Wnuki dorosną i zrozumieją

Niedawno zrobiliśmy z mężem remont. Syn ożenił się i przeprowadził do wynajętego mieszkania, jego pokój się zwolnił, więc w końcu postawiliśmy tam duże łóżko i przenieśliśmy się z salonu do własnej sypialni – zmęczeni dwudziestoma latami spania na rozkładanej kanapie.

Ale zanim zdążyliśmy nacieszyć się “nowym” mieszkaniem, syn zadzwonił do nas z “dobrą nowiną”:

– Laura (to jego żona) i ja spodziewamy się dziecka, – zaczął radośnie. – Sami rozumiecie, mamy teraz nowe wydatki i nie stać nas na wynajmowanie mieszkania. Dlatego porozmawialiśmy i postanowiliśmy przenieść się do was. Już zrobiliście remont w naszym pokoju, więc będziemy u was jutro! Cieszycie się?

Oczywiście cieszyliśmy się, że zostaniemy dziadkami, ale chcieliśmy po prostu pożyć nareszcie dla siebie…

No, ale co było robić – następnej nocy mój mąż i ja znów spaliśmy na rozkładanej kanapie w salonie, a syn i synowa na nowym łóżku w świeżo pomalowanym pokoju.

Urodził się nasz wnuk. A dokładniej dwóch. Jak się okazało, Laura była w ciąży z bliźniakami. Mój mąż i ja byliśmy szczęśliwi, trzymając na rękach Tymka i Szymusia, ale poczucie, że nasze życie się skończyło, dręczyło nas wcale nie mniej.

Mój syn był całymi dniami w pracy, a synowa nie dawała sobie rady, więc musiałam wziąć urlop i spędzić letnie miesiące opiekując się wnukami. Mieliśmy z mężem wielkie plany na lato: wybieraliśmy się nad morze i w góry, planowaliśmy wycieczkę po Europie.

Ale sprawy potoczyły się inaczej i ze szczęśliwej i ambitnej, pracującej kobiety wróciłam do roli matki na urlopie macierzyńskim. Codziennie pieluchy, płacz dzieci, wózki, butelki. Synowa, jak się okazało, wcale nie chciała nauczyć się bycia matką, więc przy pierwszej lepszej okazji próbowała na cały dzień uciekać z domu, zrzucając na mnie obowiązki przy dzieciach.

Pewnego dnia miałam już tego dość i zdecydowałam się porozmawiać z synem. Ale on nawet nie wysłuchał mnie do końca i zaczął się oburzać:

– Czyli co, nie kochasz swoich wnuków?

– Synu, mówię o czymś innym, – westchnęłam. – Bardzo kocham swoje wnuki, ale to wy jesteście rodzicami. A przez cały czas ja się nimi zajmuję…

– Jak to?! – syn przewrócił oczami ze zdziwienia. – Co z ciebie za babcia?! Matka Laury nigdy nie powiedziałaby czegoś takiego!

Małgorzata, matka Laury, mieszka gdzie indziej i widzi się z wnukami tylko przez łącze wideo. Jasne, w ten sposób o wiele łatwiej jest kochać wnuki!

Po naszej rozmowie mój syn trochę się dąsał, ale nie wyciągnął żadnych wniosków. Synowa nadal gdzieś znikała pod różnymi pretekstami, a syn był w pracy przez dwanaście godzin dziennie. Ostatnio znowu nas oszołomił.

– Może, – powiedział kiedyś do mnie i do męża, – postawimy łóżeczko w waszym pokoju, bo ja nie mogę spać przez ich płacz.

Nie spodziewaliśmy się takiej bezczelności. Mąż spokojnie zaprosił syna na rozmowę w cztery oczy. Zamknęli się w kuchni i dyskutowali o czymś przez godzinę. Nadal nie wiem, o czym była mowa, ale następnego dnia syn powiedział, że znaleźli mieszkanie i się wyprowadzają. Nie zatrzymywaliśmy ich.

– Co mu powiedziałeś? – zapytałam męża, kiedy zmieniliśmy pościel w tym, co teraz znowu jest naszą sypialnią.

– Nic specjalnego, – mężczyzna uśmiechnął się pod nosem. – Życzyłem mu tylko, żeby jak jego synowie dorosną i będą mieli własne dzieci, przyszli do nich z Laurą i poprosili, żeby u nich zamieszkać. No co? To by było sprawiedliwe!

Mąż mnie przytulił. Po raz pierwszy od wielu miesięcy, bo ostatnio nie mieliśmy nawet czasu, żeby normalnie ze sobą porozmawiać – byliśmy tak zajęci opieką nad wnukami.

– Ale jesteśmy jednak trochę bezdusznymi dziadkami, nie wydaje ci się? – pytam.

– Nie, po prostu chcemy być szczęśliwi. A wnuki dorosną i to zrozumieją.