Kiedy choroba dzieli rodzinę: dramat w domu Anny

Kiedy choroba rozdziela rodzinę: dramat w domu Agaty

Agata siedziała w kuchni, trzymając w dłoniach kubek z ostygłą herbatą. Za oknem szarzył listopad, a w jej domu, w maleńkim mieszkaniu na obrzeżach Gdyni, rozgrywała się prawdziwa burza. Jej matka, Krystyna Nowak, znów do niej przyjechała – z gorączką, kaszlem i wiecznymi narzekaniami. Już od kilku lat, gdy tylko Krystyna poczuje najmniejsze osłabienie, pakuje torbę i jedzie do córki. Za każdym razem Agata znajduje się w samym środku konfliktu, rozdarta między opieką nad chorą matką, roczną córeczką i coraz bardziej zirytowanym mężem.

Krystyna zapewnia, że u siebie, w swoim mieszkaniu w sąsiedniej dzielnicy, jest jej strasznie samotnie i nieswojo. „A jeśli będzie mi coraz gorzej? A jeśli sobie nie poradzę?” – powtarza, patrząc na Agatę z wyrzutem. Ale Agata wie, że to nie tylko strach. Matka, ledwo zachoruje, staje się kapryśną królową, która domaga się uwagi co chwilę. A Agata ma przecież macierzyński, roczną Zosię, która właśnie uczy się chodzić i potrzebuje matczynych rąk, oraz męża Pawła, którego cierpliwość topnieje z każdą wizytą teściowej.

Gdy Krystyna jest chora, niby stara się zostawi w swoim pokoju. Ale wirusy nie pytają o zgodę – chodzi do łazienki, zagląda do kuchni, zostawiając za sobą ślad kaszlu i kichania. Agata boi się o Zosię – co, jeśli maluch się zarazi? Ale matce tego nie wytłumaczy. „Przecież nie specjalnie, Agatko – wzdycha Krystyna – ja się staram.” Potem zaczyna się: „Zrób mi zupę, tylko nie za słoną, bo gardło piecze. Przynieś herbatę, ale nie gorącą, bo się poparzę. Otwórz okno, duszno, nie, zamknij, zimno!” I za każdym razem, gdy Zosia zaczyna płakać, matka krzywi się: „Oj, jak ona wrzeszczy, nie można zasnąć.” Nawet Paweł, który tylko przechodzi obok, słyszy: „Tupa jak słoń, drzwi trzaska, żadnego spokoju!”

Dawniej było inaczej. Agata i Paweł żyli swoim życiem, wychowywali córeczkę, a do Krystyny zaglądali raz w miesiącu – porozmawiać, pomóc z zakupami. Matka była samodzielna: sprzątała, gotowała, nawet chorowała cicho, prosząc tylko o leki. Ale coś się zmieniło. Krystyna zaczęła dzwonić coraz częściej, narzekać na samotność, na zdrowie. „A jeśli zasłabnę, a was nie będzie? – mówiła drżącym głosem. – Jestem przecież zupełnie sama.” Agata próbowała ją uspokoić: „Mamo, przecież codziennie dzwonię, jesteśmy blisko, wszystko będzie dobrze.” Ale matka nie słuchała, jej lęki rosły jak lawina.

Pewnego dnia Krystyna zadzwoniła zapłakana – było jej tak źle, że wezwano karetkę. Paweł miał zmianę w fabryce, więc Agata musiała biec do matki z Zosią na rękach. Wtedy zabrali Krystynę do siebie – poili herbatą, doglądali. Ale od tamtej pory wszystko się zmieniło. Teraz, gdy tylko matka ma gorączkę lub zaczyna kaszleć, staje w progu ich mieszkania. Czasem to trwa kilka dni, czasem tygodnie. Bywały chwile, gdy Krystyna leżała z wysoką temperaturą, dusząc się od kaszlu, i żądała, by Agata siedziała przy niej, podawała leki, słuchała skarg. A Zosia w tym czasie płakała w łóżeczku, i Agata biegała między pokojami, czując, jak w środku rośnie bezradność.

Każda wizyta matki stawała się próbą. Krystyna mogła się obrazić, jeśli zupa była „nie taka”, albo nagle oświadczyć, że wraca do siebie, bo „wszyscy ją tu denerwują”. Agata bała się o matkę – a jeśli naprawdę wyjdzie w takim stanie? Ale jeszcze bardziej bała się o Zosię, o Pawła, o ich rodzinę, która zaczynała pękać. Paweł, który kiedyś życzliwie traktował teściową, teraz marszczył się na samo jej wspomnienie. „Ona nas wykorzystuje, Agatka – mówił. – W domu choruje normalnie, a tu przyjeżdża, żebyś ją obsługiwała.” Agata to widziała, ale nie umiała powiedzieć tego matce. „A jeśli się pokłócimy? – myślała. – Jeśli się obrazi i przestanie z nami rozmawiać? Ale tak dalej nie można, jestem na granicy.”

Paweł już nie ukrywał irytacji. „TrzePaweł chwycił ją za rękę i powiedział stanowczo: „Musimy to przerwać, inaczej stracimy siebie i Zosię.”