Nie potrzebujemy niczego od ciebie

Przemek, zastanów się, póki nie jest za późno! Ten chłopiec zupełnie do ciebie nie podobny! Twoja Iwona ma go z innym, a ciebie obarcza! Ja wiem, co mówię!

– Mamo, przestań już! Radek to mój syn… Dlaczego ciągle wywołujesz problemy? Wracam do domu.

Halina Nowicka samotnie wychowała swojego syna. Między nią a Przemkiem zawsze panowały świetne relacje: nigdy jej nie obrażał, nie kłócił się, a w szkole miał dobre wyniki. Później został inżynierem, jak sobie tego matka życzyła. Teraz przyszedł czas na zorganizowanie mu życia osobistego. Dla niego znalazła dobrą dziewczynę, Mariolkę, córkę swojej przyjaciółki, Antoniny.

Przemek i Mariola zaczęli się spotykać na prośbę matki, ale między nimi nie było chemii i po kilku miesiącach się rozstali. Wtedy Przemek poznał Iwonę. Jego uczucia do niej rozwijały się szybko, a w tej sympatycznej dziewczynie szybko zobaczył bratnią duszę. Wzięli ślub po trzech miesiącach ku niezadowoleniu Haliny. Pół roku później Iwona zaszła w ciążę i urodził się chłopiec, którego nazwali Radek. Wszystko byłoby dobrze, gdyby nie to, że teściowa nie polubiła synowej i przy każdej okazji narzekała na syna, mimo że od ślubu minęły już cztery lata.

– Spójrz, co ona z tobą zrobiła? Wiecznie jakiś zmęczony, niechlujny…
– Mamo, jaki niechlujny? Koszula tylko trochę się w pralce zmięła…
– Usiądź, zjedz coś! Pewnie nic ci nie przygotowała. Czasem głodny chodzisz.
– Mamo, w domu zjem kolację. Iwona dobrze gotuje.
– Znam ją dobrze… Kotlety z supermarketu albo co gorsze, pierogi. A Mariolka zapisała się na kurs cukierniczy. Taka mądra dziewczyna…

Przemek ignorował pretensje matki i nie przekazywał ich żonie, starając się ich nie słuchać. Wszystkie były nieuzasadnione. Ale Halina ciągle prowadziła swoją zimną wojnę przeciwko synowej, aż jej taktyka przyniosła rezultaty…

– Cześć, synu… Twoja Iwona mnie unika… Ciągle sam przychodzisz!
– Mamo, jak ona ma tutaj przychodzić, skoro czepiasz się jej o każdy drobiazg?
– Czepiam się, bo mam powody. Uwierz mi! A kiedy ty tutaj siedzisz, popijając herbatki, ona się pewnie widuje ze swoim byłym. Wiem, kto u niej był przed tobą. Ten nieudacznik Kamil! I dziecko jest do niego podobne. Nakręciła, a ty teraz karm.

Przemek zirytowany wrócił do domu. Miał dość pretensji i rozmów.

– Tato, tato, cześć! – mały Radek wybiegł mu na spotkanie.
– Cześć, synu. Jak było? Co robiłeś?
– Z mamą byliśmy na placu zabaw. Spotkaliśmy wujka Kamila. Kupował mi czekoladki i sok!

Przez głowę Przemka przemknęła myśl – może matka ma rację. Wieczorem zapytał żonę:

– Dlaczego widziałaś się ze swoim byłym?
– Przemek, spotkaliśmy się przypadkiem. Byliśmy na spacerze i przechodził obok, więc zamieniliśmy parę słów. A potem nas odprowadził do domu.
– Dlaczego on odprowadza moją żonę i syna? Może Radek to nie mój syn, a jego?!
– Przemek, co ty mówisz? Nie przesadzaj!

W tamten wieczór pokłócili się mocno, po raz pierwszy od ślubu. Od tej pory kłótnie były na porządku dziennym. Iwona nie wytrzymała, spakowała rzeczy, zabrała syna i wróciła do rodziców.

