Rodzinne waśnie: skandal w małej wiosce

Awantura w Zielonkach: cień rodzinnej waśni

– Kasia, mama dzwoniła, jadą do nas z tatą. Chcą odwiedzić Zosię – powiedział Krzysztof, wchodząc do pokoju, gdzie jego żona usypiała roczną córeczkę.

Twarz Katarzyny mimowolnie się wydłużyła. Ta wiadomość była dla niej jak cios w brzuch. Stosunki z Barbarą Janiną popsuły się po narodzinach Zosi, choć wcześniej były ciepłe. Katarzynę wkurzało, że teściowa przy każdej okazji podkarmiała jej dziecko byle czym, ignorując prośby młodej matki.

Każda wizyta Barbary Janiny kończyła się kłótnią. Ostatnio, trzy miesiące temu, poczęstowała Zosię czekoladowym ciastem. Katarzyna zostawiła córeczkę pod opieką teściowej tylko na pięć minut, a ta już wykorzystała jej nieobecność.

– Co pani robi?! – oburzyła się Katarzyna, wyrywając Zosię z rąk teściowej. – Ma dopiero dziewięć miesięcy! Jakie ciasto?!

Urażona samowolą Barbary Janiny, zabrała córkę do łazienki, by umyć jej buzię i rączki umazane kremem. Z łazienki słyszała, jak Krzysztof, wchodząc do kuchni, beształ matkę:
– Po co się pani wtrąca, gdzie nie proszą?
– Nic się nie stanie! Ty w dzieciństwie jadłeś słodycze i żyjesz – tłumaczyła się Barbara Janina.
– Dlaczego pani nigdy nie słucha? – denerwował się Krzysztof. – Dopieroż z pani matka była!
– Nie rozumiem, o co tyle krzyku? – burknęła urażona teściowa, zakładając ręce na piersi.

Pod koniec rozmowy Katarzyna wróciła z Zosią do kuchni. Nie wytrzymała i wybuchnęła:
– Niech państwo wyjdą, skoro nie potrafią się zachować!

Barbara Janina spojrzała zdziwiona na synową, potem na syna, czekając na wsparcie. Ale milczenie Krzysztofa dało jej do zrozumienia, że stoi po stronie żony.
– Wielka mi sprawa! W naszej wsi wszystkich karmili, co chcieli, zanim wymyślili te głupoty w internecie. Robicie dramaty z niczego! – rzuciła i skierowała się do wyjścia.

Gdy teściowa wyszła, Katarzyna zrozpaczona spojrzała na męża. Żal do Barbary Janiny kipiał w jej piersi.
– Nie będziemy ich więcej wpuszczać – odpowiedział Krzysztof na jej niemą prośbę.

Po tym incydencie Barbara Janina sama się nie pokazywała. Dzwoniła do syna, prosiła o zdjęcia Zosi, ale o wizycie nie wspominała. Odważyła się dopiero po trzech miesiącach – na pierwsze urodziny wnuczki.

– Znów coś wymyśli? – zirytowana zapytała Katarzyna.
– Nie, uprzedzałem ją! – zapewnił Krzysztof. – Nic nie zrobi.

Katarzyna spojrzała na męża z niedowierzaniem. Nie wierzyła, że uparta Barbara Janina nagle zacznie słuchać.

Teściowie przyjechali dokładnie dziesięć minut po telefonie Krzysztofa. To znaczyło, że byli pewni, iż wpuszczą ich do wnuczki. Barbara Janina od progu zawodziła:
– Gdzie moja dziewczynka? Gdzie moja kruszynka? Przyjechaliśmy z prezentami! – Wręczyła Katarzynie torbę.

Teść, Stanisław Marek, niósł tort i butelkę szampana. Szybko podał je synowi.
– Nie liczyliśmy na poczęstunek, wszystko przywieźliśmy sami! – oznajmiła uroczyście Barbara Janina, sugerując, że tort i szampan są nie tylko dla gospodarzy, ale i dla nich.

Katarzyna wszystko zrozumiała. Podała Zosię mężowi i zaczęła nakrywać do stołu w salonie. Krzysztof pomagał, a Barbara Janina ze Stanisławem i wnuczką usiedli w kuchni, by nie przeszkadzać.

– Otwórz szampana, spróbujemy, sto złotych za niego daliśmy – szepnęła Barbara Janina mężowi.

Stanisław szybko poradził sobie z korkiem i podał otwartą butelkę żonie.
– Do kieliszka nalej! – rozkazała. – Widzisz, ja z dzieckiem!

Teść posłusznie spełnił prośbę i podał kieliszek. Barbara Janina pociągnęła łyk, cmoknęła językiem i skinęła głową z uznaniem:
– Smaczne! – Spojrzała na Zosię, którą trzymała na rękach. – Dzidziuś, spróbujmy, póki nikt nie widzi – szepnęła, podnosząc kieliszek do ust dziewczynki.

– Synowa zobaczy – będzie awantura! – zaśmiał się cicho Stanisław.

Usłyszawszy dziwne słowa teścia, Katarzyna zajrzała z salonu. Gdy zobaczyła, jak Barbara Janina podaje kieliszek jej córce, wpadła do kuchni i zastygła z przerażenia.
– Co wy wyprawiacie?! – krzyknęła, wyrywając kieliszek z ręki teściowej. – Prosiłam, żeby nic nie dawać! Jak śmiecie?! – Odebrała Zosię, a jej głos drżał z wściekłości.

– Oj, daj spokój, Krzysiowi dawaliśmy! Nic jej nie będzie – zaśmiała się Barbara Janina, czując nadchodzącą burzę. – To nawet czasem zdrowe…
– Wynocha! – Krzysztof wpadł do kuchni, słysząc krzyk żony. – Dość! Prosiłem, żeby nic nie dawać mojej córce! Najpierw ciasto, teraz szampan!
– O co ci chodzi?! – wstawił się za żoną Stanisław. – Matka tylko kropelkę dała…
– Ani kropelki, ani łyka więcej nie dasz mojemu dziecku! – warknął Krzysztof. – Żeby was tu więcej nie było! Co jej dasz następnym razem?

– Jak wy lubicie robić z igły widły! – rzuciła z dezaprobatą Barbara Janina. – Z Kasią dobrana z was para! Chodź, Stasiu!

Minutę później drzwi wejściowe zatrzasnęły się – teściowie wyszli. Katarzyna, wciąż drżąca, tuliła Zosię do siebie.
– Jak chcesz, ale więcej nie wpuszczę twoich rodziców do naszego domu! Co Barbara Janina ma w głowie? – powiedziała oburzona.

– Nie protestuję – wzruszył ramionami Krzysztof.

Po tym zdarzeniu kontakty z rodzicami Krzysztofa zostały zerwane. Barbara Janina i Stanisław mieli żal, że ich wyrzucono, a młodzi rodzice nie mogli wybaczyć upartym teściom ich lekkomyślności.