Żona pracuje za granicą, a on ma młodą kochankę.

Nazywam się Elżbieta Kowalska i mieszkam w Toruniu, mieście pełnym historii i tajemnic przy Starym Rynku. Z Adamem znam się od lat. Zawsze był duszą towarzystwa, miłośnikiem pięknych kobiet i lekkiego życia. Los jednak zagrał mu na nosie i teraz tkwi w dziurze, którą sam wykopał.

Jego żona, Zofia, od dwóch lat pracuje w Niemczech. Zostawiła mu dwa dzieci — już dorosłe i samodzielne — i pojechała zarabiać. Wraca tylko raz w roku, latem, na tydzień-dwa, nie więcej — praca nie pozwala. Mimo to co miesiąc zasila wspólne konto, z którego Adam może korzystać. Niedawno przypadkiem spotkaliśmy się na ulicy i zaprosił mnie na kawę. Przy filiżance opowiedział mi swoją historię — gorzką jak tani tytoń i tak kuriozalną, że do tej pory nie mogę pojąć, jak do tej sytuacji doszło.

Kiedy Zofia wyjechała, Adam przez rok znosił samotność, mając przelotne romanse z dawnymi znajomymi, ale potem postanowił: dość tego. Zachciało mu się ciepła, namiętności, kogoś obok w łóżku. „Żyjemy tylko raz!” — powtarzał sobie. I zwrócił uwagę na młodą kobietę, Anię, która już dawno przyciągnęła jego wzrok. Udawała niedostępną, ale w końcu uległa — stała się jego kochanką. Piękna jak z obrazka, ale z charakterem nie do zniesienia. Kaprysy, histerie, wymagania bez końca. A Adam, miękki i dobroduszny, spełniał każde jej życzenie.

Zdawał sobie sprawę, że od takich kochanek nie można oczekiwać niczego dobrego, zwłaszcza jeśli jest się słabym i gotowym na wszystko dla ich uśmiechu. Ania go ogołociła. Najpierw pieniądze na ubrania i rachunki, potem na remont domu i działki, na bal maturzystów jej syna, na nowy telewizor. Doszło do tego, że kupił jej używany samochód. A kiedy jego oszczędności się skończyły, sięgał po środki z konta żony — zaciągał tysiące, myśląc, że nikt tego nie zauważy. Ale prawda zawsze wychodzi na jaw. Zosia dowiedziała się o zdradzie — „dobrzy ludzie” postarali się, donieśli nawet za granicę. Zrobiła mu awanturę przez wideorozmowę, krzyczała tak, że aż szkło drżało. Groziła, że powie córkom — uwielbiały ojca i uważały go za bohatera, ale za takie zdrady odwróciłyby się od niego na zawsze. Powiedziała, że wróci i złoży pozew o rozwód, jeśli nie zerwie z dziewczyną.

A Ania nie zamierzała rezygnować z hojnego „sponsora”. Najpierw urządziła przedstawienie z ciążą — zarzekała się, że urodzi dziecko, grała na litość. Adam w panice zabrał ją na luksusowy wyjazd, by ją przekonać. Zgodziła się na aborcję, ale wystawiła rachunek — 10 tysięcy złotych, których nie miał. Musiał zaciągnąć kredyt, zanurzyć się w długi po uszy. Kiedy w końcu odetchnął z ulgą, myśląc, że koszmar minął, Ania zaczęła romans z jego szefem. Teraz szef, oczarowany nią, znęca się nad Adamem w pracy — poniża go, grozi zwolnieniem. A jeśli straci pracę, jak spłaci dług? Adam jest na krawędzi: jego zatrudnienie wisi na włosku, pieniądze się kończą, a sumienie gryzie go niczym głodny pies.

Wyjawił mi, że myśli o wyjeździe do Zofii do Niemiec — zostawić wszystko, paść jej do stóp i błagać o wybaczenie. Może w ten sposób ocali resztki swojego życia? Na koniec gorzko się uśmiechnął: „Wiedziałem, że nie ma darmowego sera, ale mój kawałek okazał się zbyt słony”. I odszedł ze spuszczoną głową, a ja została siedząc przy pustej filiżance. Adam sam wpędził się w to piekło — dla taniej namiętności, dla dziewczyny, która wyssała z niego wszystko: pieniądze, dumę, rodzinę. Zofia haruje za granicą, by ich dzieci miały godne życie, a on wymienił ją na kapryśną pijawkę. Gdyby córki poznały prawdę, przeklęłyby go — i słusznie.

Widzę, jak on tonie, ale nie mogę przestać myśleć: co dalej? Ania wyciśnie z niego ostatnią kroplę i rzuci, jak pusta skorupę. Szef wyrzuci go z pracy, i zostanie z niczym — bez rodziny, bez domu, z długiem, który będzie go przygniatał do końca życia. Myślał, że młodość można kupić, że miłość to zabawka w pięknym opakowaniu. A teraz za to płaci — gorzko, samotnie, z pustymi rękami. Zofia może go przyjmie z powrotem, ale czy wybaczy? Ja bym nie wybaczyła. Zdradził nie tylko ją, ale i dzieci, wnuki, które mogłyby cieszyć jego starość. A zamiast tego — młoda intrygantka, która śmieje się za jego plecami. Tyle pozostało z dawnego zawadiaka — teraz jest tylko cieniem samego siebie, a tej lekcji nie zapomni nigdy.