzaskać wszystko w drobny mak. A w głowie tylko jedno: „Za co?”.

Ścisnęłam złość w pięści. Chciałam rzucić się na niego, urządzić scenę, ściągnąć maskę. Ale… nie zrobiłam tego. Nie zasłużył.

Niech leci. A ja przygotuję mu niespodziankę. Nie awanturą — czynem.

Otworzyłam aplikację bankową. Na wspólnym koncie — sześćdziesiąt tysięcy złotych. Niespodzianka: brakowało już piętnastu. Moich pieniędzy, swoją drogą. Moje honoraria za projekty, moja praca po nocach. A on… na moich oszczędnościach wozi swoją pierwszą miłość na wakacje.

O Zuzannie wiedziałam. Jakub sam opowiadał, Ania też kiedyś rzuciła aluzję. Szkolny romans, wietrznica. Rzuciła go dwa razy — raz dla tatusia z pieniędzmi, raz dla jakiegoś obiecującego faceta. A teraz wróciła. Jakub znowu dał się złapać. I znowu kłamie.

Mógł przynajmniej powiedzieć szczerze: „Kasia, kocham inną. Wybacz”. Byłoby boleśnie, tak. Ale nie tak podle. A on? Jak szczur. Pieniądze zabrał, o wyjeździe nakłamał, walizkę spakował…

No cóż. Resztę wypłacę ja. Dziś. Do grosza. Potem — rozwód. Jego rzeczy — kurierem do rodziców.

Sprawdziłam kalendarz — jutro w południe ważna prezentacja online. Jeśli pójdzie dobrze — wezmę urlop. Nie do Włoch, oczywiście. Do Portugalii, na przykład. Albo gdzieś, gdzie jego stopa jeszcze nie stanęła.

— Kasia, wychodzę, wolę wyjechać wcześniej — zajrzał do kuchni elegancki, w krawacie.

— Pa. Udanej podróży — wychrypiałam, ściskając filiżankę.

— Co to za ton?

— Wydało ci się.

— Będę tęsknił…

— Wątpię, żebyś miał na to czas.

— Nie odprowadzisz?

— Wolałabym pozmywać.

— No dobra, lecę.

— Idź.

Drzwi zatrzasnęły się. Jakub nawet nie podejrzewał, że odchodzi na zawsze. Jutro wymienię zamki.

Usiadłam na krześle. Wybuchnęłam płaczem. Gorzko. Z gniewu, z upokorzenia. Zdrajca.

Znowu wiadomość od Ani:

„Kasia, jak się czujesz?”

Otarłam łzy, wybrałam jej numer.

— Ania, skąd informacje?

— Znajoma Zuzanny mi powiedziała. Znów się do niego przyp— Przyczepiła się do niego jak rzep do psiego ogona, a teraz znów go wykorzysta i zostawi, tak jak wcześniej.