Przypadkowy bukiet i zwrot losu

Przypadkowy bukiet i zwrot losu

Kinga siedziała sama w swoim małym mieszkaniu w Świdwinie, gdy ciszę przerwał dzwonek do drzwi. Niechętnie podniosła się z kanapy i spojrzała przez wizjer. Za drzwiami stał młody mężczyzna z ogromnym bukietem kwiatów. „Kto to?” – pomyślała, marszcząc brwi.

— Kto tam? — zapytała Kinga, nie spiesząc się z otwarciem.

— Kwiaty… dla pani — odpowiedział nieznajomy.

Kinga uchyliła drzwi, spoglądając na gościa z podejrzeniem.

— Dla mnie? — zdziwiła się.

— Tak, dla pani — uśmiechnął się mężczyzna. — Jest pani Alicja?

— Nie, jestem Kinga — odparła, czując, jak w sercu pojawia się cień rozczarowania.

— Chwileczkę — zawahał się, sięgając po telefon. — Przepraszam, chyba pomyliłem mieszkania…

— Nic się nie stało — westchnęła Kinga, słabo się uśmiechając.

Wróciła do pokoju, ale po chwili dzwonek znów zadzwonił. Kinga spojrzała przez wizjer i zamarła, szeroko otwierając oczy ze zdziwienia.

Dziś Kinga po raz pierwszy obchodziła urodziny sama. Skończyła dwadzieścia pięć lat, ale nie czuła radości. Nie chciała widzieć przyjaciół, wychodzić z domu ani udawać, że wszystko jest w porządku.

Przyjaciółki namawiały ją na kolację w restauracji, ale odmówiła.

— Nie można zamykać się w domu i smucić w taki dzień! — upierała się jej najlepsza przyjaciółka, Weronika. — Masz tylko dwadzieścia pięć lat! Jeszcze spotkasz swoją drugą połówkę. A ten Kamil nie jest wart twoich łez. Ubieraj się, przyjedziemy po ciebie!

— Nie, Weronika, nie dziś — stanowczo odpowiedziała Kinga.

— Ale to przecież twoje urodziny! Trzeba świętować! — nie ustępowała przyjaciółka.

— Nie mam ochoty. Wybacz — odcięła Kinga.

— Szkoda — westchnęła Weronika. — Ale jeśli zmienisz zdanie, dzwoń.

— Nie zmienię…

Kinga ciężko przeżywała rozstanie z narzeczonym, Kamilem. Byli razem prawie rok, a on nawet oświadczył się jej. Wtedy była w siódmym niebie, marząc o ślubie, wspólnym życiu, dzieciach. Ale te marzenia się nie spełniły.

Wkrótce Kinga odkryła, że Kamil prowadził podwójne życie. Oprócz niej, miał jeszcze inną kobietę, Olgę. Z Kingą planował ślub, ale z Olgą spotykał się „tak po prostu”. Wszystko się zmieniło, gdy Olga oznajmiła, że jest w ciąży. Jej ojciec, wpływowy człowiek i szef Kamila, postawił ultimatum: albo ślub, albo zwolnienie.

Gdy prawda wyszła na jaw, Kinga była w szoku. A gdy Kamil zaproponował jej zostać jego kochanką po ślubie z Olgą, oniemiała.

— Naprawdę proponujesz mi bycie twoją kochanką?! — krzyknęła, czując, jak świat się wali.

— A co w tym złego? — szczerze zdziwił się Kamil. — Przecież dobrze nam razem. Kochasz mnie, ja ciebie…

— O jakiej miłości mówisz?! — wybuchnęła. — Oszukiwałeś mnie, spotykałeś się z inną! Tak się postępuje z ukochaną osobą?!

— To Olga sama się narzucała — tłumaczył. — Jest ładna, nie mogłem się oprzeć. Jestem mężczyzną! Ale z nią jest nudno, a z tobą zawsze można porozmawiać.

— Zamknij się! — przerwała mu Kinga. — Wynoś się, nie chcę cię widzieć!

W tamtej chwili wydawało jej się, że jej życie legło w gruzach. Jak po czymś takim można ufać mężczyznom? Kamil przysięgał miłość, pięknie się opiekował, mówił, że jest kobietą jego marzeń. A wszystko okazało się kłamstwem.

Kinga mimowolnie przypomniała sobie matkę, którą ojciec zostawił, gdy miała trzy lata. Później, w podstawówce, matka próbowała ułożyć sobie życie, ale jej wybranek wybrał jej najlepszą przyjaciółkę. Od tamtej pory jej matka, Bogusława, rozczarowała się mężczyznami i uznała, że jej przeznaczeniem jest samotność.

— Oby tobie, córko, udało się spotkać porządnego człowieka — często wzdychała, martwiąc się o Kingę.

Matka ucieszyła się, gdy córka oznajmiła o zaręczynach. Bogusława mieszkała na wsi, gdzie Kinga dorastała. Po szkole Kinga przeprowadziła się do miasta, zaczęła studia, znalazła pracę, wynajęła mieszkanie i marzyła o rodzinie. Teraz, po zdradzie Kamila, wątpiła, czy kiedykolwiek to się spełni.

Dwudzieste piąte urodziny nie przyniosły radości. Marzyła, by spędzić je z ukochanym, a zamiast tego została sama ze złamanym sercem. Kinga zrobiła sobie kakao i otuliła się ciepłym kocem, który zrobiła dla niej matka. Bogusława była mistrzyną robótek ręcznych, szydełkowała na zamówienie, a jej prace budziły zachwyt. Kinga też lubiła szydełkować, ale do poziomu matki jej było daleko.

Nie zdążyła zrobić pierwszego łyku, gdy znów zadzwonił dzwonek.

— Dziwne — pomyślała. — Kto to? Tylko nie Weronika z Edytą, przecież powiedziałam, że nigdzie nie wychodzę.

Kinga była skromna i w chwilach smutku wolała samotność. Spojrzała przez wizjer. Za drzwiami stał ten sam młody mężczyzna z przepięknym bukietem kwiatów.

— Znów pomylił pan mieszkanie? — zapytała.

— Nie, tym razem wszystko gra — uśmiechnął się. — To dla pani, Kingo. Wszystkiego najlepszego!

— Ależ… — zaskoczyła się. — Nie musiał pan… Chociaż bardzo mi miło. Piękny bukiet, zaraz wstawię go do wazonu.

— Kinga, powiedziała pani, że nie świętuje i była taka smutna… — zaczął. — Chciałem panią rozweselić i zaprosić na spacer. Ale teraz jest pani zupełnie inna… taka piękna. Chyba moje zaproszenie jest już nieaktualne, prawda?

— Jak ma pan na imię? — nagle zapytała.

— Bartek…

— Bartku, właśnie wybieram się z przyjaciółkami na kolację — uśmiechnęKinga spojrzała na zegarek i dodała: „Może jednak do nas dołączysz, jeśli masz ochotę.”