Po 30 latach małżeństwa: ona oskarża mnie o zdradę, podczas gdy ja pracuję od rana do nocy

Po 30 latach małżeństwa: oskarża mnie o zdradę, a ja całe dnie spędzam w pracy

Nie wiem, co robić
Nie rozumiem, co się stało z moją Marzeną. Całe życie byliśmy razem, przeszliśmy przez najlepsze i najgorsze chwile, wychowaliśmy dzieci, budowaliśmy dom, walczyliśmy o przyszłość. A teraz, po 30 latach małżeństwa, zaczęła mnie nagle podejrzewać o zdradę.

Na początku myślałem, że to żart. Ale z czasem zrozumiałem, że mówi poważnie.

Zauważyłem, jak zaczęła sprawdzać mój telefon, zaglądać do wiadomości, przeglądać listy połączeń. A pewnego dnia, kiedy wróciłem z pracy, siedziała z moim tabletem i przeglądała moją korespondencję.

– Co to jest? – rzuciła, pokazując mi wiadomość od koleżanki.

Zmęczony przetarłem skronie.

– To? Przypomnienie, że jutro spotkanie o 10 rano.

Milczała, ale po jej oczach widziałem, że nie wierzy.

Od tego dnia wszystko się tylko pogarszało.

Śmieszne, ale już nie do śmiechu
Marzena zaczęła być zazdrosna nawet o powietrze. Wystarczyło, że kupiłem nową koszulę lub zmieniłem wodę toaletową, a ona od razu zaciskała usta.

– Po co ten nowy styl? Kogo chcesz oczarować?

Najpierw się śmiałem. Myślałem, że minie.

Ale ona nie przestała.

– Wcześniej nie przyszłoby ci do głowy, żeby tak o siebie dbać. Znaczy, że jest powód. Znaczy, że ktoś jest!

Próbowałem wyjaśnić, że to proste – chcę wyglądać schludnie, w naszej firmie jest surowy dress code, codziennie spotykam się z klientami. Ale to było bezcelowe.

A kiedy pewnego razu wróciłem do domu później niż zwykle z powodu nadgodzin, Marzena już siedziała z miną, jakby mnie rozpracowała.

– Gdzie byłeś? – zapytała ostro.

– No… dokumenty się nie zgadzały, trzeba było to wyjaśnić.

– Aha, „dokumenty”. Słyszysz się?

Wtedy pierwszy raz naprawdę się zezłościłem.

– Marzeno, gdybym miał kogoś innego, przynajmniej bym zdążył się wyspać! Pracuję od rana do nocy! Kiedy miałbym jeszcze zajmować się romansami? W przerwie między raportami księgowymi?

Odwróciła się, ale widziałem – nie uwierzyła.

Moje życie to nieustanny bieżący pośpiech, ale nie dla miłości
Każdego ranka wstaję o szóstej. Szybko robię się na bóstwo, chwytam kawę w biegu i ruszam do biura. Cały dzień – rachunki, umowy, raporty. Staram się znaleźć choć pół godziny na obiad, ale często jem przy komputerze.

Po pracy biegnę po wnuka do przedszkola – córka pracuje do późna, potrzebuje pomocy. Potem szybko do sklepu, kupuję zakupy, wracam do domu, podgrzewam obiad.

I tak dzień za dniem.

A Marzena wciąż:

– Jesteś za bardzo zajęty. Jesteś za bardzo zmęczony. Za dużo czasu spędzasz poza domem.

Tak, jestem zajęty. Tak, jestem zmęczony. Ale nie dlatego, że mam kochankę, ale dlatego, że wciąż pracuję, abyśmy mieli wszystko, czego potrzebujemy!

Kryzys wieku średniego czy strach przed utratą mnie?
Dziesięć dni temu nastąpił szczyt tej paranoi.

Ledwo wszedłem do mieszkania, nawet płaszcza nie zdążyłem zdjąć, kiedy Marzena dosłownie mnie zaatakowała.

– W końcu cię przejrzałam!

Zmęczony westchnąłem.

– Co teraz?

– Widziałam cię!

– Gdzie?

– W samochodzie z jakąś kobietą!

Ledwo powstrzymałem się od śmiechu.

– Marzena, od drugiej byłem w biurze, zajmowałem się kwestiami sprawozdawczości.

Ale nie interesowało jej moje tłumaczenie.

– Oczywiście, w biurze! Pewnie takie tam „raporty” przerabiacie, że jak wracasz do domu, to jesteś wykończony!

Zamilkłem.

Bo zrozumiałem, że nieważne, co powiem. I tak mi nie uwierzy.

Jak to się skończy?
Znajomi mówią: kryzys wieku średniego. Marzena jest ode mnie starsza o dziesięć lat i może męczy ją strach, że mogę ją zostawić. Może czuje się niepotrzebna, może myśli, że już nie zwracam na nią uwagi.

Ale im bardziej mnie podejrzewa, tym bardziej chcę wyjść i nie wracać.

A przecież moglibyśmy się cieszyć życiem. Mamy dorosłe dzieci, wnuki, przytulny dom, dostatek. Zamiast tego wybiera zazdrość, nieufność, podejrzenia.

Jeśli to się nie zmieni, boję się, że któregoś dnia rzeczywiście odejdę. Ironia, prawda?

Niech wtedy zobaczy, kto zniesie jej wieczne sceny.