Małe słońce na moim podwórku

– Podoba ci się? – cicho, żeby go nie przestraszyć, zapytałem mniej więcej sześcioletniego chłopca, który zjawił się znikąd na moim podwórku. Chłopiec trzymał w dłoniach kilka gałązek białego bzu i sięgał po kolejną.

Chłopak zamarł na chwilę, spojrzał w dół zakłopotany. Potem nagle otrząsnął się i zaczął mówić bardzo szybko, impulsywnie, uważnie patrząc mi w oczy:

– Proszę pana, ja tylko trochę. Jeszcze go dużo zostało. Ja to dla mamy. Ona strasznie kocha bzy. A my ich nie mamy u nas na podwórku. Naprawdę chcę, żeby moja mama była szczęśliwa. Tak, jak kiedyś. A teraz prawie się nie uśmiecha. Nigdy. Musi chodzić do pracy. A ja tak chcę, żeby była szczęśliwa…

Chłopak patrzył na mnie z taką determinacją, że aż jakoś zrobiło mi się wstyd. Na początku chciałem powiedzieć małemu z całą powagą, że nie można nie można nic brać z cudzego podwórka bez pozwolenia, nawet jeżeli to jest bukiet dla mamy, ale nie mogłem się oprzeć i się uśmiechnąłem. W milczeniu wybrałem jeszcze kilka najpiękniejszych i najbardziej bujnych gałęzi bzu i podałem je chłopcu. W odpowiedzi otrzymałem tak promienny uśmiech, że aż mnie trochę oślepiło, tyle było w nim szczęścia i wdzięczności. Jakby małe słońce rozjaśniło moje podwórko.

– Dziękuję panu. Mamie się bardzo spodoba! – zawołał chłopiec i szybko pobiegł do otwartej furtki. Nagle zatrzymał się, odwrócił i zapytał:

– A będę mógł jeszcze przyjść?

– Przychodź, oczywiście. Tylko, że bez niedługo przekwitnie, – byłem zaskoczony takim pytaniem.

– Po prostu pana polubiłem. Nawet na mnie pan nie nakrzyczał, – i znów błysnął tym niesamowitym słonecznym uśmiechem.

Chłopiec już dawno pobiegł, a ja wciąż stałem pod krzakiem bzu, próbując sobie przypomnieć, do kogo ten chłopak jest podobny? Do kogoś, kogo dobrze znam. Nieuchwytny obraz wirował mi w głowie, ale nie mógł przybrać wyraźnych konturów. No nic, później sobie przypomnę, czyje to szczęście przyszło dzisiaj do mnie.

Lubię dzieci i zawsze umiałem znaleźć z nimi wspólny język. Nic dziwnego, miałem aż siedmioro siostrzeńców i siostrzenic. Ich rodzice mieszkali w blokach, dlatego często jedno czy drugie razem z dziećmi przyjeżdżało do mojego domu za miastem chociaż na jeden dzień, żeby odpocząć od tętniącego życiem miasta.

Niestety, mnie nie było dane mieć własne dzieci. Byliśmy z żoną małżeństwem przez pięć lat, ale nie udawało jej się zajść w ciążę. Wina leżała po mojej stronie. Zaproponowałem adopcję, ale moja żona kategorycznie odmówiła i pewnego dnia po prostu spakowała swoje rzeczy i zniknęła z mojego życia. Od znajomych dowiedziałam się, że po rozwodzie szybko wyszła ponownie za mąż i urodziła długo wyczekiwaną córkę. A ja zostałem sam.

Bzy przekwitły, już prawie zapomniałem o tamtej przygodzie, kiedy pewnego wieczoru chłopiec znów pojawił się na moim podwórku:

– Dzień dobry. Mogę się tu u pana pobawić?

– A baw się. Tylko, że ja tu jestem sam. Z kim się będziesz bawił? A mama nie będzie się martwić? – uśmiechnąłem się do malucha i pomyślałem, że nie zostanie tu długo. Moje towarzystwo szybko go znudzi. Poza tym był już wieczór.

– Przyszedłem z panem porozmawiać, – powiedział poważnie.

– W takim razie musimy się najpierw poznać. Mam na imię Wojtek.

– A ja jestem Bartek, – chłopak wyciągnął po męsku rękę.

– Bardzo mi miło, – znowu nie mogłem powstrzymać uśmiechu.

