Nic od ciebie nie potrzebujemy

Przemek, przemyśl to sobie, póki nie jest za późno! Chłopak wcale cię nie przypomina! Ta twoja Lena ma go z kimś innym, a tylko ciebie obarcza odpowiedzialnością! Wiem, co mówię!
– Mamo, przestań już! Bartek to mój syn… Dlaczego zawsze wszystko komplikujesz? Jadę do domu.

Gosia zawsze wychowywała Przemka sama. Zawsze mieli ze sobą świetne relacje: nigdy jej nie obrażał, nie kłócił się, a w szkole uczył się bardzo dobrze. Kiedy dorósł, został inżynierem, tak jak mama chciała. Teraz nadszedł czas, by ułożyć mu życie osobiste. Gosia znalazła mu kandydatkę na żonę – dobrą dziewczynę, Anię, córkę swojej przyjaciółki Katarzyny.

Za namową mamy Przemek i Ania zaczęli się spotykać, ale od samego początku nie mieli chemii. Po kilku miesiącach się rozstali. Potem Przemek poznał Lenę. Ich związek rozwijał się szybko, od razu dostrzegł w niej bratnią duszę. Pobrali się po trzech miesiącach, ku wielkiemu niezadowoleniu Gosi. Po pół roku Lena zaszła w ciążę, urodził się syn, którego nazwali Bartosz. I wszystko byłoby dobrze, gdyby nie to, że teściowa nie lubiła synowej i przy każdej okazji narzekała do syna, mimo że od ślubu minęły cztery lata:

– Spójrz, w co ona cię zamieniła? Jakiś taki wymięty, niechlujny…
– Mamo, nie przesadzaj! Koszula się tylko w pralce trochę pogniotła…
– Chodź, zjedz coś! Twoja pewnie nic nie przygotowała. Tylko głodny chodzisz.
– Mamo, Lena dobrze gotuje, zjem w domu.
– Wiem swoje… Kotlety ze sklepu albo co gorsza, pierogi. A Ania zapisała się na kurs cukierniczy. Co za zdolniacha…

Przemek bronił się przed matką, jak tylko mógł. Starał się nie słuchać jej opowieści i nie przekazywał żonie żadnych pretensji, które były niezasadne. Jednak Gosia kontynuowała swoją zimną wojnę z synową. Pewnego dnia jej taktyka przyniosła efekt…

– Cześć, synu… Coś mi się wydaje, że twoja Lena mnie unika… Zawsze sam wpadniesz!
– Mamo, Lena nie może przychodzić, skoro czepiasz się jej o każdy drobiazg!
– Skoro się czepiam, to znaczy, że jest powód. Uważaj na moje słowa! A gdy siedzisz tutaj i popijasz herbatkę, ona pewnie spotyka się z dawnym chłopakiem. Wiem, kto był przed tobą. Ten nieudacznik Krzysiek! A chłopak cały do niego podobny. Nabrała cię, a ty go teraz wychowujesz.

Tego wieczora Przemek porządnie pokłócił się z matką. Był zmęczony pretensjami i tymi rozmowami. Wrócił do domu w podłym humorze.

– Tato, tato, cześć! – przybiegł do niego mały Bartosz.
– Cześć, synku. Jak tam u ciebie? Co robiłeś?
– Z mamą byliśmy na placu zabaw. Był tam wujek Krzysiek. Kupił mi czekoladę. I sok!

Przemkowi przeszła wtedy przez głowę myśl — a może matka ma rację. Wieczorem wypytywał żonę:

– Dlaczego spotkałaś się z Krzyśkiem?
– Przemek, spotkaliśmy się przypadkiem. Szliśmy, a on przechodził, no i chwile pogadaliśmy. Potem nas odprowadził.
– A co to za pomysł, żeby mój brat z synkiem odprowadzał? A może Bartosz nie jest mój, tylko jego?!
– Przemek, co ty mówisz? Oszalałeś?

Tego wieczoru małżonkowie mocno się pokłócili. Pierwszy raz od ślubu. Od tego czasu w domu coraz częściej dochodziło do kłótni. W pewnym momencie Lena nie wytrzymała, spakowała rzeczy, zabrała synka i wyprowadziła się z powrotem do rodziców.

Potem doszło do rozwodu i Przemkowi zasądzono alimenty. Był przekonany, że to nie jego dziecko. Jednak nie odwołał się, postanowił płacić. Z wszystkich była najbardziej zadowolona Gosia. Rozpoczęła kampanię na rzecz odnowienia relacji syna z Anią, którą nazywała „idealną synową”.

