Moi rodzice bardzo lubili moją żonę. Tata mówił, że jest idealna. Julia chętnie pomagała mojej mamie, wspierała ją w trudnych chwilach. Wiedziałem, że dokonałem właściwego wyboru. Ale kiedy poznałem Anastazję, zdałem sobie sprawę, że do Julii jestem tylko przyzwyczajony.

Moi rodzice bardzo często się kłócili. Wiedzieli, że to ma na mnie zły wpływ, ale nic nie potrafili na to poradzić. Byli dosłownie przepełnieni gniewem. Każde chciało udowodnić swoją rację. Ojciec zawsze podkreślał, że żona powinna być tolerancyjna wobec męża, wspierać go i doradzać, a nie wtrącać się w jego sprawy. A najważniejszy w małżeństwie jest szacunek i zrozumienie.

Próbował mi doradzać, chciał, żebym nie powtórzył jego i mamy błędów. Ale w moim małżeństwie wszystko układało się dobrze. Nie zwracałem szczególnej uwagi na ostrzeżenia i rady ojca. Julia mnie kochała. Wspólnie rozwiązywaliśmy problemy. Pochodziła z dobrej rodziny, zawsze była uprzejma i uśmiechnięta.

Wiedzieliśmy, jak przyjemnie odpoczywać i jak dobrze się bawić. W naszym małżeństwie to ona była menadżerką. Julia znała cały mój plan na każdy dzień. W domu zawsze było coś do jedzenia. Podobała mi się taka organizacja. Rodzice Julii często nas odwiedzali. Moja żona pracowała jako dziennikarka. Czasem przynosiła do domu takie premie, o jakich mi się nawet nie śniło.

Ja zamierzałem zmienić pracę, ale to nie było takie proste. Mój ojciec uwielbiał Julię. Miała szczery i serdeczny uśmiech. Tata widział, że jestem z nią szczęśliwy. Nie wiem, czy Julia spełniała wszystkie jego kryteria, ale i tak bardzo ją lubił.

Pewnego dnia zadzwoniła do mnie mama. Powiedziała, że potrzebuje pomocy. Złamała nogę i ktoś się musi nią zaopiekować. Julia wzięła urlop, żeby do niej pojechać. Po raz kolejny nabrałem pewności, że podjąłem właściwą decyzję, biorąc ją za żonę.

Taka sielanka nie trwała długo. Nigdy bym nie pomyślał, że ​​będę w stanie sprawić ból moim bliskim. Kiedyś do mnie do pracy przyszła klientka. Powiedziała, że ​​skradziono jej portfel. Zaśmiałem się i powiedziałem, że jestem prawnikiem, a nie detektywem.

Potem spotkałem ją ponownie. Kupowała kawę. Tak się poznaliśmy. Pracowała niedaleko ode mnie. Przy tym drugim spotkaniu zapytałem, czy znalazła portfel. Okazało się, że zapomniała go wtedy wziąć z domu. Była bardzo naturalna i tak szczera, jak to tylko możliwe. Zaczęliśmy często ze sobą rozmawiać.

Nie chciałem się do tego sam przed sobą przyznać, ale zakochałem się w Anastazji. Jej uśmiech doprowadzał mnie do szaleństwa. Jednocześnie nie wiedziałem, jak mam się zachować w stosunku do Julii. Na samą myśl o zniszczeniu naszej rodziny zrobiło mi się głupio. A rodzice? Nie zrozumieją mnie.

Spotykaliśmy się potajemnie z Anastazją przez pół roku. Wcale nie chciała występować w roli kochanki. Postanowiłem, że powiem wszystkim prawdę.

Zacząłem od rozmowy z ojcem. Był w szoku. Powiedział, że nie wyciągnąłem żadnych wniosków z tego, co mi mówił o życiu. Ale nie będzie mnie osądzał, bo jego małżeństwo też nie było idealne. Po tym poczułem się dużo lepiej. Ale mama… Nie chciała nawet o niczym słyszeć. Nie chciała mieć innej synowej.

Nadeszła kolej na rozmowę z Julią.

– Wiem, że ostatnio oddaliłem się od ciebie. Chciałbym ci wyjaśnić, dlaczego. Chodzi o to, że zakochałem się w innej. Przepraszam, ale nie mogę tak żyć. Nie chcę cię już oszukiwać.

– Jak długo jesteście razem? I co teraz, chcesz wszystko między nami przekreślić?

– Julia, wybacz mi. Posłuchaj. Twój uśmiech doprowadza wielu do szaleństwa. Jesteś miła i piękna. Jestem pewien, że wszystko ci się w życiu ułoży.

– Po prostu wyjdź…

Zamieszkałem z Anastazją. Po raz pierwszy w życiu poczułem się tak dobrze. Pokochałem najwspanialszą dziewczynę na świecie i byłem przy niej szczęśliwy. Wiedziałem, że skrzywdziłem Julię, ale gdybym z nią został, to byłaby męczarnia dla nas obojga.