Dobroczyńca pożarty przez własną dobroć

Witek wrócił do domu zmęczony, jak zawsze. Pchnął drzwi kuchni i zastygł jak solniczka: mama była cała we łzach.

— Mamo, co się stało? — zapytał zaniepokojony.

Odpowiedzi nie było. Tylko cisza i spuszczone oczy.

Zza rogu wyszła babcia.

— A nie mówiłam, Irenko, nie mówiłam, jak to się skończy! — rzuciła z wyrzutem w stronę córki.

Witek miał wtedy czternaście lat. Tamtego wieczoru stał się dorosły. Jego ojciec odszedł — do innej, do tej, która była „zawsze uśmiechnięta i na luzie”. Zostawił trójkę: Irenę, Witka i małą Olę. Ani grosza, nie mówiąc już o alimentach. Tylko cień w drzwiach.

Babcia wprowadziła się do nich następnego dnia i zaczęła dyrygować ich życiem. Mama płakała, babcia gderała, a Witek starał się nie przeszkadzać. Szybko zrozumiał — dzieciństwo to luksus, na który go nie stać.

Najpierw pracował u piekarni — ciocia Krysia ulitowała się nad chudym chłopakiem z oczami dorosłego. Dała mu ciepłą herbatę, bułkę i trochę złotówek. Tak zaczęła się droga Witka — z dzieciństwa w walkę o przetrwanie.

Uczył się, pracował, dorabiał. Do wojska go nie wzięli — pomogły znajomości Krysi. Stała się niemal rodziną: nie pieściła, nie litowała się, ale szanowała. Za siłę, za prostolinijność, za ciche znoszenie trudności.

W wieku dwudziestu czterech lat Witek stał się prawdziwym mężczyzną. Ola dorosła — był dla niej i bratem, i ojcem. Babcia, kiedyś surowa aż do krzyku, teraz podsuwała mu najlepsze kąski.

Poznał miłość. Ożenił się. Wziął kredyt. Kupił żonie samochód. Pomagał siostrze. Zabrał mamę i babcię do siebie — bo jak inaczej? W końcu był „głową rodziny”.

Urodziły się dzieci. Jedno, potem drugie. Żona została w domu. Witek pracował. Bez weekendów, bez odpoczynku. Brakowało pieniędzy — brał dodatkowe zlecenia. Lato — wyjazd nad morze dla rodziny. Mama — do sanatorium. Siostrze — na ślub. Siostrzeńcom — ubrania. A Witek — na granicy wyczerpania.

Gdy babcia umarła, nawet nie miał czasu zapłakać. Trzeba było zawieźć mamę do lekarza. Żona była zmęczona, marszczyła brwi. Ale Witek ciągnął. Wszystkich. Bez narzekania.

Aż pewnego dnia… Kupił sobie gitarę. Marzenie z dzieciństwa. Wrócił do domu. Żona prychnęła:

— Stary grat. Po co?

Syn zażądał pieniędzy. Na wyjazd. Witek spytał:

— Ile masz lat?

— Dwadzieścia jeden.

— To może czas samemu sobie zarobić?

— Ale ja się uczę…

— Ja też się uczyłem. I pracowałem od czternastu lat!

Drzwi zatrzasnęły się. Witek wyszedł. Wynajął mieszkanie na jedną noc. Złożył wniosek o urlop. Położył się i… pierwszy raz w życiu wyspał.

Postanowił — teraz będzie żył. Dla siebie. Chociaż trochę. Chociaż spróbuje.

Zadzwonił do żony:

— Jedziemy na wakacje? Gdzie chcesz. W góry czy nad Bałtyk.

— Po co?

— Żeby po prostu pobyć. Razem. Jak normalni ludzie.

— Nie. Nie mam czasu.

— No to do widzenia.

A w domu zaczęło się. „Witek to drań”, „porzucił nas”, „ja mu życie poświęciłam”. Znajomi kręcili głowami. „Jak tak można, Witek…”

A Witek? Stał na szczycie Giewontu i oddychał. Pierwszy raz naprawdę. Może i drań. A może… po prostu człowiek, który odważył się w końcu żyć dla siebie.