Córka wybrała miłość, a koszty ponieśliśmy my

Wiera biegała nerwowo po swoim małym mieszkaniu we Wrocławiu, ściskając telefon, na którym znów wyświetliła się wiadomość o zaległej płatności za kredyt. Serce ściskało się jej z niepokoju: jak wyżywić rodzinę, skoro córka i zięć zawisli na jej barkach jak kamień? Wszystko zaczęło się, gdy jej starsza córka, dziewiętnastoletnia Zosia, oznajmiła, że spodziewa się dziecka i wychodzi za mąż.

Wiera pracowała wcześniej z koleżanką, Krystyną, doświadczoną i wrażliwą kobietą. Krystyna sama wychowywała dwie córki: Zosię, która miała 19 lat, i dziesięcioletnią Jolę. Do niedawna Krystyna nie narzekała na dzieci. Zosia pilnie studiowała na uniwersytecie, Jola błyszczała w szkole. Obie były posłuszne, wzorowe, i Krystyna była z nich dumna, mimo trudów samotnego życia.

Ale na drugim roku studiów Zosia poznała swoją pierwszą miłość, Adama. Chłopak był z innego miasta, ale Krystyna, po rozmowie z nim, zaakceptowała wybór córki. Adam wydawał się dobry i szczery, nie żadnym oszustem. Wkrótce zakochana para postanowiła zamieszkać razem. Aby nie wydawać pieniędzy na wynajem, wprowadzili się do Krystyny. Ta sprzeciwiała się takiemu pośpiechowi: córka miała dopiero 19 lat, powinna najpierw skończyć studia, stanąć na własne nogi. Ale wyboru nie było.

Krystyna mieszkała w trójpokojowym mieszkaniu, ale pokoje były maleńkie, i tak było ciasno. Pojawienie się Adama, potencjalnego zięcia, tylko pogorszyło sytuację. Krystyna pogodziła się z tym, ale wkrótce odkryła prawdziwy powód ich pośpiechu: Zosia wyznała, że jest w ciąży i razem z Adamem chcą się pobrać. Krystyna poczuła, jak ziemia usuwa się jej spod nóg. Córka, ledwo wkraczająca w dorosłość, już miała zostać matką.

Adam nie pracował. Studiował tak jak Zosia na dziennym i ani on, ani córka nie zamierzali przejść na zaoczne. Ale ślub urządzili wystawny, niczym bohaterowie hollywoodzkiego filmu. Wybrali jedną z najdroższych restauracji we Wrocławiu, zaprosili tłum gości, a Zosia zamówiła designerską suknię, jakby szykowała się na wybieg. Krystyna próbowała protestować, tłumaczyła, że nie ma takich pieniędzy, ale Zosia, łapiąc się za brzuch, zaczynała płakać:
— Mamo, serio żałujesz dla własnego wnuka?

Krystyna, zaciąwszy zęby, zapłaciła za wszystko. Wyciągnęła oszczędności, które zbierała na czarną godzinę, a nawet wzięła nowy kredyt. Miała nadzieję, że po ślubie młodzi wezmą się w garść, znajdą pracę, zaczną żyć na własny rachunek. Ale jej nadzieje rozwiały się jak dym. Zosia i Adam dalej mieszkali u niej, nie myśląc o dorabianiu.

Rodzice Adama podarowali parze na ślub używany samochód. Teraz młodzi jeździli po mieście, jakby byli na wakacjach, a paliwo opłacali rodzice chłopaka, wiedząc, że syn nie ma złamanego grosza. Ale reszta wydatków — jedzenie, rachunki, ubrania — spadła na barki Krystyny. Młodzi nawet nie wiedzieli, ile kosztuje bochenek chleba. Gdy Krystyna próbowała rozmawiać o rachunkach, Zosia przewracała oczami:
— Mamo, no przecież studiujemy, skąd mamy mieć pieniądze?

Zosia nie chciała oszczędzać na niczym. Pokazała matce katalog z wózkiem i łóżeczkiem — najmodniejszymi i najdroższymi modelami. Krystyna, której pensja ledwo starczała na życie, tylko westchnęła.
— Zosia, ja nie mam takich pieniędzy! Mam kredyt za twoje studia, Jolę trzeba wychować!
— Serio tak mówisz? — wybuchnęła córka. — Babcia przyszła, a skąpi dla własnego wnuka?

Krystyna czuła, jak kipi w niej gniew. Oni sami zdecydowali się na dziecko, a ona ma je utrzymywać? Ciągnęła całą rodzinę, harowała do upadłego, a pieniędzy ledwo starczało. Kredyt za studia Zosi wisiał nad nią jak miecz Damoklesa, młodsza Jola potrzebowała wsparcia, a młodzi zachowywali się, jakby żyli w bajce.

Pewnego dnia Krystyna nie wytrzymała. Wróciła z pracy, gdzie znowu dostała burę za spóźnienie — zatrzymała się, by kupić jedzenie dla całej rodziny. W domu zastała obrazek: Zosia z Adamem, śmiejąc się, przeglądali katalog z artykułami dla dzieci, wybierając kołyskę za połowę jej pensji. Jola siedziała w kącie, cicho rysując, a w kuchni piętrzyła się góra brudnych naczyń.

— Co to ma znaczyć, że za wami jeszcze mam zmywać? — warknęła Krystyna, rzucając torbę na podłogę.
— Mamo, no co z tobą? — zdziwiła się Zosia. — Jesteśmy zajęci, czekamy na dziecko!
— Dziecko czekacie, a ja za was płacę? — Krystyna zatrzęsła się ze złości. — Koniec! Albo zaczynacie pracować, albo szukacie sobie mieszkania!

Zosia rozpłakała się, Adam zbladł, ale Krystyna była nieugięta. Dała im miesiąc, by znaleźli jakąkolwiek pracę.
— Jeśli się nie uda — jedziecie do rodziców Adama. Niech oni was utrzymują — powiedziała twardo.

Zosia z Adamem próbowali ją przekonać, ale Krystyna już nie ulegała ich płaczom. Kochała córkę, ale wiedziała: jeśli nie postawi granic, zniszczą jej życie. Jola, widząc mamine zmartwienia, pewnego dnia przytuliła ją i szepnęła:
— Mamo, ja nigdy tak nie zrobię.

Krystyna uśmiechnęła się przez łzy. Dla młodszej córki była gotowa walczyć. A Zosia z Adamem? Czekała ich twarda rzeczywistość — i Krystyna nie zamierzała już być ich ratunkiem.