Burza w domu: Dramat pewnej kobiety

Burza w domu: Dramat Anny

Anna właśnie odprowadziła męża do pracy i, marząc o chwili spokoju, wróciła do sypialni ich przytulnego mieszkania w Poznaniu. Ledwie jednak zdążyła się położyć, gdy w drzwi rozległo się natarczywe dzwonienie.

— Otwieraj, żywo! — rozległ się ostry głos teściowej za drzwiami.

Anna, zaniepokojona tonem, otworzyła. Na progu stała Halina Stanisławówna, jej oczy błyszczały determinacją.

— Halina Stanisławna, co się stało? — zapytała ostrożnie Anna, czując, jak serce ściska się od złego przeczucia.

— Spałaś, czy co? Zbieraj się, będziemy przygotowywać mój pokój! Przeprowadzam się do was! — oświadczyła teściowa, jakby rzucając wyzwanie.

— Jak to „przeprowadzasz się”? Po co? — Anna zastygła, nie mogąc pojąć, co słyszy.

W rodzinie Anny i Krzysztofa panowała radosna atmosfera — Anna była w piątym miesiącu ciąży. Ale szczęście przyćmiewała teściowa. Od kiedy Halina Stanisławówna dowiedziała się o wnuku, dosłownie dusiła Annę swoją „troską”, od której chciało się uciec bez oglądania się za siebie.

Halina zawsze była troskliwa wobec syna, ale jej opieka nad synową graniczyła z natręctwem. Jej sposób mówienia był ciężki jak kamień: każde słowo niosło mieszaninę pochwały i jadu.

— Patrzę na ciebie i się martwię — oznajmiła pewnego dnia, znów zjawiając się bez zapowiedzi.

— Dlaczego? — zdziwiła się Anna, mimowolnie przyglądając sobie.

— W lustrze się nie przeglądasz? — teściowa zmrużyła oczy. — Chuda jak patyk! Rączki jak zapałki, biodra wąskie. Jak ty rodzić będziesz? Tylko oczy masz ładne, pewnie tym Krzysia omamiłaś. A poza tym to nic w tobie nie ma.

Anna oniemiała. Komplement? Obraza? Nie wiedziała, jak reagować.

— Pewnie w dzieciństwie często chorowałaś — nie ustępowała Halina Stanisławówna. — Gdzie twoi rodzice patrzyli?

— Nie chorowałam! — wybuchnęła Anna. — Moi rodzice co lato zabierali mnie nad morze!

— No właśnie, zabierali, bo słabiutka byłaś. Po prostu zapomniałaś! — podsumowała teściowa, stawiając kropkę nad i.

Taka była jej „specjalna” troska: nie potrafiła pochwalić bez ukłucia. Wyjątkiem był syn Krzysztof i córka Bożena, mieszkająca w innym mieście. Ich uwielbiała bez zastrzeżeń.

W siódmym miesiącu Anna bała się nie porodu, a kolejnej wizyty teściowej. Nawet chciała odwołać swoje urodziny, byle tylko nie widzieć Haliny Stanisławówny. Ale Krzysztof nalegał:

— Chcę ci sprawić radość, Aniu. Rodzinne święto to przecież radość!

Krzysztof, przyzwyczajony do manier matki, nie widział, jak ciężko Annie znosić jej przytyki.

— Aniu, może urodziny zorganizujemy w domu? — ofiarował się na tydzień przed świętem. — W restauracji tłok, a ty w ciąży nie powinnaś ryzykować.

— Dlaczego w domu? — zapytała Anna bez entuzjazmu.

— Niedługo poród, po co ci łapać infekcje? — podał argument.

— Dobrze — westchnęła. — Ale żadnych bankietów, nie mam siły gotować.

— Mama przyjdzie wcześniej, pomoże! — uradował się Krzysztof.

Anna zastygła, jej oczy pociemniały.

— To Halina Stanisławówna zaproponowała świętowanie w domu?

— Co ma tu do rzeczy mama? Sam tak postanowiłem! — bronił się mąż.

— No jasne! Bez jej rad nic nie zrobisz! — wybuchnęła Anna.

— Aniu, mama chce dla nas dobrze!

— Milcz! Świętujemy w domu, ale pomagać mi będzie moja mama!

— Twoi muszą jechać godzinę z przedmieść, a mama mieszka dwa kroki stąd — oponował Krzysztof.

— Moi przyjadą dzień wcześniej, zostaną na noc! — odcięła Anna.

— Dlaczego taka niechęć?

— Jeszcze słowo, a poproszę rodziców, żeby przywieźli psa! — warknęła.

— Wiesz, że nie znoszę psów — przypomniał Krzysztof.

— Właśnie o to chodzi! — Anna wyszła do sypialni, zatrzaskując drzwi.

W przeddzień święta przyjechali rodzice Anny, Elżbieta Wojciechówna i Jan Marek, z prezentami. Przywieźli warzywa z działki i ubranka dla dziecka. Elżbieta wiedziała, że córka nie jest przesądna, i spokojnie kupowała dziecięce rzeczy z wyprzedzeniem. Anna z Krzysztofem już kupili łóżeczko i wózek, ale ukrywali to przed teściową.

— Mamo, tylko nie mów przy Halinie Stanisławównie o dziecięcych rzeczach — poprosiła Anna.

— Znów wciska się ze swoimi przesądami? — dopytała Elżbieta Wojciechówna.

— Och, nie daje oddychać — poskarżyła się córka. — Od kiedy jestem na macierzyńskim, drżę przy każdym dzwonku do drzwi.

— A z Krzysiem jak?

— Z nim jest dobrze. Całe dnie w pracy. Ale teściowa…

— To nie w porządku — zmarszczyła brwi matka. — Jutro z nią porozmawiam.

— Mamo, nie trzeba!

— Trzydzieści lat jestem matką, nie pozwolę, by cię krzywdzono! — odcięła Elżbieta Wojciechówna.

Rankiem w dniu urodzin rodzice już krzątali się w kuchni.

— Córeczko, wszystkiego najlepszego! — Jan Marek pierwszy przytulił córkę.

— Nasza piękna, bądź szczęśliwa! — przyłączyła się Elżbieta Wojciechówna.

Anna pochwaliła się prezentem od męża — Krzysztof dał jej pierścionek i bilety na wystawę, o której marzyła.

— Szczęściara z ciebie, córko! — uśmiechnął się teść. — Ja bym nie zapamiętał, że Ela chciała na jakąś wystawę.

— Mamo, umyję się i pomogę — powiedziała Anna.

— A ja nakryję do stołu — zakrzątał się Krzysztof.

Wesołość przerwał dźwięk domofonu — przyszła Halina Stanisławówna.

— O, swatowie! Skąd to zaszczycacie? Pół roku was nie widziałam, nie bardzo się staracie odwiedzać córkę w ciąży. Po co się tłuc sto kilometrów? — zażartowała.

Elżbieta Wojciechówna nie pozostawiła tego bez odpowiedzi:

— A my, Halino Stanisławno, nie wtrącamy się młodym, nie jak niektórzy, co bez zaproszenia się pchają. Ale pieniądze przysyłamy regularnie.

Teściowa skrzywiła się, lecz zamilkła — swach— U was w domu jest pełno dziecięcych rzeczy, a ja nawet nie wiedziałam! — krzyknęła Halina Stanisławówna, wyciągając z torby mały kaftanik i rzucając go na podłogę.