Miłość do ojca chrzestnego mojego syna – czy to grzech?

Przypadek czy przeznaczenie? Zakochałam się w ojcu chrzestnym mojego syna!

Na początku była to zwykła znajomość…
Nigdy nie przypuszczałam, że znajdę się w takim położeniu. Że stanę przed lustrem, patrząc sobie w oczy i pytając: „Czy to miłość czy grzech? Jak mam teraz żyć?”

Życie jednak miało inne plany i nie wiem, jak się z nimi zmierzyć.

Wszystko zaczęło się zwyczajnie – jak większość ludzi założyłam profil na portalu społecznościowym. Odnalazłam starych znajomych, rodzinę, nawet tych, których nie widziałam latami.

Ale wśród wszystkich tych ludzi był mężczyzna, z którym rozmowy okazały się dla mnie czymś wyjątkowym.

Nazywał się Wojtek.

Na początku były to zwykłe wiadomości, lekkie rozmowy, wymiana myśli.

Z każdym dniem jednak czekałam na jego odpowiedzi coraz bardziej, a on, jak się wydawało, też się do mnie przyzwyczaił.

Pewnego dnia napisał:

– Jeśli chcesz rozmawiać częściej, oto mój numer. Rzadko tu wchodzę, ale telefon mam zawsze przy sobie.

Nie wahałam się. Napisałam do niego.

I od tej chwili pisaliśmy do siebie niemal codziennie.

Wojtek był żonaty, miał pięcioletnią córkę. Opowiadał o rodzinie bez szczególnego entuzjazmu, ale też bez skarg.

Ja wtedy byłam sama.

Kobieta spragniona ciepła, uwagi, zwykłych szczerych rozmów.

Wojtek stał się tym, który wypełnił tę pustkę.

Miłość, której nie chciałam przyznać
Minęło kilka miesięcy i nagle zrozumiałam, że myślę o nim więcej, niż powinnam.

Że w pierwszej kolejności szukam jego wiadomości.

Miałam w głowie myśli – a co by było, gdybyśmy się spotkali?

Nie przyznałam się do swoich uczuć. Wiedziałam, że to nie jest właściwe.

Ale pewnego dnia zaproponowałam spotkanie.

– Też chcę cię zobaczyć – odpowiedział.

Potem jednak ciągle coś przeszkadzało.

Zaczęłam uważać to za znak.

Może tak było lepiej?

Nowy mężczyzna, nowe życie?
Po pewnym czasie pojawił się w moim życiu inny mężczyzna – Marek.

Był dobry, troskliwy.

Zaczęłam nowe związki i myślałam, że teraz zapomnę o Wojtku.

Ale to trwało krótko.

Z Wojtkiem nadal pisaliśmy do siebie.

Kiedy powiedziałam mu, że kogoś znalazłam, cieszył się ze mną.

Ale czułam – coś się w nim zmieniło.

Potem dowiedziałam się, że jestem w ciąży.

Napisałam do Wojtka, a jego pierwsza reakcja to było pytanie:

– Zostawisz dziecko?

– Oczywiście – odpowiedziałam.

Długo milczał, a potem powiedział:

– Rozwiodłem się.

Zatkało mnie.

Mężczyzna, który został ojcem chrzestnym mojego syna
Kiedy urodził się nasz syn, od razu wiedziałam, kto zostanie jego ojcem chrzestnym.

Nalegałam, aby to był Wojtek.

Marek się nie sprzeciwiał. Wiedział, że Wojtek to mój przyjaciel, że jest dobrym, niezawodnym człowiekiem.

W dniu chrztu spotkaliśmy się wreszcie w rzeczywistości.

Po raz pierwszy.

Patrzyłam na niego i nie mogłam oderwać oczu.

Widziałam, jak on patrzy na mnie.

Rozmawialiśmy tylko dziesięć minut – powiedziałam Markowi, że pojechałam po Wojtka, bo przyjechał z innego miasta i mógł się zgubić.

Dziesięć minut, ale w tym czasie moje serce się rozpadło.

Zrozumiałam: kocham go.

I on czuje to samo.

Spóźniona miłość
Minęło pół roku.

Nie widziałam go więcej, ale codziennie piszemy do siebie.

Codziennie.

Za każdym razem, gdy syn zasypia, biorę telefon i czekam na jego wiadomość.

Wiem, że dla niego nie jestem tylko matką jego chrześniaka.

Czuję, że on też mnie kocha.

Niedawno zapytałam:

– Rozwiodłeś się przeze mnie?

Odpowiedział:

– Nie, to nie przez ciebie.

Ale wiem – kłamie.

Kochamy się.

Ale czy mam do tego prawo?

Czy to grzech – kochać ojca chrzestnego mojego syna?

Czy mogę walczyć o swoje szczęście?

Czy to spóźniona miłość, która nigdy nie stanie się rzeczywistością?

Nie wiem.

Ale nie potrafię dłużej ignorować tego, co czuję…