Przeszłość, miłość i nowy sojusz

Pewnego wieczoru, gdy słońce już chyliło się ku zachodowi nad malowniczą wsią Podlipie, Jadwiga i jej mąż Tadeusz siedzieli przy stole w swojej przytulnej kuchni. Nagle do drzwi zapukano. Na progu stała Danuta, ich dawna szkolna koleżanka. Gospodarze wymienili zdziwione spojrzenia – wizyta Danki była nieoczekiwana, bo rzadko ich odwiedzała.

„Wchodź, Danka” – powiedziała Jadwiga, próbując ukryć zakłopotanie. „Muszę przyznać, że zaskoczyłaś nas swoim pojawieniem się.”

„Nie będę owijać w bawełnę” – odparła Danuta, przekraczając próg. „Sądzę, że tak jak i wy, chcielibyście, by wasze dzieci były szczęśliwe i blisko was…”

„Coś się dziwnie wyrażasz” – zmarszczył brwi Tadeusz. „Siadaj, przecież Jadzia ugotowała kapuśniak – jedz.”

„Mój syn postanowił się ożenić” – wyrzuciła z siebie Danuta, patrząc na nich zdecydowanym wzrokiem.

„O rety! A my tu do czego?” – zdziwił się Tadeusz, odkładając łyżkę.

Jadwiga i Tadeusz nie rozumieli, do czego zmierza ich gość, a napięcie w pokoju rosło.

Kilka dni wcześniej Jadwiga szła z córką Renatą przez wiejskie podwórka. Przy płocie stały dwie sąsiadki, żywo omawiające jakieś nowinki. Gdy tylko zobaczyły Jadwigę, ucichły i odwróciły się w jej stronę, wyraźnie licząc na plotki o jej podróży do syna.

„Niech będzie pochwalony!” – powitała je Jadwiga, zatrzymując się na chwilę. Po krótkiej pogawędce i wymianie wieści o wnuku wróciła do domu, ale tuż obok przeszła kobieta.

„Jak się tam miewasz, koleżanko?” – zawołała Danuta szeroko się uśmiechając. „Wszystko gra? Tak się spieszycie, że nie zatrzymacie się na pogawędkę?”

Jadwiga spojrzała w jej ciemne oczy, otoczone długimi rzęsami, i odpowiedziała z lekkim uśmiechem:

„Spieszę się do domu. Tadeusza trzy dni nie widziałam, stęskniłam się.”

Danuta obrzuciła ją ironicznym spojrzeniem:

„No, no… Miłość przychodzi i odchodzi. Jeśli będziesz potrzebowała pocieszenia – wiesz, gdzie mnie szukać.”

Jadwiga tylko się uśmiechnęła:

„Twoje spojrzenie jest pełne współczucia, ale w jego szczerość jakoś nie wierzę…”

Poszły dalej.

„Mamo, czemu ta pani jest taka złośliwa?” – zapytała Renata. „Zawsze wygląda, jakby coś ją gryzło.”

„Taka już jej natura” – odparła Jadwiga, choć dobrze znała prawdziwą przyczynę goryczy Danki.

„Za każdym razem próbuje cię urazić, a ty zawsze wiesz, jak ripostować” – nie ustępowała Renata. „Dlaczego ona tak się zachowuje?”

„Chcesz prawdę?” – zaśmiała się Jadwiga. „Danuta była zakochana w twoim ojcu, a on wybrał mnie.”

Renata zastygła w osłupieniu.

„Serio?! Kochał was obie i wybrał ciebie? Dlaczego?”

Jadwiga roześmiała się:

„Spytaj ojca…”

Tego wieczoru, po kolacji, Renata przytuliła się do ojca, który oglądał telewizję.

„Tato, powiedz, dlaczego wybrałeś mamę, a nie ciocię Dankę?” – wypaliła nagle.

Tadeusz spojrzał na nią zaskoczony, potem na żonę.

„No, opowiedz, córcia jest ciekawa” – zaśmiała się Jadwiga.

„To było dawno, ale pamiętam to jak wczoraj” – zaczął Tadeusz. „W szkole, przed świętami, był bal dla starszych klas. Twoja mama była Śnieżynką, a Mikołajem – mój kolega Krzysiek, najwyższy w klasie. Jak jej pasowała ta sukienka! Niebieska, jak jej oczy, a warkocz sięgał prawie do pasa. Wtedy moje serce po raz pierwszy zabiło mocniej. Zrozumiałem, że chcę, by była przy mnie zawsze.”

„Byłem jednak nieśmiały” – ciągnął. „Czekałem na dobry moment. Po szkole nie udało mi się dostać na studia, a mama wyjechała do miasta. Włóczyłem się po wsi, wypatrując, czy nie wróci na weekend. Pewnego dnia zobaczyłem ją wychodzącą ze sklepu. Zebrałem się na odwagę, podszedłem i powiedziałem, że idę do wojska. Myślałem, że machnie ręką, a ona nagle się rozpłakała.”

„«Więc długo cię nie zobaczę?» – powiedziała. Omal nie podskoczyłem z radości. Przytuliłem ją i szepnąłem: «Dwa lata szybko miną. Pisz i dzwoń, dobrze?» Kiwnęła głową, pocałowała mnie w policzek i pobiegła do domu.”

„Wojsko zleciało dzięki jej listom” – uśmiechnął się Tadeusz. „Wróciłem, zaraz oświadczyłem się i wzięliśmy ślub.”

„Tato, jakie to piękne!” – westchnęła Renata.

„Eee, jeszcze ci za wcześnie na myślenie o zamążpójściu” – zażartował ojciec.

Danuta i Jadwiga chodziły do jednej klasy. Pierwsza była postawna, o ostrych rysach, druga – drobna, ale silna. Jadwiga miała trzech braci, a ojciec ćwiczył z nimi od małego. Ona też trenowała i wkrótce podciągała się na drążku równie dobrze jak oni.

Pewnego dnia na wf-ie poprosiła o zgodę na podciągnięcie i zaskoczyła wszystkich, bijąc rekordy chłopaków. Od tamtej pory zyskała ich szacunek, a dziewczyny kryły zazdrość pod przykrywką złośliwości.

Jadwiga zawsze była pogodna, nigdy nie wdawała się w sprzeczki, a na zaczepki odpowiadała mądrymi przysłowiami lub ciętą ripostą.

W liceum wiele dziewcząt miało już adoratorów. Danuta kochała się w Tadeuszu, pisała mu liściki, zapraszała na potańcówki. Ale gdy wrócił z wojska, oświadczył się Jadwidze. Od tamtej pory między kobietami zaczęła się cicha wojna.

Wkrótce Danuta wyszła za szkolnego kolegę i zamieszkała niedaleko Jadwigi, która urodziła już syna. Lata mijały. Jadwiga miała już dwóch synów i córkę, a Danuta długo nie mogła zostać matką. Lekarze twierdzili, że jest zdrowa, więc przypuszczała, że przyczyną była aborcja w młodości.

Widok Jadwigi rodzącej kolejne dzieci był dla niej coraz trudniejszy do zniesienia. Ale pewnego dnia Danuta wreszcie zaszła w ciążę i urodziła syna, Bartosza, niemal w tym samym czasie, gdy Jadwiga powiła Renatę.

Chłopcy chodzili do jednej klasy i zaprzyjaźnKiedy po latach Bartek i Renata postanowili wziąć ślub, Danuta i Jadwiga w końcu pogodziły się, bo i tak od dawna wiedziały, że los zawsze miał swój kapryśny plan na ich rodziny.