Sekrety rodzinne i droga do szczęścia

Rodzinne tajemnice i droga do szczęścia

Hanna Sokołowska kupiła na targu w miasteczku Krynica kosz dojrzałych, pachnących truskawek i postanowiła poczęstować syna z synową. Dziś wolne, Krzysztof i Jagoda powinni być w domu. Drzwi do ich mieszkania w starej ceglanej kamienicy były uchylone, więc Hanna weszła bez dzwonienia. Właśnie chciała zawołać, gdy usłyszała, jak Jagoda w pokoju gorzko płacze, rozmawiając przez telefon. „Co się stało, że Jagódka tak rozpacza?” — zaniepokoiła się teściowa. Cicho podeszła bliżej i wstrzymując oddech, nasłuchiwała. To, co usłyszała, sprawiło, że aż sapnęła ze zdumienia.

Hanna kupiła soczyste truskawki i postanowiła wpaść do syna i synowej. Wolny dzień, na pewno są w domu. Drzwi stały otwarte, więc weszła bez pukania.

Chciała zawołać, lecz nagle usłyszała płacz Jagody przez drzwi sypialni. Kobieta zastygła w korytarzu, nasłuchując.

— Ania, on zupełnie przestał zwracać na mnie uwagę — łkała Jagoda. — Kupiłam nową sukienkę, a on tylko burknął i tyle. Ciągle milczy, wiecznie czymś niezadowolony. Wieczorem wbije wzrok w telefon i spać. Jakbym była powietrzem. Po pracy od razu do domu, nie sądzę, żeby miał kogoś. Wcześniej marzyliśmy o dziecku, a teraz boję się nawet wspomnieć. Chyba przestał mnie kochać, tylko nie potrafi mi tego powiedzieć. Ania, to koniec. Bez Krzyśka nie przeżyję, nikogo innego nie chcę!

— Dzięki, że wysłuchałaś — ciągnęła Jagoda. — Poskarżyć się nie mam komu. Mama zajęta swoim życiem, teściowa stanie po stronie syna, więc milczę.

Hanna zrozumiała, że rozmowa dobiegła końca, i głośno zawołała:

— Jest ktoś w domu?

— Tak, dzień dobry, Hanno Sokołowska — wyszła Jagoda, ocierając łzy.

— Jagódko, kupiłam świeże truskawki, pomyślałam, że was poczęstuję — uśmiechnęła się Hanna, podając kosz.

— Dziękuję, właśnie miałam kupić — odparła Jagoda. — Wpadnij, herbatę zaparzę. Mam ciastka.

— Chętnie, dziękuję — skinęła głową Hanna.

Gdy Jagoda nastawiała czajnik, Hanna rozmyślała o podsłuchanej rozmowie. Więc nie wszystko w ich związku było tak różowe.

— Jak tam, co u Krzysia? — zapytała. — Rzadko dzwoni, nie zaglądacie. Nie wtrącam się, bo pewnie macie swoje sprawy…

— Och, on wiecznie w pracy — westchnęła Jagoda. — Wraca, je, ogląda seriale i spać. Nigdzie nie wychodzimy, siedzimy w domu jak starzy.

Hanna roześmiała się. Lubiła synową za szczerość i otwartość. Z Krzysztofem byli małżeństwem od trzech lat, wcześniej chodzili ze sobą. Lepszą synową trudno znaleźć: mądra, piękna. Hanna od razu przyjęła ją jak córkę, bez cienia zazdrości, wbrew stereotypom.

— Dziwnie się Krzysiek zachowuje — zamyśliła się Hanna. — Młodzi jeszcze, dzieci nie macie, powinniście korzystać z życia, a nie w domu gnuśnieć…

— Właśnie! — głos Jagody zadrżał. — Pewnie przestał mnie kochać.

Zaczęła płakać. Hanna się zmieszała, ale pośpieszyła z pocieszeniem:

— Jagódko, co ty, oczy, że kocha! Może w pracy kłopoty albo zmęczony. Porozmawiaj z nim.

— Pytałam, mówi: *Wszystko gra, nie wymyślaj* — szlochała Jagoda. — A ja chcę dziecka, ale do tego trzeba… żeby chciał.

— Nie wiem, jak pomóc — westchnęła Hanna. — Jego nie zmusisz, i nie chcę ci robić problemów. Co, jak się obrazi, że matce się skarżysz? Trzeba coś wymyślić…

— Wiesz co? — ożywiła się Hanna. — Jest sposób. Obudzić w nim uczucia, że tak powiem.

— Jaki sposób? — Jagoda otarła łzy. — Zrobię wszystko, by nie stracić męża.

— Do sąsiadki przyjechał bratanek, Tomek. Wysoki, przystojny, piwne oczy. Gra w teatrze, dziewczyny za nim przepadają. Może niech Krzysiek cię trochę pożąruje? U mojej koleżanki tak było: mąż ostygł, a gdy kolega z pracy ją podwiózł, zazdrość go obudziła i wszystko wróciło do normy. Pogadam z Tomkiem, ułożymy plan, żeby iskrę wzniecić. Nie patrz, że teściowa, też jestem kobietą i chcę, żeby wam się układało.

Jagoda spojrzała na Hannę szeroko otwartymi oczami.

— Nie, to jakoś głupio brzmi — pokręciła głową. — Może samo się ułoży…

— Decyzja twoja, ale jak co, jestem do dyspozycji — mrugnęła Hanna. — Na razie tylko ten pomysł przyszedł mi do głowy.

— Dziękuję za wsparcie — cicho powiedziała Jagoda. — Oby się nie przydało. O, Krzysiek wrócił…

— Mamo, cześć! — wszedł syn. — Coś się stało?

— Witaj, synku — uśmiechnęła się Hanna. — Truskawki wam przyniosłam, z Jagódką herbatę pijemy. Jak praca?

— Normalnie — burknął Krzysztof. — Ojciec jak?

— Na ryby ze starym pojechał na dwa dni — odparła Hanna. — A wy z Jagódką czemu nigdzie nie jeździcie? Pogoda piękna, a wy w domu…

— Nie chce mi się — machnął ręką Krzysztof. — Wolę film obejrzeć.

Jagoda spojrzała na teściową i wzruszyła ramionami. Wszystko tak, jak mówiła: niczego nie chce, jakby kamień na duszy. Co się z nim dzieje? Taka dobra kobieta, a on…

Kilka dni później Jagoda zadzwoniła do Hanny, jej głos drżał od płaczu.

— Hanno Sokołowska, zgadzam się na ten plan! To nie do wytrzymania! Zmieniłam fryzurę, przefarbowałam włosy — wszyscy mówią, jak mi pasuje, a Krzysiek ani słowa! Zupełna obojętność! Może naprawdę trzeba nim wstrząsnąć? Sprawdzimy, czy jeszcze mu na mnie zależy. Pogadaj z Tomkiem. Wymyślimy, że zlecenie mi daje — przecież jestem projektantką, ludzie zamówienia składają. Niech Krzysiek nas zobaczy raz czy dwa, może zazdrość go obudzi?

— Jagódko, tylko do przodu! — zawołała Hanna. — Spróbujemy, może wasze uczucia odżyją!

Tego samego dnia Hanna odwiedziła sąsiadkę i porozmawiała z Tomkiem. Roześmiał się z”Kończąc rozmowę, Tomek zgodził się pomóc, choć sceptycznie pokręcił głową, niepewny czy ta szalona historia ma szansę się udać.”