Babcia gra na naszych nerwach: symulacja choroby czy wołanie o pomoc?

Babcia gra na naszych nerwach: symulacja choroby czy wołanie o pomoc?

Nazywam się Alicja Kowalska. Mam 37 lat, jestem zamężna, mam mamę, która ma 56 lat, oraz babcię – babcię Janinę, która skończyła już 85 lat. Mieszkamy w małym miasteczku na Podlasiu, gdzie zimy są mroźne, a odległości między domami wydają się nie do pokonania, zwłaszcza gdy pędzisz po zasypanych śniegiem drogach w środku nocy.

Babcia Janina, mimo wieku, uparcie mieszka sama w starym drewnianym domu na obrzeżach miasta. Stanowczo odmawia przeprowadzki do mamy, choć ta wielokrotnie proponowała jej wygodę i opiekę. Babcia powtarza, że jej dom to jej twierdza, i nikt nie zmusi jej do opuszczenia rodzinnego gniazda. Ale ostatnio jej samotność stała się dla niej chyba nie do zniesienia, więc znalazła sposób, by trzymać nas w nieustannym napięciu.

Babcia zaczęła dzwonić do nas z mamą niemal codziennie, skarżąc się żałośnie, że jest jej „bardzo niedobrze”. Głos w słuchawce drży, jęczy, mówi, że „serce kłuje” albo „nogi nie trzymają”. My z mamą, porzucając wszystko, pędzimy do niej, ściskając dłonie z nerwów. Ale gdy przyjeżdżamy, widzimy zawsze to samo: babcia, jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki, ożywa. Już krząta się po domu, częstuje nas herbatą z konfiturą, a nawet próbuje żartować. A my stoimy zdezorientowane, ze szalejącym sercem, nie wiedząc, czy śmiać się, czy płakać.

Zmęczyła nas ta gra. Każdy taki telefon to jak porażenie prądem, ale nie możemy machnąć ręką i nie przyjechać. A jeśli tym razem jest naprawdę źle? A jeśli nie przyjedziemy, a stanie się coś nieodwracalnego? Ta myśl nas prześladuje, nie dając spokoju. Boimy się, że jeśli zignorujemy jej wołanie, nigdy sobie nie wybaczymy, gdyby coś się jej stało.

Wszystko zaczęło się rok temu. Pamiętam, jak z mamą przyjechałyśmy do babci o czwartej nad ranem, podczas śnieżycy, nawet nie mając czasu się porządnie ubrać. Byłam w domowym t-shircie, mama – w starym płaszczu narzuconym na piżamę. Myślałyśmy, że zastaniemy babcię na łożu śmierci, a ona powitała nas z uśmiechem i oznajmiła, że „tylko ciśnienie skoczyło”. Po pół godziny już wyjmowała z szafki swoje słynne wiśniowe konfitury i zapraszała nas do stołu. Byłyśmy w szoku, ale wtedy uznałyśmy to za przypadek.

Próbowałyśmy zrozumieć, o co chodzi. Namawiałyśmy babcię na badania w szpitalu, ale ona machała ręką, twierdząc, że „ci lekarze tylko pieniądze wyłudzają”. Wtedy przywiozłyśmy do niej lekarza. Dokładnie ją zbadał, zmierzył ciśnienie, posłuchał serca i orzekł: jak na swój wiek, jest w świetnej formie. „Potrzebuje więcej towarzystwa – dodał, patrząc na nas z mamą. – Odwiedzajcie ją częściej, a telefony ustaną”. Ale jakże się mylił!

I tak staramy się poświęcać babci czas. Mieszkam godzinę drogi od niej, mama trochę bliżej, ale po pracy, w korkach i zmęczeniu, nie da się przyjeżdżąć codziennie. W weekendy zmieniamy się z mamą: raz ja przywożę zakupy i siedzę z nią przy herbacie, raz mama przyjeżdża pomóc w sprzątaniu. Na święta zawsze jesteśmy razem, z prezentami i kwiatami, by ją ucieszyć. Ale widocznie to za mało. Chce więcej – naszej uwagi, naszych nerwów, naszego czasu.

Mama wielokrotnie proponowała babci przeprowadzkę do siebie. Jest gotowa oddać jej najlepszy pokój, otoczyć opieką, ale babcia jest nieugięta. „Nie chcę wam ciążyć – mówi, a potem znów dzwoni w środku nocy z narzekaniem. – Wolę umrzeć w swoim domu”. Te słowa bolą jak nóż, ale co możemy zrobić?

Dziesiątki razy prosiłyśmy babcię, by nie dzwoniła, jeśli nie jest jej naprawdę źle. Tłumaczyłyśmy, że każdy taki telefon to stres, strach, stracone godziny snu. Ale ona jakby nie słyszała. Albo nie chce słyszeć. Jej telefony wciąż się powtarzają, a my z mamą wciąż jesteśmy w pułapce: jechać czy nie? Zignorować czy uwierzyć? Boimy się pomyłki, boimy się przegapić moment, gdy pomoc będzie naprawdę potrzebna.

Czasem myślę, że babci po prostu jest samotnie. Brakuje jej ciepła, rozmów, śmiechu. Może te telefony to jej rozpaczliwa próba zatrzymania nas przy sobie? Ale dlaczego wybrała tak okrutny sposób? Dlaczego każe nam żyć w nieustannym strachu? Nie wiem, jak znaleźć rozwiązanie. Kochamy babcię, ale jej gra na naszych nerwach wyniszcza nas. Mimo to, dopóki dzwoni – będziemy przyjeżdżać. Bo jeśli nie przyjedziemy, a coś się jej stanie, ten ciężar winy przygniecie nas na zawsze.