Tak chwaliła swoją córkę, że nawet nie zauważyła, jak jej zaszkodziła

Dziś cała rodzina zebrała się przy jednym stole. Dzieci i wnuki przyszły złożyć panu Franciszkowi życzenia z okazji urodzin.

Mariannie podobało się, że rodzice jej męża Adama podtrzymują tradycję wspólnych rodzinnych spotkań pod jednym dachem. W domu pani Heleny i pana Franciszka panowała ciepła, przyjazna atmosfera. Zawsze cieszyli się, że mają gości. Poza tym pani Helena była prawdziwą mistrzynią gotowania, za każdym razem zaskakiwała gości nowymi pysznymi daniami.

– O czym tak myślisz? – Adam objął żonę.

– O niczym. To nic takiego, – Marianna uśmiechnęła się do męża. – Czy Krysia i Andrzej już są?

– Na to wygląda. Nie martw się. Po prostu nie zwracaj na nią uwagi, – Adam próbował uspokoić żonę.

Cudowny wieczór w rodzinnym gronie. Wymarzony, gdyby nie jedno „ale”. Krysia, bratowa Adama, była raczej nieprzyjemną osobą. Mariannie nie podobała się jej nieszczera, pochlebna uprzejmość, jakby starała się wszystkich złapać w swoją sieć. Ale największe wrażenie robiło to, że Krysia umiała tak odwrócić każdą rozmowę, żeby ona sama, jej mąż i jej dziecko wyglądali na idealnych, jak anioły, a wszystkich innych, tak niby przypadkiem, obrzucała błotem. Szczególną uwagę zwracała zawsze na Kasię, bratanicę swojego męża. Po jej słowach sama Marianna była gotowa uwierzyć, że jej dziecko jest gorsze.

W obecności teściów Krysia zawsze trzymała się pewnych granic, ale jak tylko synowe zostawały same, wtedy wszystkie ograniczenia znikały. Marianna zawsze była zaskoczona tym, że w jednym człowieku może być tyle bezczelności i złośliwości.

Marianna westchnęła cicho i weszła do salonu.

– Och, Marianno, dzień dobry! Chodź, usiądź obok mnie. Porozmawiamy, tak dawno się nie widziałyśmy, – Krystyna natychmiast utkwiła wzrok w Mariannie i pomachała do niej ręką z udawaną życzliwością.

Przez pierwszą połowę kolacji bliska obecność Krysi nie była zbyt stresująca. W centrum uwagi był oczywiście jubilat. Były toasty i szczere życzenia. W końcu jednak Krysia nie wytrzymała i zaczęła przesłuchiwać Mariannę w swój zwykły sposób.

– A co tam u twojej Kasi? Jak w szkole? – i nie czekając na odpowiedź, od razu zaczęła głosić pochwały na cześć swojej córki. – Nasza Martusia napisała próbny egzamin na 99%. Na zebraniu nauczycielka tylko ją chwaliła. No bo jakże inaczej? Jest dumą szkoły. W tym roku wygrała konkurs polonistyczny na etapie wojewódzkim i dostała się do finału z angielskiego. Na zakończenie poprzedniej klasy dostała aż cztery dyplomy! Wyobrażasz sobie? Jeden nawet od rady miasta. Prezydent osobiście go jej wręczył.

– Miło to słyszeć. Martusia przynosi dużo radości dziadkom. Zuch dziewczyna, – pan Franciszek ostrożnie przerwał Krysi i zwrócił się do drugiej synowej. – Więc co tam u Kasi? Ostatnim razem, jak mi się wydaje, mówiliście, że nie szło jej najlepiej z matematyki?

– Już wszystko w porządku. Nie ma się o co martwić. Adam się z nią pouczył i poprawiła oceny. Ale teraz znowu trochę odpuściła angielski, – Marianna uśmiechnęła się niezręcznie do teścia.

– Nie rozumiem, dlaczego nic z tym nie robisz, – wtrąciła się Krysia i znowu zaczęła swoją starą śpiewkę. – W ogóle nie myślisz o przyszłości swojego dziecka. Jak zda egzaminy? Jak się później dostanie na studia? A dalej co? W najlepszym razie zostanie jej praca w firmie sprzątającej. Ja nie będę musiała się wstydzić za Martę. Z jej ocenami wszystkie drzwi będą stały dla niej otworem. No i natychmiast musisz znaleźć dla Kasi korepetytora z angielskiego. Z matematyki też by nie zaszkodziło. Znam jedną bardzo dobrą nauczycielkę. Jest trochę droga i nie każdego uczy, ale jest bardzo kompetentna. Mogę jej szepnąć słówko o tobie.

Krysia spojrzała nagle na pana Franciszka i natychmiast zamilkła. Teść po raz pierwszy usłyszał takie rzeczy od swojej synowej. Dzisiaj wyraźnie przekroczyła dopuszczalne granice.

– Wiesz co, Krysiu, – zwrócił się do niej po krótkim namyśle. – Kiedy twój przyszły mąż poszedł do liceum, to też nie od radził sobie aż tak dobrze ze wszystkimi przedmiotami. Nauczyciel matematyki nawet zasugerował, że Andrzej nie ma co myśleć o maturze i powinien zmienić szkołę. Helenka i ja bardzo się o niego martwiliśmy. Ale wychowawczyni Andrzeja nas uspokoiła. Powiedziała, że każde dziecko uczy się we własnym tempie. A żeby osiągnąć sukces, nie wystarczą dobre oceny. Ważne są również inne cechy. I Andrzej nie miał na swoim świadectwie doskonałych ocen, ale jak widać, teraz wcale nie jest pracownikiem firmy sprzątającej, tylko banku. Sam wszystko osiągnął i jest bardzo szanowany w swoim zawodzie. Nie boję się tego mówić, chociaż to mój syn.

Krysia zamilkła i bała się podnieść oczy, a pan Franciszek zwrócił się teraz do wszystkich.

– Zapomniałem wam powiedzieć. Mój stary przyjaciel zaprosił mnie do siebie. Pamiętacie Włodka Sikorę? Pracowaliśmy razem. Od dziesięciu lat mieszka w Londynie. Jego córka wzięła go do siebie. Niedawno napisał, że bardzo chce się spotkać, ale ze względu na stan zdrowia nie może przyjechać do Polski. Wahałem się trochę, ale teraz zdecydowałem. Pojadę. I zabiorę ze sobą Kasię. Poprawimy jej angielski. Będzie okazja do praktyki w Londynie. A wnuczka zaopiekuje się dziadkiem.

Kiedy Krysia to usłyszała, zerwała się na równe nogi.

– A jeśli chodzi o Martusię, – do rozmowy włączyła się pani Helena, – to niedługo ją wykończycie tą nauką. Kasia pojedzie z dziadkiem, a Marta na ten czas przeniesie się do mnie. Dziecko trochę odpocznie, a mi nie będzie tak smutno bez dziadka.

Krysia siedziała jak niepyszna. To był dla niej nieoczekiwany kubeł zimnej wody.

Marianna w myślach podziękowała teściom za to, że tak umiejętnie pokazali drugiej synowej odpowiednie miejsce. Teraz może pomyśli kilka razy, zanim coś powie. Tylko ciekawe, jak długo?