Potem był rozwód i ustalono alimenty dla Przemka. Był przekonany, że dziecko nie jest jego, ale nie zdecydował się na nowe procesy, postanowił płacić. Z tej sytuacji najbardziej zadowolona była Halina, która rozpoczęła kampanię mającą na celu odnowienie relacji syna z Mariolką, „idealną synową”.

I wygrała. Przemek ożenił się z Mariolą. Zaraz po ślubie nowa żona ujawniła swój prawdziwy charakter. Ciągle narzekała na męża, chciała żyć luksusowo i podróżować.

– U Irki to Waśka już drugą kurtkę jej kupuje! A Nowakowie zmienili auto na luksusowe, a ja jak sierota w starym płaszczu i z kalineczką jeżdżę! Co z ciebie za mąż!

Tak minęło piętnaście długich lat. Przemek pracował na dwóch etatach, a Mariola jeździła na wycieczki i niczego sobie nie odmawiała. Nie chciała dzieci, mówiąc, że najpierw chce żyć dla siebie. Halina chciała wprowadzić swoje zasady, ale synowa szybko postawiła ją na swoim miejscu.

Pewnego dnia Przemek otrzymał telefon ze szpitala. Halina trafiła tam z udarem. Wymagała opieki po wypisie. Mariola oznajmiła od razu:

– Nie mam zamiaru pilnować starej dniami i nocami. Wyślij ją do domu seniora.
– Mariola, może zrezygnuję z pracy…
– Zwariowałeś? Z czego będziemy żyć? Musimy cztery lata jeszcze spłacać kredyt na moje auto…

Halina trafiła do domu opieki, Przemek pojechał do pracy, a Mariola została w domu. Miesiąc później Halina odeszła. Przemek wrócił na pogrzeb, ale w emocjach zapomniał powiadomić żonę o przyjeździe. Otworzył drzwi własnym kluczem i zobaczył, jak Mariola jest w objęciach sąsiada… Nie robił awantur. Spakował się i przeprowadził do mieszkania matki.

Po pogrzebie Przemek siedział w mieszkaniu matki, myśląc o jej „cennych” radach. Po co w ogóle ich słuchał… Teraz ma ponad czterdzieści lat. Zrozumiał, że nie ma rodziny, dzieci, przyjaciół… Nawet auta swojego nie miał – wszystko było dla Mariolki… Przemyślał swoje życie i przypomniał sobie o Iwonie i Radku. Nie był pewien, czy Radek to jego syn czy byłego Iwony. Ale to już nie ma znaczenia…

Radek ma pewnie już dziewiętnaście lat… Ciekawe, jaki teraz jest? – Przemek powiedział te słowa w pustkę, lecz nikt mu nie odpowiedział.

Następnego dnia wsiadł w pociąg i pojechał do rodzinnego miasta Iwony. Dom i klatkę schodową znalazł bez trudu. Zadzwonił do znajomych drzwi, ale nikt nie otworzył. „Może w pracy” – pomyślał, postanowił poczekać. Po dwudziestu minutach zobaczył młodzieńca – jakby patrzył w dwadzieścia lat młodszą wersję siebie.

– Radek… Radek… Synu…
– Ty?… Co tu robisz? – zapytał chłodno Radek.
– Synu, bardzo cię przepraszam… Jakże jesteś do mnie podobny, jak dwie krople wody! A mama gdzie?
– Nie ma mamy. Zginęła dziesięć lat temu w wypadku.
– A ty? Z kim mieszkasz? Może potrzebujesz czegoś? Mam pieniądze, powiedz tylko!
– Mieszkam z babcią. Niczego nam nie brakuje.
– Ale synu, przecież chciałbym…

Przemek nie dokończył. Radek wszedł do klatki i zamknął drzwi przed jego nosem.

– Synu! Synu, otwórz! Jak to tak, synu? Przecież ja jestem twoim ojcem!

Stał długo przed zamkniętymi drzwiami klatki, łzy … a może tylko deszcz… Po tym jeszcze kilka razy wracał, próbował nawiązać kontakt z synem. Prosił, błagał, próbował się usprawiedliwić. Ale Radek systematycznie odmawiał kontaktu.