Babcia igra na naszych nerwach: symulacja choroby czy wołanie o pomoc?

Babcia gra nam na nerwach: udaje chorobę czy woła o pomoc?

Nazywam się Agnieszka. Mam 37 lat, jestem mężatką, mam mamę, która skończyła 56 lat, i babcię, babcię Jadwigę, liczącą już 85 wiosen. Mieszkamy w niewielkim miasteczku na Podlasiu, gdzie zimy bywają mroźne, a odległości między domami wydają się nie mieć końca, zwłaszcza gdy pędzisz nocą przez zasypane śniegiem drogi.

Babcia Jadwiga, pomimo podeszłego wieku, uparcie mieszka sama w starym drewnianym domu na obrzeżach miasta. Kategorycznie odmawia przeprowadzki do mamy, choć ta wielokrotnie oferowała jej wygodę i troskliwe towarzystwo. Babcia powtarza, że jej dom to jej twierdza, i nikt nie zmusi jej do opuszczenia rodzinnych ścian. Lecz ostatnio jej samotność zdaje się być dla niej zbyt ciężka i znalazła sposób, by trzymać nas w nieustannym napięciu.

Babcia zaczęła dzwonić do nas z mamą niemal codziennie, skarżąc się żałośnie, że jest jej „bardzo źle”. Jej głos przez telefon drży, jęczy, mówi, że „serce ją kłuje” albo że „nogi się pod nią uginają”. My z mamą, porzucając wszystko, pędzimy do niej, ściskając dłonie z niepokoju. Lecz gdy przyjeżdżamy, widzimy wciąż ten sam obraz: babcia, jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki, ożywa. Już krząta się po domu, częstuje nas herbatą z konfiturą, a nawet próbuje żartować. A my stoimy zdezorientowane, z sercami waliącymi jak młoty, nie wiedząc, czy śmiać się, czy płakać.

My z mamą jesteśmy zmęczone tą grą. Każdy taki telefon to jak porażenie prądem, ale nie możemy machnąć ręką i nie przyjechać. A nuż tym razem jest naprawdę poważnie? A co, jeśli nie przyjedziemy i stanie się tragedia? Ta myśl dręczy nas, nie dając spokoju. Boimy się, że jeśli zignorujemy jej wołanie, nigdy sobie nie wybaczymy, gdy coś się z babcią stanie.

Wszystko zaczęło się rok temu. Pamiętam, jak pewnej nocy przyjechałyśmy z mamą do babci o czwartej rano, w zamieć, nawet nie mając czasu się porządnie ubrać. Byłam w domowej koszulce, mama wrzuciła na siebie starą jesionkę narzuconą na piżamę. Myślałyśmy, że zastaniemy babcię na łożu śmierci, a ona powitała nas uśmiechem, mówiąc, że „tylko ciśnienie podskoczyło”. Po pół godzinie już wyciągała ze szafy swoje słynne malinowe konfitury i zapraszała nas do stołu. Byłyśmy w szoku, ale wtedy uznałyśmy to za wypadek.

Próbowałyśmy zrozumieć, o co chodzi. Namawiałyśmy babcię na badania w szpitalu, lecz ona machała ręką, mówiąc, że „ci doktorzy tylko pieniądze wyciągają”. Wtedy przyprowadziłyśmy do niej lekarza. Dokładnie ją obejrzał, zmierzył ciśnienie, osłuchał serce i orzekł: jak na swój wiek, jest w świetnej formie. „Potrzebuje więcej towarzystwa — dodał, patrząc na nas z mamą. — Odwiedzajcie ją częściej, a telefony ustaną”. Ale jakże się mylił!

I tak staramy się poświęcać babci czas. Mieszkam godzinę drogi od niej, mama trochę bliżej, ale po pracy, w korkach i zmęczeniu, nie da się jeździć codziennie. W weekendy zmieniamy się z mamą: raz to ja wiozę babci zakupy i siedzimy nad herbatą, raz mama przyjeżdża posprzątać. Na święta zawsze jesteśmy razem, z prezentami i kwiatami, by ją ucieszyć. Ale to chyba dla niej za mało. Chce więcej — naszej uwagi, naszych nerwów, naszego czasu.

Mama niejednokrotnie proponowała babci, by się przeprowadziła. Gotowa była oddać jej najlepszy pokój, otoczyć opieką, ale babcia pozostaje nieugięta. „Nie chcę wam ciążyć — mówi, by później znów zadzwonić w środku nocy z narzekaniem. — Wolę umrzeć we własnym domu”. Te słowa bolą jak nóż w serce, ale co możemy zrobić?

Dziesiątki razy prosiłyśmy babcię, by nie dzwoniła, jeśli nie jest jej naprawdę źle. Tłumaczyłyśmy, że każdy taki telefon to stres, strach, stracone godziny snu. Lecz ona jakby nie słyszała. Albo nie chce słyszeć. Jej telefony trwają, a my z mamą wciąż tkwimy w pułapce: przyjechać czy nie? Zlekceważyć czy uwierzyć? Boimy się pomyłki, boimy się przegapić moment, gdy pomoc okaże się konieczna.

Czasem myślę, że babci po prostu jest smutno. Brakuje jej ciepła, rozmów, śmiechu. Może te telefony to jej rozpaczliwa próba zatrzymania nas przy sobie? Ale dlaczego wybrała tak okrutny sposób? Dlaczego każe nam żyć w nieustannym lęku? Nie wiem, jak znaleźć rozwiązanie. Kochamy babcię, ale jej gra na naszych nerwach nas wyczarMoże pewnego dnia zrozumiemy, że jej krnąbrność to tylko zasłona dla lęku przed zapomnieniem.