I wygrała. Przemek ożenił się z Anią. Po ślubie nowa żona pokazała swoje prawdziwe oblicze. Ciągle się czepiała, chciała żyć w luksusie, dobrze jeść i odpoczywać.

– Irka to już drugie futro ma, a Surkowie zmienili auto na luksusowe. A ja w zeszłorocznym płaszczu i jeżdżę starą Mazdą! Co z ciebie za mężczyzna!

Tak minęło piętnaście długich lat. Przemek harował na dwóch etatach, a Ania jeździła po kurortach i niczego sobie nie żałowała. O dzieciach nie chciała słyszeć, bo najpierw chce „pożyć dla siebie”, a potem… Gosia widząc, jak jest, chciała wprowadzić swoje porządki, ale nowa synowa szybko postawiła ją do pionu.

Pewnego dnia Przemek odebrał telefon ze szpitala. Okazało się, że Gosię zabrano karetką z udarem. Była w ciężkim stanie i po wypisie ze szpitala potrzebowała opieki. Ania natychmiast oświadczyła:

– Nie będę siedzieć dzień i noc przy starej. Niech idzie do domu opieki.
– Ania, poświęcę trochę czasu, wezmę zwolnienie…
– Oszalałeś? Z czego będziemy żyć? Jeszcze cztery lata musimy spłacać kredyt za samochód…

Ostatecznie Gosię umieszczono w domu opieki, Przemek wyjechał do pracy, a Ania została w domu. Miesiąc później Gosia zmarła. Przemek wrócił na pogrzeb i w rozpaczy zapomniał uprzedzić żonę o swoim przyjeździe. Otworzył drzwi swoimi kluczami i zobaczył Anię w objęciach sąsiada… Nie zrobił awantury. Po prostu spakował rzeczy i przeprowadził się do mieszkania matki.

Po pogrzebie Gosi, Przemek osiadł w jej mieszkaniu. Z goryczą wspominał matkę i jej „cenne” rady. Jakie miał z nimi plany… Teraz ma ponad czterdzieści lat. Większość życia za nim. I okazuje się, że brak mu rodziny, dzieci, przyjaciół… Nawet samochodu nie ma — wszystko kupowano dla Ani… Często myślał o Lence i Bartoszu. Nigdy nie dowiedział się, czy Bartosz to jego syn, czy dawny Eleny partnera. Ale teraz to już nie ma znaczenia…

– Bartka pewnie już ma dziewiętnaście lat… Jest już dorosły… Ciekawe, jaki jest teraz? – Przemek powiedział te słowa do pustego pokoju i nikt mu nie odpowiedział.

…Następnego dnia kupił bilet na pociąg i pojechał do rodzinnego miasta Leny. Znalazł blok i wejście bez większego problemu. Zadzwonił do znajomej drzwi, ale nikt mu nie otworzył. „Pewnie w pracy” – pomyślał i postanowił poczekać przed domem. Stał tak dwadzieścia minut, kiedy nagle zobaczył chłopaka – był jak jego kopia, tylko dwadzieścia lat młodszy.

– Bartek… Bartek… Synu…
– Ty?… Co tu robisz? – zapytał chłodno Bartosz.
– Synku, jestem ci winny przeprosiny… Jaki z ciebie mężczyzna… A do mnie podobny, jak dwie krople wody! A gdzie twoja mama?
– Mamy już nie ma. Odkąd zmarła dziesięć lat temu. W wypadku…
– A ty? Z kim mieszkasz? Może potrzebujecie pomocy? Mogę ci pomóc! Mam pieniądze. Powiedz tylko słowo!
– Mieszkam z babcią. Niczego nam nie potrzeba.
– Ale synu… Naprawdę chciałem, ja…

Przemek nie zdążył dokończyć, bo Bartek zamknął drzwi przed jego nosem.

– Synku! Synu, otwórz! Jak to możliwe, synu? Przecież jestem twoim ojcem! Ojcem!!!

Przez długi czas stał jeszcze przed zamkniętymi drzwiami, szlochając i ocierając z twarzy łzy. A może to był deszcz. Potem przyjechał jeszcze kilka razy, próbując nawiązać kontakt z synem. Prosił, błagał, próbował się usprawiedliwić. Ale Bartosz kategorycznie odmówił jakiegokolwiek kontaktu…