„Idealny mąż”: jak jedno zdanie zniszczyło obojętne małżeństwo

„Ty to masz idealnego męża, Romku”: jak jedno zdanie zniszczyło małżeństwo zbudowane na obojętności

Weronika wróciła do domu z dwiema ciężkimi torbami w rękach. Ledwo przekroczyła próg, z pokoju dobiegł głos męża:

— Już jesteś? A co, już szósta?

— Już siódma — odparła zmęczona i ruszyła w kierunku kuchni.

Na stole stały trzy kubki. To znaczyło, że mieli gości — teściową, a prawdopodobnie także jej siostrę Bożenę. Weronika nawet się nie zdziwiła. To stawało się normą: wizyty bez zapowiedzi, komentarze o jej „niedostatecznie kobiecych” nawykach, pełne dezaprobaty spojrzenia i ślady obcej obecności porozrzucane po kuchni.

— Gdzie się tak włóczyłaś? Jestem głodny — rzucił Krzysztof, nie odrywając wzroku od laptopa.

— Zajechałam do sklepu. Żeby nakarmić waszą wysokość — odpowiedziała kąśliwie. — Ale tak w ogóle, musimy porozmawiać.

Milczał. Wtedy podeszła, przekręciła jego fotel twarzą do siebie i spokojnie oznajmiła:

— Musimy się rozwieść.

Krzysztof podniósł wzrok, zdezorientowany:

— Co? Dlaczego?

— Bo dłużej tak nie można.

— Weronika, może najpierw coś ugotujesz, a potem pogadamy? Umieram z głodu.

— Nie. Rozmawiamy teraz.

— No przecież wiesz, że nie piję, nie imprezuję, nie szwendam się po mieście. Siedzę w domu, pracuję. Mam swoje pieniądze. Nigdy niczego od ciebie nie żądam. Czego ci brakuje?

Weronika uśmiechnęła się ironicznie:

— Mieszkasz w moim mieszkaniu, nie płacisz czynszu, nie wkładasz złotówki do rachunków — wszystko opłacam ja. Zakupy, sprzątanie, gotowanie — też ja. Pytanie: na co ci starcza twoich pieniędzy?

— No… kupiłem sobie sweter. Ściągnąłem nową aktualizację do gry. Czasem pomagam mamie i cioci Bożenie — przelew im robię. To w końcu normalne.

— Jasne. Normalne. Tyle że dziś rano włączyłam pranie i poprosiłam, żebyś je powiesił — do tej pory leży w pralce.

— No miałem przerwę w pracy…

— Wiesz, zmiana aktywności to też odpoczynek.

— Ale ja się na tym nie znam. Mama z ciocią zawsze trzymały mnie z dala od kuchni i odkurzacza.

— Wiem. „Nie znasz się”. Bardzo wygodne, prawda? Słuchaj. Od dzisiaj — jak chcesz jeść, idź i ugotuj. Ja niczego nie będę przyrządzać. Dziewczyny zaprosiły mnie do knajpy — najpierw odmówiłam, ale teraz się rozmyśliłam. Powodzenia.

Weronika wstała, rozwiesiła pranie, wskazała ręką kuchnię i wyszła. W knajpie, przy kieliszku wina, zadzwonił telefon — teściowa. Wyłączyła dźwięk i odwróciła ekranem do dołu.

Gdy wróciła do domu, w mieszkaniu była już Halina Marcinowa.

— Weronika! Co ty wyprawiasz?! Opanuj się! Rozwód?! Czy ty w ogóle zdajesz sobie sprawę, jakiego masz mężczyznę?! Takich dzisiaj ze świecą szukać! Nie pije, nie zdradza, skarpetek po podłodze nie rozrzuca! Kobiety ci zazdroszczą!

Weronika spokojnie na nią spojrzała:

— Mówi pani, jakby chwaliła tresowanego psa. On nie robi nic złego — to pani wymieniła. A może pani powiedzieć, co robi dobrego? Dla mnie?

— Pracuje.

— Ja też pracuję. Tylko że oprócz tego sprzątam, pierzę, prasuję, gotuję, dźwigam ciężkie torby z zakupami, płacę rachunki — za siebie i za niego. A on co robi?

— Przecież kupuje ci prezenty! Wiem! Pomagałam mu wybierać!

— Dziękuję. Teraz wiem, dlaczego na Nowy Rok dostałam podgrzewacz do butów, a na urodziny wełniany szalik.

— Co, złota się zachciało? — warknęła teściowa.

— Nie pogardziłabym voucherem do SPA albo wyjazdem nad morze. Ale nie. Dostaję szalik. I brak szacunku. I wieczne „ja się nie znam”. Nie chcę już być jego matką.

— No przecież się nie zna. U nas w rodzinie mężczyźni się tym nie zajmują.

— Właśnie. Wychowywaliście go na kogoś, kto będzie czekał, aż ktoś inny zrobi wszystko za niego. I jemu to pasuje. Mnie — nie.

— Może nie od razu rozwód? Naucz go…

— Przepraszam. Nie mam zamiaru uczyć dorosłego mężczyzny, jak być mężczyzną. Próbowałam. Półtora roku. Więcej nie będę. Teraz spakujemy jego rzeczy — i oboje pójdziecie tam, gdzie wam wygodniej. Nie jestem zła. Po prostu jestem zmęczona.

Pół godziny później pod domem czekała taksówka. Dwie torby, walizka. Krzysztof szedł z tyłu, z laptopem pod pachą.

Weronika zamknęła za nimi drzwi. Usiadła na kanapie. Wzięła głęboki oddech. Wpisała do kalendarza: „Rozwód. Wolna”.

I po raz pierwszy od dawna zasnęła spokojnie.