Dlaczego kobieta ominęła kolejkę? Przecież wszyscy tu są chorzy!

– Kobieto, dlaczego bez kolejki? Wszyscy tu chorzy!
– Możesz mnie jeszcze babcią nazwać! Muszę wejść!

Mężczyzna z zabandażowaną głową machnął ręką:
– Nie zawracajcie jej głowy! Niech idzie. My i tak nie mamy gdzie się spieszyć.
– Jak to nie? Każdy ma swoje sprawy! – kolejka buzowała oburzeniem.

Siwy staruszek uderzył natrętkę laską w ramię. Nie wiadomo, jak skończyłaby się awantura, gdyby nie otworzyły się drzwi, a piegowata pielęgniarka zawołała słodkim tonem: „Katarzyna Nowak, proszę!” Kobieta pomachała kolejce wypielęgnowaną dłonią i zniknęła za drzwiami.

– Dzień dobry, doktorze! No i co mi pan powie? Mam nadzieję, że zdjęcie potwierdziło, że jestem zdrowa?
Lekarz długo układał papiery, wyraźnie niepewny, jak zacząć. W końcu wskazał krzesło:
– Proszę usiąść. Uwierzy pani, jak ciężko mi przekazywać takie wieści… Ale zaniedbała pani chorobę. Gdyby tylko wcześniej… Irenko, podaj wody… – znów przerzucał teczki. – Tak to już bywa. Sam się nie spodziewałem – guz jest nieoperacyjny, czwarte stadium.

Z niedawno pełnej energii kobiety jak zeszła skóra.
– Jak to?! Od razu tak?! Mam przecież tylko 39 lat! Nawet nie wyszłam za mąż. Ciągle się uczyłam, robiłam karierę. Może operacja? Zastrzyki? Słyszałam, że teraz raka da się wyleczyć! Albo pojadę do Niemiec! Proszę coś powiedzieć!

– Kochanie, chciałbym cię pocieszyć. W tym stanie… wszystkie badania potwierdzają. Jestem doktorem nauk medycznych z 30-letnim stażem. To koniec. Dam skierowanie do hospicjum. Nie masz rodziny, a choroba postępuje błyskawicznie. Zaczekaj! Gdzie pani…

Ale Katarzyna, sztywna jak kukła, wyszła na korytarz. Agresywna przed chwilą kolejka rzuciła się jej na pomoc.
– Co? Tak źle? Twarz pani blada! Weź validol! Zróbcie miejsce! – starsza pani pogładziła jej dłoń: „Córeczko, idź do kościoła, porozmawiaj z księdzem”.

Podziękowała, zostawiła swoją Skodę na parkingu onkologii i pojechała autobusem. W domu nastawiła czajnik, włączyła telewizor. Na ekranie chłopiec z białaczką – fundacja zbierała 80 tysięcy złotych na operację w Izraelu. Matka załamywała ręce: „To moje jedyne dziecko, proszę ludzi dobrej woli!”. Katarzyna spojrzała w jego oczy, wyjęła iPhone’a i przelała brakującą sumę. Potem zwinięta w kłębek płakała, jak nigdy.

– Boże, Boże, pomóż! – Dopiero teraz zrozumiała, że nie znała ani jednej modlitwy.

* * *
Katarzyna Kowalska nie zdążyła wyjść z windy, gdy w biurze zawrzało: „Żmija idzie!”. Sekretarka, obejrzawszy szefową, nie powstrzymała sarkazmu:
– Nowy styl, Kasiu? Spódnica do kostek, chusta – na ulicy bym nie poznała!

– Ingo, dosyć! Drukuj pismo. Biorę dwumiesięczny urlop. I wezwij Marka, będzie zastępował.

Gdy szła na parking, biuro brzęczało jak ul: „Żmija na urlopie? Toż w weekendy nawet nie wychodziła z gabinetu!”. Marek uciszył wszystkich: „Szybko do roboty! Myślicie, że jak dyrektor nie ma, to wolno obijać się?”.

* * *
Autokar pielgrzymów podjeżdżał pod Jasną Górę. Katarzyna poczuła, jak serce wali jej jak młot. Nie mogła oderwać wzroku od złotej korony Czarnej Madonny. „Boże, po co ja traciłam czas? Wszystko obok…”

Przewodnik tłumaczył:
– Tu można fotografować tylko na zewnątrz!
– Ja potrzebuję starszego zakonnika… – szepnęła nieśmiało.

– Trzeba czekać trzy dni! Nocleg znajdziemy u państwa Nowaków.

Nocą, w wynajętym pokoju, Katarzyna wyznała współpielgrzymce:
– Rak. Dali mi pół roku… Minęły dwa.

– Jezu, takie nieszczęście! – kobieta przeżegnała się. – Modlić się trzeba!

Nazajutrz przepchnięto ją do celi starszego brata zakonnego. Ten, uśmiechnięty, powiedział:
– Błogosławię w drogę. Czekają na ciebie.
– A zdrowie? Może coś jeszcze…

– Nie jestem czarodziejem. Noś krzyż z godnością. Idź, adresu nawet nie zostawiłaś!
– Skąd wiecie?! – zaruminieniła się.

* * *
W k