Przypadkowy Bukiet i Zwrot Losu

Przypadkowy bukiet i zwrot losu

Krysia siedziała sama w swoim małym mieszkaniu w mieście Ciechanów, gdy ciszę przerwał dzwonek do drzwi. Niechętnie podniosła się z kanapy i spojrzała przez wizjer. Za drzwiami stał młody mężczyzna z ogromnym bukietem kwiatów. „Kto to?” – pomyślała, marszcząc brwi.

— Kto tam? – zapytała Krysia, nie śpiesząc się z otwarciem.

— Kwiaty dla pani… – odpowiedział nieznajomy.

Krysia uchyliła drzwi, podejrzliwie spoglądając na gościa.

— Kwiaty? – zdziwiła się. – Dla mnie?

— Tak, dla pani – uśmiechnął się chłopak. – To pani Alicja?

— Nie, jestem Krysia – odparła, czując, jak w środku budzi się cień rozczarowania.

— Chwileczkę – zmieszał się młodzieniec, sięgając po telefon. – Przepraszam, chyba pomyliłem mieszkanie…

— To nic – westchnęła Krysia, lekko się uśmiechając.

Wróciła do pokoju, lecz wkrótce znów rozległ się dzwonek. Krysia spojrzała przez wizjer i zastygła, szeroko otwierając oczy ze zdumienia.

Dziś po raz pierwszy Krysia obchodziła swoje urodziny w samotności. Skończyła dwadzieścia pięć lat, ale nie czuła radości. Nie miała ochoty spotykać się z przyjaciółmi, wychodzić z domu ani udawać, że wszystko jest w porządku.

Przyjaciółki namawiały ją na wspólne wyjście do kawiarni, ale odmówiła.

— Nie można zamykać się w domu i smucić w taki dzień! – nalegała najlepsza przyjaciółka Ania. – Masz dopiero dwadzieścia pięć lat! Jeszcze spotkasz swojego księcia z bajki. A ten Kamil nie jest wart twoich łez. Ubieraj się, przyjedziemy po ciebie!

— Nie, Aniu, nie dziś – stanowczo odpowiedziała Krysia.

— Ale to twoje urodziny! Trzeba świętować! – nie ustępowała przyjaciółka.

— Nie chcę niczego obchodzić. Wybacz, Aniu – odcięła Krysia.

— Szkoda, że tak myślisz – westchnęła Ania. – Ale jeśli zmienisz zdanie, dzwoń.

— Nie zmienię…

Krysia ciężko przeżywała rozstanie z narzeczonym Kamilem. Byli razem prawie rok, a on nawet się jej oświadczył. Wtedy była w siódmym niebie, marząc o ślubie, wspólnym życiu, dzieciach. Lecz tym marzeniom nie było dane się spełnić.

Wkrótce Krysia dowiedziała się, że Kamil prowadził podwójne życie. Oprócz niej miał jeszcze inną dziewczynę, Martę. Z Krysią planował ślub, a z Martą spotykał się „tak dla przyjemności”. Wszystko się zmieniło, gdy Marta ogłosiła, że jest w ciąży. Jej ojciec, wpływowy człowiek i szef Kamila, postawił ultimatum: ślub albo zwolnienie.

Gdy prawda wyszła na jaw, Krysia była wstrząśnięta. A gdy Kamil zaproponował jej, by została jego kochanką po ślubie z Martą, oniemiała.

— Naprawdę proponujesz mi bycie twoją kochanką?! – wykrzyknęła, czując, jak świat się wali.

— A co w tym złego? – szczerze zdziwił się Kamil. – Dobrze się razem czujemy. Ty mnie kochasz, ja ciebie…

— O jakiej miłości mówisz?! – krzyknęła Krysia. – Oszukiwałeś mnie, spotykałeś się z inną! Tak się postępuje wobec ukochanych?!

— To Marta się do mnie narzucała – tłumaczył się. – Jest ładna, nie mogłem się oprzeć. Jestem przecież mężczyzną! Ale z nią jest nudno, a z tobą zawsze jest o czym rozmawiać.

— Zamknij się! – przerwała mu Krysia. – Wynoś się, nie chcę cię widzieć!

W tamtej chwili wydawało jej się, że jej życie legło w gruzach. Jak po czymś takim jeszcze ufać mężczyznom? Kamil przysięgał miłość, pięknie się opiekował, mówił, że jest kobietą jego marzeń. A w końcu okazało się to kłamstwem.

Bezwiednie Krysia przypomniała sobie matkę, którą ojciec opuścił, gdy miała trzy lata. Później, gdy była w drugiej klasie, matka próbowała ułożyć sobie życie uczuciowe, ale jej wybranek wybrał jej najlepszą przyjaciółkę. Od tamtej pory matka, Weronika, rozczarowała się mężczyznami i uznała, że jej przeznaczeniem jest samotność.

— Oby tobie, córeczko, udało się spotkać porządnego człowieka – często wzdychała, martwiąc się o Krysię.

Matka cieszyła się, gdy córka oznajmiła o zaręczynach. Weronika mieszkała na wsi, gdzie Krysia dorastała. Po szkole dziewczyna przeprowadziła się do miasta, dostała się na studia, znalazła pracę, wynajęła mieszkanie i marzyła o rodzinie. Teraz, po zdradzie Kamila, wątpiła, czy kiedykolwiek to nastąpi.

Dwudzieste piąte urodziny nie przyniosły radości. Marzyła, by spędzić je z ukochanym, a zamiast tego została sama ze złamanym sercem. Krysia zaparzyła sobie kakao i otuliła się ciepłym kocem, który zrobiła dla niej matka. Weronika była mistrzynią szydełkowania, robiła na zamówienie, a jej prace budziły zachwyt. Krysia też lubiła robótki ręczne, ale do poziomu matki było jej daleko.

Nie zdążyła nawet zrobić łyka, gdy znów zadzwoniły drzwi.

— Dziwne – pomyślała. – Kto to może być? Tylko nie Ania z Magdą, przecież powiedziałam, że nigdzie nie idę.

Krysia była skromna i w chwilach smutku wolała samotność. Spojrzała przez wizjer. Za drzwiami stał ten sam młody mężczyzna z przepięknym bukietem.

— Kto tam? – spytała, nie otwierając.

— Kwiaty dla pani… – odpowiedział.

Krysia uchyliła drzwi, przyglądając się uważnie bukietowi i gościowi.

— Kwiaty? Dla mnie? – zdziwiła się.

— Tak, dla pani – skinął głową. – To pani Alicja?

— Nie, jestem Krysia… – odparła, czując lekką irytację.

— Chwileczkę – zawstydził się, sprawdzając adres na kartce. – To na pewno pani mieszkanie?

— Tak, ale nie jestem Alicją.

— Sekundę – powiedział, podając jej bukiet. – Proszę potrzymać.

Zadzwonił do kogoś, najwyraźniej upewniając się co do adresu.

— Które mieszkanie? Ach, rozumiem – rzekł i zwrócił się do Krysi. – Przepraszam, pomyliłem się. MiałDziesięć lat później Krysia i Dawid stali przed swoim domem w Zakopanem, patrząc, jak ich synowie bawią się w ogrodzie, i wiedzieli, że ten przypadkowy bukiet zmienił ich życie na zawsze.