– Wie pan, mam taką ważną misję. Szukam męża dla mojej mamy. Bardzo go potrzebuje, – mały mnie oszołomił, po czym kontynuował poważnym głosem:

– Mamie samej jest bardzo ciężko. Ojciec nas zostawił. Znalazł sobie nową żonę. Nie wiem, jaka może być lepsza od mojej mamy. Wie pan, jaka ona jest piękna? I bardzo smacznie gotuje. Mój ojciec w ogóle o mnie nie pamięta. No i trudno! My z mamą już go nie potrzebujemy! A pan? Nie chce pan być moim tatą? – byłem totalnie skołowany przez tego małego.

– Bartek! W końcu cię znalazłam. Co ty tutaj robisz? – usłyszałem znajomy głos z ulicy.

Za bramą stała Małgosia, moja dawna koleżanka z klasy. Więc to do niej podobny jest ten chłopiec!

Po szkole widzieliśmy się tylko raz, na zjeździe absolwentów. Małgosia jeszcze w liceum zaczęła się spotykać ze swoim przyszłym mężem, a wtedy właśnie wyszła za mąż. Była bardzo szczęśliwa.

Nigdy nie miałem okazji, żeby jej powiedzieć, że była moją pierwszą miłością…

Kobieta nerwowym ruchem otworzyła furtkę i zamarła, kiedy mnie zobaczyła.

– Wojtek? – wyglądało na to, że takie nieoczekiwane spotkanie nie tylko mnie zbiło z tropu.

Małgosia, teraz już dojrzała kobieta, zachowała tę swoją delikatność i czułość, które kiedyś tak bardzo mi się podobały. I przez które nie mogłem się w niej nie zakochać.

Niezręczną ciszę przerwał Bartek:

– Mamo, no co ty? Niedługo bym przecież wrócił! Nie jest jeszcze późno.

– Cześć, Wojtek. Przepraszam za mojego synka. Nie mamy w okolicy dzieci w jego wieku. Więc szuka towarzystwa. To czasami denerwuje niektórych sąsiadów, – Małgosia wyjaśniła przepraszającym tonem. – Idziemy już. Chodźmy, synku.

Chłopiec spojrzał ponuro na matkę, ale już przy furtce odwrócił się i szepnął:

– Wojtek, ja nie żartowałem. Naprawdę. Zastanów się.

Następnego dnia Bartek znowu mnie odwiedził, a Małgosia po niego przyszła. Tak było drugiego i trzeciego dnia, i następnego. W końcu zebrałem się na odwagę i zaproponowałem, żeby weszła na filiżankę herbaty.

Opowiedziała mi, że ​​jej szczęśliwe małżeństwo nie trwało długo. Mąż bardzo się zmienił po ślubie, wymagał od niej perfekcji we wszystkim, ale sam był daleki od ideału. Nie zwracał prawie żadnej uwagi na syna. Twierdził, że wychowywanie dzieci to obowiązek kobiety, a nie mężczyzny. Wkrótce kryzys w ich małżeństwie sięgnął już zenitu, a Małgosia zabrała syna i przeprowadziła się do domu rodziców. Mąż jej nie zatrzymywał. Właściwie nie żałowała, że jej doświadczenie w życiu małżeńskim było tak gorzkie, bo miała swoje małe słoneczko – Bartka.

Stopniowo nasze rozmowy stały się codziennością. Często wspominaliśmy szkolne lata. Stare uczucia do Małgosi powoli na nowo się obudziły. I w końcu jej to wyznałem:

– Małgosiu, a wiesz, że byłaś moją pierwszą szkolną miłością? – zrobiłem pierwszy krok w stronę przeznaczenia.

Zawstydziła się, spuściła głowę i powiedziała cicho:

– Bardzo mi się podobałeś w drugiej klasie. Ale potem wszystko tak się odwróciło. Mój były mąż umiał się pięknie zalecać. Ale nadal mi się podobasz, – Małgosia nieśmiało zrobiła drugi krok.

Następnego dnia poszedłem do domu Małgosi. Tak jak kiedyś, przywitałem się z Bartkiem po męsku i powiedziałem bardzo poważnie:

– Podjąłem decyzję. Chciałbym zostać mężem twojej mamy. Oraz twoim tatą… Nie zmieniłeś zdania?

I znowu małe słoneczko zaświeciło, jeszcze jaśniej niż przy naszym pierwszym spotkaniu, teraz aż na całą okolicę.