Mąż nie wierzył, że dzieci są jego, dopóki nie zrobiłam testu DNA, ale było już za późno na przeprosiny

Mój mąż i ja przeżyliśmy razem 10 lat, mamy dwójkę wspaniałych dzieci. Starszy to Tomek, a młodsza ma na imię Agnieszka. Żyliśmy bardzo zgodnie, ale wraz z pojawieniem się dzieci nasze relacje zrobiły się po prostu nie do zniesienia. Kłóciliśmy się o pieniądze, o to, kto zawiezie dzieci do szkoły i przedszkola, o różne drobiazgi. Te kłótnie starałam się jakoś wynagrodzić – zawsze gotowałam mu ulubione posiłki, sprzątałam i nie wymigiwałam się od “małżeńskich obowiązków”.

Ale nie udawało nam się wytrwać długo bez kłótni. Ostatnim razem powiedział coś, co mnie po prostu zwaliło z nóg. Stwierdził, że dzieci nie są jego, że mam je z moim kolegą z pracy, bo on tak miło się do mnie odnosi. Powiedziałam, że nigdy go nie zdradziłam, ale on się już zafiksował na swoim. Powiedział, że dzieci w ogóle nie są do niego podobne, że są niegrzeczne, że to niemożliwe, żeby były jego.

Po tej kłótni straciłam już cierpliwość. Spakowałam się i przeniosłam do mamy. Po jakimś czasie złożyłam pozew o rozwód, bo mąż nie zrobił nic, żeby nas sprowadzić z powrotem do domu. Ciągle tylko mówił o zdradzie i o tym, że dzieci nie są jego. To mnie najbardziej uraziło.

Pewnego wieczoru siedziałem z mamą w kuchni i rozmawiałyśmy o tej sytuacji. Mama zasugerowała, żebym zrobiła test DNA na ojcostwo. Zgodziłam się, nawet się dłużej nie zastanawiając. W końcu udowodnię mu, że byłam wobec niego uczciwa. Na rozprawie rozwodowej dyskretnie zebrałam włosy z jego koszuli. Po pewnym czasie miałam wyniki. Od razu poszłam z nimi do mojego byłego męża. Przy nim otworzyłam kopertę i podałam mu, żeby przeczytał pierwszy. Spojrzał na mnie wielkimi oczami i pierwszą rzeczą, którą powiedział, było „przepraszam”. Ale było już za późno na przeprosiny. Chciał zobaczyć się z dziećmi, ale odpowiedziałam: „Kamil, po co ci takie niewychowane dzieci!”. Po tym nasze kontakty ostatecznie się zakończyły.