A ostatnio Justyna przyszła do mnie z dziwną propozycją

Nie mam dużo biżuterii. Szczerze mówiąc, nie przepadam za błyskotkami. Ale na zaręczyny mój przyszły mąż dał mi złoty pierścionek z brylantem. Moim zdaniem to drogi prezent, więc nie noszę go na co dzień. Zakładam go wyłącznie na specjalne okazje, a na co dzień noszę tylko obrączkę.

Mam najlepszą przyjaciółkę, Justynę. Przyjaźnimy się od szkoły. Potem studiowałyśmy razem. Ale moja przyjaciółka jakoś nie ma szczęścia w życiu osobistym. Jeden facet ją zostawił, z drugim za bardzo różnili się charakterami.

Oczywiście, żal mi Justyny, ale jak mogę jej pomóc?

Ostatnio zaczęłam zauważać, że za każdym razem, kiedy mamy się spotkać, Justyna prosi, żebym zabrała ze sobą męża. Niby dla bezpieczeństwa. Nie bardzo mi się to podoba. Nie, jeżeli chodzi o męża, to jestem go pewna, wiem, że mnie kocha. I w ogóle, Justyna nie jest w jego typie. Ale zaczęłam dużo mniej ufać mojej przyjaciółce. Kto wie, co jej chodzi po głowie.

A ostatnio Justyna przyszła do mnie z dziwną propozycją.

– Pożycz mi ten pierścionek z brylantem, który dał ci Piotrek, – mówi.

– To znaczy? – nie zrozumiałam.

– Na jeden dzień. Potem ci oddam, – moja przyjaciółka spojrzała na mnie niewinnymi oczami. – Po prostu pasuje mi do sukienki.

– Dlaczego nie założysz czegoś ze swojej biżuterii?

– No… – Justyna się zawahała. – Ten twój mi się podoba.

Stanęłam przed wyborem: pożyczyć pierścionek albo stracić przyjaciółkę. I dokonałam tego wyboru.

– Wiesz, Justyna, – zaczęłam, – ty i ja zawsze dzieliłyśmy się rzeczami. Niczego ci nigdy nie odmówiłam, prawda?

– Tak, to prawda, – przytaknęła Justyna.

– I gdybyś mnie teraz poprosiła o moje nowe buty, których sama jeszcze nigdy nie założyłam, albo nawet o samochód, to chętnie bym ci pożyczyła. Ale nie będę się dzielić tak prywatnymi rzeczami, jak prezent od męża, przepraszam.

– Dlaczego? – moja przyjaciółka nie zrozumiała. – Oddam, nie zabiorę ci przecież ani nie zgubię.

– To moje ostatnie słowo, – powiedziałam, żeby  zakończyć tę rozmowę.

Justyna przestała się do mnie odzywać. Zupełnie. Tak bardzo ją uraziła moja odmowa. A ja doszłam do wniosku, że nasza przyjaźń nie była aż taka silna, skoro koleżanka wyceniła ją taniej niż mój pierścionek.