Niech pomieszka sama — zrozumie, kogo straciła. A ty, synu, nie martw się, mama cię obroni…

Niech sama pobędzie — może zrozumie, kogo straciła. A ty, synku, nie martw się, mama nie da cię skrzywdzić…

— No i co, Walentyna, twój Sławek od żony odszedł, prawda?

— Odszedł. I co z tego? Będziesz teraz po podwórku plotki roznosić? — odcięła Wala, poprawiając chustkę na siwych włosach.

Sławomir z Wirą żyli razem niewiele ponad trzy lata. Właśnie niedawno urodziła im się córeczka — długo wyczekiwana wnuczka, o której Walentyna marzyła od lat. Ale oto zagwozdka — Sławek pozostał, jaki był, maminsynkiem. Całe życie — bujający w obłokach, trochę niedojrzały, rozpieszczony jej troską i ciągłym pobłażaniem.

— Po co mi żona? — rozważał jeszcze parę lat temu. — Tylko nerwy będzie rwać. Baby — wszystkie takie, na kark siądą i wymagaj, utrzymuj, dogadzaj.

Wala wtedy machała ręką, no i co, ważne, że syn jest blisko. Pracować specjalnie nie garnął się, ale jej to wystarczało — był w domu, pod bokiem. I co z tego, że trzydziestka za pasem, przecież swój, rodzony.

Ale pewnego dnia, jakby ktoś palcem pstryknął, syn oznajmił: żenię się. Przyprowadził Wirę — skromną, cichą, z oczami, w których więcej nadziei niż pewności. Wala wybór pochwaliła — nie dziwka, nie rozwydrzona, gospodarna. Na tę okazję kupiła nawet młodym mały domek w sąsiedniej wiosce.

Na początku niby wszystko było w porządku. Tylko Sławomir do małżeńskiego życia okazał się kompletnie nieprzygotowany. Pracował, jak popadło, najczęściej jako stróż, aż w końcu zatrudnił się dorywczo na cmentarzu — „tam przynajmniej nikt nie rozkazuje”.

— Nie mogę, mamo, ona mnie doprowadza! — narzekał przed Walentyną. — To nie podoba jej się, gdzie pracuję, to za mało zarabiam, to nową łazienkę jej dawaj.

— Oj, Sławku — kiwała głową Wala. — No i żonka ci się trafiła… Nie kobieta, tylko pijawka. Pobądź u mnie, niech sobie pomyśli, jak to jest — być samej.

Od tej pory Sławek zaczął biegać: raz do Wiry, raz z powrotem do mamy. Do domu wracał z pretensjami i wyrzutami. A Wira… ta sama skromna i cicha Wira — zaczęła się odgryzać, krzyczeć, płakać. I podczas jednej z takich awantur Sławek, zatrzasnąwszy drzwi, wyszedł „na zawsze”.

— Znudziła mnie! — oznajmił, siadając do stołu u matki. — Wyobraź sobie, powiedziała, że nie jestem mężczyzną, skoro utrzymać nie potrafię! Niech teraz sama siebie żywi i dziecko pieluchami zasypuje. Ja jej już nic nie jestem winien!

— Tak, synku, słusznie. Znalazła się, rozumiesz! Chodź, zjedz barszczu, ugotowałam — taki, jaki lubisz.

O córeczce wspominał coraz rzadziej. Mówił, że przecież zajmowanie się nią to nic trudnego — nakarmić, uśpić, na spacer zabrać. Tymczasem Wira wróciła do swoich rodziców. Wala zdążyła jej nawet rzucić słowo przez zęby:

— Po co się przywlokłaś z powrotem? Dom ci dali, męża dali, wszystko nie tak. Trzymaj się, jak myśmy się trzymali!

Sąsiadki szeptały: no, Sławek ma przecież córkę, która rośnie, a on — jak gdyby nigdy nic, w domu siedzi, telewizor ogląda.

— Wala, może byś choć wnuczkę odwiedziła — zagadnęła ją raz sąsiadka. — Wira sama z dzieckiem, rodzice pomagają, a wy jakbyście zapomnieli, że macie rodzinę.

— Nagadała ci pewnie! — machnęła ręką Walentyna. — Nie potrafiła z mężczyzną żyć — teraz niech się męczy. A wnuczkę… ja odzyskam. Moja jest, rodzona krew!

— Naprawdę? Dziecko odebrać matce? Twój Sławek nawet pracy nie ma, tylko na piecu leżeć umie!

— Nie wymyślaj! On tylko… odpoczywa trochę. Jak się ogarnie, to wstanie na nogi.

Lecz lata mijały, a Sławek wciąż leżał. Ani pracy, ani nowych planów. Tylko narzekał na „wredne baby” i jęczał, że wszyscy wokół winni.

— Sławku, może byś choć poszedł do Wiry, córeczkę zobaczył… — odezwała się raz nieśmiało Walentyna.

— Co ty, mamo? Znowu zacznie: „taki-owaki, pieniędzy nie ma”. Mam dość. Ja żyję dla siebie!

I dopiero wtedy do niej dotarło. Do samej głębi duszy. Do samego serca.

— Dość, synu — powiedziała pewnego dnia. — Już mi wstyd przed ludźmi za to, kim się stałeś. Jeśli Wira wniesie o alimenty — radź sobie sam. Już cię nie osłonię. Nie jesteś już chłopcem.

Za późno. O wiele za późno. Zrozumiała, że wychowała nie mężczyznę, ale wiecznie obrażonego na świat dzieciaka. Tymczasem Wira wyszła za mąż po raz drugi. Za spokojnego, zrównoważonego mężczyznę. Dziewczynkę przyjął jak własną. A Sławek?… Został przy matce. Bez rodziny, bez celu, bez chęci, by cokolwiek zmienić.

Miłość matki jest bezgraniczna. Ale czasem oślepia.

I jeśli nie zdjąć opaski z oczu w porę, pewnego dnia można obudzić się obok obcego, leniwego dorosłego, który przywykł, że wszystko mu się należy.