Podstępna niespodzianka: Sekretny plan teściowej

**Podstępna niespodzianka: Tajny plan teściowej**

Katarzyna jeszcze spała, gdy ostry dzwonek do drzwi przerwał poranną ciszę ich mieszkania w podwarszawskim Pruszkowie.
— Wojtek, otwórz — mruknęła, szturchając męża w bok.
— Śpię — burknął, ciągnąc kołdrę wyżej.
Katarzyna westchnęła, wygramoliła się spod ciepłej pościeli i, szurając kapciami, powlókła się do drzwi. Gdy je otworzyła, zamarła: na progu stała teściowa.
— Helena Janowska? Co pani tu robi? — oczy Katarzyny rozszerzyły się ze zdumienia.
Teściowa, nie zaszczycając synowej odpowiedzią, w milczeniu weszła do mieszkania, zostawiając za sobą woń intensywnych perfum.
— Kasia, kto tam? — Wojtek, przecierając oczy, pojawił się w korytarzu.
— Milczysz? No to opowiedz żonie o naszej niespodziance! — Helena Janowska spojrzała na syna z lekką drwiną.
— Jakiej niespodziance? — Katarzyna zerknęła na męża, czując, jak serce ściska się od złego przeczucia. Wiedziała, że coś przed nią ukrywają, ale nie domyślała się nawet, jaki cios ją czeka.

— Znowu? — Katarzyna patrzyła na Wojtka z rozpaczą. — Dopiero w zeszły weekend byliśmy u twojej mamy, pomagaliśmy jej! Jestem zmęczona, Wojtek, może chociaż ten weekend spędzimy sami, spokojnie…
Jej głos drżał, oczy błagały, ale Wojtek pozostał niewzruszony.
— Kasia, wiesz, że mama teraz ma ciężko. Po śmierci taty jest sama, nie daje rady. Jestem jej jedynym synem, muszę pomagać.

— I po co teraz przyjechała? — Katarzyna starała się zachować zimną krew.
— Mówiłem, że potrzebuje tapet, jasnobeżowych, i jeszcze paru rzeczy do remontu.
— A zamówić online nie można? — spytała z nadzieją.
— Nie umie. Pojedziemy w weekend, przy okazji się przejdziemy, odpoczniesz.
— Odpocznę w sklepie budowlanym? Świetna rozrywka! — prychnęła Katarzyna, czując, jak wściekłość kipi w piersi.

Nie chciała jednak psuć sobie weekendu. Wzięła telefon, szybko zamówiła wszystko z listy z dostawą, sama wybrała materiały, sama zapłaciła. Teściowej zostało tylko odebrać paczkę. Wydawało się, że teraz Helena Janowska nie znajdzie już powodu, by zjawiać się w ich mieszkaniu. Dostawa była zaplanowana na piątkowy wieczór, i Katarzyna odetchnęła z ulgą, myśląc, że wszystko pod kontrolą.

Jakież było jej zdumienie, gdy w sobotni poranek teściowa wtargnęła do nich z ogromnymi torbami wypchanymi tapetami i puszkami farby.

— Chcieliście, żebym sama dźwigała taki ciężar? — Helena Janowska zmierzyła synową lodowatym spojrzeniem. — Wojtek, nic jej nie powiedziałeś?
— Helena Janowska, to miała być niespodzianka — Katarzyna, wciąż w pidżamie, bełkotała, stojąc w korytarzu.
— Doceniłam — teściowa skrzywiła usta i przeniosła wzrok na syna. — Co tak cicho siedzisz? Powiedz żonie o naszej niespodziance!
— Jakiej? — Katarzyna odwróciła się do Wojtka, jej głos zadrżał. Czuła, że zaraz runie jej świat.

— Wyprowadzam się do was na kilka miesięcy — oznajmiła z triumfem Helena Janowska, zdejmując płaszcz.

Katarzyna nie zdążyła ochłonąć, gdy teściowa rzuciła kolejny cios:
— A wy — do mnie na wieś.

Helena Janowska majestatycznie przeszła do kuchni, a Katarzyna, chwytając męża za rękę, wściekle wyszeptała:
— O co tu chodzi? Jakie wyprowadzki? Nie rozmawialiśmy o tym!
— Przepraszam, nie zdążyłem powiedzieć — Wojtek wzruszył ramionami, jakby chodziło o błahostkę. — Mama zaproponowała. Nie martw się, nie jedziemy od razu.

Katarzyna, powstrzymując gniew, wyszła do sypialni. Kłócić się przy teściowej nie miała odwagi, ale w środku wszystko w niej wrzało. Wieczorem Wojtek w końcu wyjaśnił.

— Kasia, pomyśl, to szansa! Zrobimy remont w domu na wsi, tak jak chcesz. Dodasz do portfolio, klienci się ustawią! Póki remontujemy, pomieszkamy tam. Mamie w jej wieku nie wolno oddychać pyłem, a nad robotnikami trzeba pilnować.
— I to ja mam to robić? — Katarzyna zaparła się z oburzenia.
— A co w tym złego? Potrzebujesz pracy, my z mamą dbamy o ciebie!
— Dbanie? Wysłać mnie na koniec świata, z dala od cywilizacji? Nie chcę! Lubię nasze mieszkanie!
— Nie jedziemy od razu — machnął ręką Wojtek. — Tapety już zamówiłaś, zaczniemy od jednego pokoju, żeby mama miała wygodnie.
— A jak będzie oddychać pyłem? — sarknęła Katarzyna.
— Okno otworzymy, nie zauważy. Ale będzie kontrolować. Poza tym, nie stać nas, żeby stawiać warunki. Mieszkanie należy do niej, a dom jest na moje nazwisko.
— Mieszkanie jej tylko dlatego, że nie zgłosiłeś się po spadek! — wybuchnęła Katarzyna.
— Nie wtrącaj się w nasze rodzinne sprawy! — odciął się Wojtek. — Z mamą wszystko ustaliliśmy. Jestem jej jedynym spadkobiercą, więc i tak wszystko będzie nasze.
— Gdyby mieszkanie było na tobie, twoja mama by nas nie wysłała na wieś! A teraz przez twoją lekkomyślność musimy tam mieszkać!

Helena Janowska, która podsłuchiwała pod drzwiami, nie wytrzymała. Drzwi sypialni otwarły się z hukiem.
— Zamknij się wreszcie! — warknęła teściowa. — Przyszłaś do nas z pustymi rękami, a teraz rościsz sobie prawa do spadku?
— Z pustymi rękami? — Katarzyna oniemiała z obrazy.
— A jak! Bez mojego syna poszłabyś z torbami! A teraz się wymądrzasz?
— Uważam, że to sprawiedliwe — nie ustępowała Katarzyna. — Zrobiliście z Wojtkiem ofiarę, zabraliście mu wszystko! A jak pani wyjdzie za mąż?
— Ja? Za mąż? — Helena Janowska wybuchnęła śmiechem, złagodzona nieoczekiwanym komplementem. — Dobrze, zrobicie remont w domu, a ja przepiszę mieszkanie na syna. Ale dom zostanie na mnie. Zadowolone?

Katarzyna odetchnęła z ulgą. Wojtek, choć zasmucony kłótnią z matką, ukrył to za uśmiechem.
— I tak trochę głupio przed mamą… — m— Ale to i tak lepsze rozwiązanie, niż gdybyśmy musieli się z nią kłócić o resztę życia.