Bądźcie dobrzy dla wszystkich

Młodość to wspaniały okres w życiu każdego człowieka. Niestety, nic nie trwa wiecznie. Wszyscy prędzej czy później się starzejemy. Dlatego ważne jest, żeby o tym pamiętać. Musimy zastanowić się, jak postępujemy w stosunku do starszych osób.

Do czego zmierzam? Chcę podzielić się historią z życia jednej rodziny. Przeczytajcie i spróbujcie postawić się na miejscu tego dziadka, żeby poczuć to, co on czuł. Jeśli ty lub ktoś, kogo znasz, ma złe relacje ze starszymi osobami, powinien natychmiast zmienić swoje nastawienie do nich.

Na obrzeżach wsi stał mały domek. Mieszkał tam Wiktor z żoną Anetą i córką Bogną. Mieszkał z nimi jeszcze dziadek. Aneta go nie lubiła, twierdziła, że zajmuje za dużo miejsca w domu. Dziadek miał wielki brzuch i zawsze coś mamrotał. Z kolei Wiktor czasami bronił staruszka, mówiąc: „No, a gdzie ma iść? Nie wyrzucimy go przecież na ulicę!”

“To może powinniśmy go oddać do domu opieki,” – odpowiadała Aneta.

Bogna nasłuchała się takich rozmów między rodzicami i sama zaczęła wierzyć, że dziadek jest w ich domu zbędny i zajmuje w domu miejsce, nie przynosząc żadnego pożytku. I to pomimo wszystkich wysiłków biednego człowieka, żeby być użytecznym i pomagać rodzinie. Każdego ranka wstawał wcześnie, żeby zrobić śniadanie (zazwyczaj jajecznicę albo kanapki) i zaparzyć herbatę. Dziadek odprowadzał Bognę do szkoły, a rodzicom życzył miłego dnia w pracy. Potem zajmował się domem. A kiedy Bogna wracała ze szkoły, w domu czekał na nią ciepły obiad.

Wnuczka zawsze dziękowała dziadkowi za taką troskę i pytała: „A czy ty coś dzisiaj jadłeś, dziadku?”

– Jadłem, kochanie, jadłem. Wszystko jest dobrze, nie martw się o mnie.

Siedzieli i miło sobie rozmawiali. Dziewczynka opowiadała, co się wydarzyło w szkole, a dziadek uważnie słuchał. Czasami udzielał jej nawet bardzo cennych i mądrych rad.

Kiedyś Bognę odwiedziła koleżanka. Miała na imię Natalka. Była dobrze wychowana i uprzejma, więc od razu przywitała się z dziadkiem.

– Wchodź! Nie musisz witać się z dziadkiem, – powiedziała wnuczka.

– Jak to? U nas zawsze wszyscy witają się z babcią. Babcia jest najważniejsza w naszym domu, – odpowiedziała Natalka.

– Najważniejsza? – Bogna była zaskoczona.

– No tak, to już starsza osoba. Wychowała nas wszystkich. Nigdy nie robimy jej przykrości. Masz wspaniałego dziadka, to widać. Więc dlaczego tak go traktujesz? – zapytała koleżanka.

— Normalnie go traktuję. Tak samo, jak wszyscy w domu. Jak tata, jak mama. Tak się przyzwyczailiśmy.

Po tej rozmowie Bogna długo zastanawiała się nad tym, jak ich rodzina faktycznie traktuje dziadka. Jedyny i słuszny wniosek był taki, że zwykle nie byli przyjaźnie nastawieni do staruszka, nie witali się z nim, krzyczeli i rzadko za coś dziękowali. Nie warto nawet mówić o prezentach dla niego. Jest stary, nigdzie nie chodzi, więc po co mieliby mu cokolwiek kupować.

Pewnego dnia Bogna odważyła się zapytać rodziców: „Dlaczego tak źle traktujemy dziadka? Przecież nie zrobił nam nic złego. Robi nam śniadania i zawsze podgrzewa jedzenie, jak wracamy! Ale my mu w zamian nic nie dajemy!”

– Co, tak się odzywasz do własnych rodziców? Będziesz nas tutaj pouczać? – wrzasnęła na nią ze złością matka.

Dziadek słyszał całą tę rozmowę, więc powiedział:

– Co ty robisz? Twoja córka dorasta! Powinnaś być szczęśliwa. Ciebie też czeka starość. To, co teraz zasiejesz, później zbierzesz, – odwrócił się i poszedł do swojego pokoju.

Czasami Bogna przychodziła do pokoju dziadka. Zastanawiała się, dlaczego jego twarz wygląda na taką zmęczoną.

– Dziadku, dlaczego jesteś taki zmarnowany? – pytała dziewczyna.

– Życie tak mnie poturbowało. Dużo przeszedłem. I dzieci pochowałem, i żonę. Nieraz głodny chodziłem za dziecka. No a na twarzy widać efekty.

Minęło trochę czasu. Dziadek wyglądał coraz gorzej, zaczął się poruszać bardzo powoli. Zdarzało się, że w ogóle nie wychodził z pokoju i leżał w łóżku przez cały dzień. Zaczął często chorować. A to trochę denerwowało rodzinę.

Dziadek zmarł we śnie. Cicho, nikomu nie przeszkadzając. Po pogrzebie rodzice zaczęli porządkować jego pokój. W szafce nocnej znaleźli małe pudełko. W środku były ciepłe skarpetki dla ojca, rękawiczki dla mamy i piękny szalik dla Bogny.

Taki prezent, przygotowany przez dziadka na Mikołajki, wzruszył do łez całą rodzinę. Staruszek kochał ich wszystkich, starał się nikomu nie przeszkadzać i być użytecznym. I nigdy nie żądał niczego w zamian. A oni nawet mu nie podziękowali, nigdy z nim nawet tak naprawdę nie rozmawiali.

Wiktora i Anetę dręczyły wyrzuty sumienia. Bognie jednak najtrudniej było się pogodzić ze śmiercią dziadka. Nie mogła sobie wybaczyć, że tak źle go kiedyś potraktowała.

Śmierć dziadka bardzo odmieniła całą rodzinę. Teraz częściej ze sobą rozmawiają, zrobili się bardziej cierpliwi. Szkoda tylko, że to się nie wydarzyło za życia dziadka. Byłby bardzo szczęśliwy. Ale niestety, dziadek zmarł, kiedy czuł się zbędny. Szkoda, że ​​rodzina za późno zdała sobie sprawę z jednej rzeczy – życie jest bardzo krótkie i każdego w końcu dosięgnie starość.