Dlaczego omijasz kolejkę? Wszyscy jesteśmy chorzy.

— Kobieto, dlaczego bez kolejki? Wszyscy tu chorzy!
— Jeszcze mnie babcią nazwij! Muszę wejść, to przejdę!

Mężczyzna z zabandażowaną głową machnął ręką:
— Niech pani nie zaczyna z nią! Niech idzie. My i tak się nie śpieszymy.
— Jak to nie? Każdy ma sprawy! — kolejka burzyła się, ile sił.

Siwy staruszek uderzył natrętkę laską w ramię. Nie wiadomo, jak skończyłaby się awantura, gdyby nie otworzyły się drzwi, a piegowata pielęgniarka zawołała słodkim głosem: „Tamara Kowalska, proszę wejść!” Natrętka pomachała kolejce wypielęgnowaną dłonią i zniknęła za drzwiami.

— Dzień dobry, doktorze! No, czym mnie pan zaskoczy? Mam nadzieję, że zdjęcia potwierdziły, że jestem zdrowa?
Lekarz długo układał papiery, wyraźnie niepewny, jak zacząć. Wreszcie wskazał krzesło:

— Niech pani usiądzie. Uwierzy pani, jak ciężko mi przekazywać takie wieści. Ale zbyt późno pani przyszła… Gdyby choć miesiąc wcześniej… Irenko, proszę przynieść wody. — Znów zaczął przestawiać teczki. — Tak to już bywa. Sam się nie spodziewałem… Guz jest nieoperacyjny. Czwarty stopień.

Z niedawno pełnej życia kobiety jakby zdjęto skórę.
— Doktorze, jak to możliwe? Tak od razu?! Mam dopiero 39 lat! Nawet nie wyszłam za mąż. Tylko nauka, kariera… Może operacja? Zastrzyki? Słyszałam, że teraz raka da się leczyć! Albo wyjazd do Niemiec? Zapłacę, ile trzeba! Dlaczego pan milczy?!

— Chciałbym panią pocieszyć. Ale w tym stanie… To nie tylko zdjęcia. Rezonans, USG, wyniki badań… Jestem doktorem nauk medycznych, 30 lat praktyki. To koniec. Dam skierowanie do hospicjum. Bez pomocy pani nie da rady… Proszę, niech pani zaczeka!

Lecz Tamara, sztywna jak kukła, wyszła na korytarz. Agresywna przed chwilą kolejka rzuciła się z pomocą.
— Co? Tak źle? Twarz pani blada! Proszę validol! Zróbcie miejsce! — Staruszka pogładziła jej dłoń: — Córeczko, idź do kościoła, porozmawiaj z księdzem.

Tamara podziękowała, zostawiła swoją Skodę na parkingu i pojechała autobusem. W domu nastawiła czajnik, włączyła telewizor. Na ekranie chłopiec z białaczką, fundacja zbierała na leczenie w Szwecji. Matka łamała ręce: „To moje jedyne dziecko, proszę, pomóżcie!”. Tamara spojrzała w jego oczy, wyjęła telefon i przelała brakującą sumę. Potem skuliła się na kanapie i płakała jak nieprzytomna.

— Boże, Boże, pomóż! — Dopiero teraz zrozumiała, że nie umie się modlić.

* * *
Zanim Tamara zdążyła wyjść z windy, w biurze zawrzało: „Żmija idzie!”. Sekretarka Inga nie wytrzymała:
— Nowy dress code, Tamaro?
— Ty zawsze musisz mieć ostatnie słowo! Czemu cię jeszcze nie wyrzuciłam?
— Kto by wytrzymał pani charakter? Tylko ja mam nerwy ze stali. A tak serio — spódnica do ziemi, chusta… Kościół?

— Inga, dość. Dyktuję urlopowy wniosek. Dwa miesiące. I wezwij Marka, niech zastępuje.

Gdy szła na parking, biuro huczało: „Żmija na urlopie? Toż ona nawet w weekendy tu siedziała!”. Uciszył ich Marek: „Szybko do roboty! Myślicie, że jak szefowej nie ma, to wolne?”.

* * *
Gdy autokar pielgrzymów zbliżał się do Częstochowy, Tamarze serce waliło jak młot. Nie mogła oderwać wzroku od jasnogórskich wież. „Boże, po co ja traciłam czas?!”

Przewodnik tłumaczył:
— Tu módlcie się do Czarnej Madonny! Zdjęcia tylko na zewnątrz!
— A ja do ojca Józefa… — szepnęła Tamara.
— Stary mnich? Trzeba czekać dwa dni!

Znalazła się w kolejce. Nowa znajoma, Ewa, nie ustawała:
— Dlaczego sama? Rodziny nie masz?
— Rak. Dwa miesiące zostały.

Ewa zaniemówiła. Tamara płakała, wspominając, jak Bóg przemienił jej serce. „Po co ta kariera? Nazywają mnie żmiją…”.

Nazajutrz przepchnięto ją do celi starca.
— Błogosławię ci w drogę, córko. Tam czekają.
— A zdrowie? Może coś jeszcze…
— Nie jestem czarodziejem. Módl się. Bóg dał ci krzyż — noś go z godnością.

* * *
W przychodni onkologicznej pusto. Tamarze serce waliło jak szalone.

Siwy lekarz podszedł, roztrzęsiony:
— Gdzie pani zniknęła? Szukaliśmy pani po całej Warszawie! Pomyłka w dokumentach… Tamara Kowalska zdrowa! Tamara Grabowska — ta zmarła.

— Ale… ta biedna kobieta…
— Odeszła w spokoju. A pani? Zupełnie nowy człowiek! — Lekarz wzruszył ramionami. — Ma pani prawo pozwać?

Tamara płakała, ściskając różaniec. Nie z powodu diagnozy. Bo oto zrozumiała, że dopiero teraz zaczęła żyć.