Pójdziecie do pracy, nakarmicie i ubierzecie rodzinę, zapłacicie za mieszkanie, to wtedy będziecie mieli wszystko na poważnie.

Był pogodny wiosenny poranek. Mój mąż szykował się do pracy, syn i córka na uczelnię, a ja się cieszyłam, że mam urlop. Kiedy wszyscy wyszli, przyszedł czas na prace domowe. Najpierw zajęłam się gotowaniem, bo w domu jednak jest dwóch mężczyzn, trzeba, żeby zawsze było coś świeżego do jedzenia.

Wyjmuję paszteciki z piekarnika, kiedy słyszę pukanie do drzwi. Ciekawe, kto mógł wrócić tak wcześnie? Wybiegam do przedpokoju i widzę moją córkę, a obok niej szczupłego, śniadego faceta – z wyglądu bardzo przystojny.

– Mamo, poznajcie się, to jest Dawid, mój chłopak.

Na początku byłam trochę oszołomiona i nie wszystko zrozumiałam. Ale po chwili dotarło do mnie, co powiedziała Iza.

– Bardzo mi miło, Katarzyna Paczewska. Chodźcie do kuchni, właśnie wyjęłam paszteciki z piekarnika.

– Mamo, Dawid i ja zamieszkamy tutaj. Kochamy się, dlatego tak zdecydowaliśmy.

Ta wiadomość zszokowała mnie jeszcze bardziej. Nie dość, że nie znam tego faceta, a nagle mam z nim razem mieszkać. Postanowiłam jednak nie wszczynać kłótni, bo wtedy byłoby tylko gorzej.

– Iza, bardzo się cieszę, że podjęłaś taką decyzję. Więc jesteście dorośli i wiecie, jak utrzymać swoją rodzinę. Dawid, a jak ty to widzisz?

Dawid odpowiedział, że on też kocha Izę, ale bardzo przeżywa sprawę przeprowadzki, bo niezręcznie mu wprowadzać się do dziewczyny. Niestety, nie ma innej opcji, bo on sam mieszka w akademiku.

– No popatrz, Iza, Dawid rozumie, że po takiej decyzji będziecie mieli o wiele więcej problemów, a oboje dopiero studiujecie.

– Mamo, zdecydowaliśmy i koniec!

– No cóż, skoro tak szybko podejmujesz decyzje, córeczko, to już idę spakować twoje rzeczy.

– Jakie rzeczy, mamo? Ja się nigdzie nie wybieram.

Wytłumaczyłam córce, że skoro biorą na siebie taką odpowiedzialność, to muszą sami wszystkim się zająć, bo to nie jest zabawa.

– Pójdziecie do pracy, nakarmicie i ubierzecie rodzinę, zapłacicie za mieszkanie, to wtedy będziecie mieli wszystko na poważnie.

Ja, dzieci, chcę dla was jak najlepiej. Nie sądzę, żeby Dawid był szczęśliwy mieszkając ze swoją teściową. Na początku wszystko będzie dobrze, a potem zaczną się konflikty i sprzeczki. Wszyscy zaczniemy się nienawidzić, będziecie się ze mną kłócić, ja z wami, potem wy zaczniecie się kłócić między sobą i mnie o to obwiniać, a ja będę obwiniała was i się na was obrażała. Dawid mnie znienawidzi, a przez mnie – i ciebie. Czy naprawdę tego chcecie? Jesteście młodzi, a ojciec i ja starzy, ciągle będziemy mieli jakieś konflikty. Wy będziecie obrażasz się na nas, a my na was, więc będziemy żyli jak pies z kotem. Czy tego chcesz, Dawid?

– Nie, nie chcę.

– Ja też nie. Zjedzcie paszteciki, są świeże, a ja w międzyczasie spakuję walizkę Izy i dam wam trochę pieniędzy na początek. A potem już jakoś sobie poradzicie.

– Mamo, czekaj, musimy z Dawidem b

Wyszli do drugiego pokoju i długo o czymś rozmawiali, po czym Dawid odwrócił się i wyszedł. Wtedy zdałam sobie sprawę, że dzisiaj nie będę pakować niczyich rzeczy.