Czy zabiorą mnie dzisiaj do domu?

W gabinecie dyrektorki jest nowy chłopiec, którego początkowo wzięli za dziewczynkę. Ma długie poplątane włosy, stare spodnie dresowe z dziurami, szary rozciągnięty sweter. Dziecko płacze, opierając się na ramieniu dyrektorki: „Chcę wrócić do mamy, dlaczego, po co mnie tu przyprowadzili, chcę do domu”. “Szymek, u nas jest fajnie, wesoło, jest dużo dzieci,” – odpowiada kobieta i głaszcze chłopca po głowie.

„Codziennie tańczymy, śpiewamy, rysujemy, a nawet jeździmy na wycieczki: do kina, do teatru lalek, do zoo. Na pewno ci się spodoba! A dziś na podwieczorek będą ciastka czekoladowe”.

W swoim życiu Szymek widział tylko ściany mieszkania, w którym mieszkał, a czasem, kiedy matka go wypuszczała, mury szkoły. Chłopiec lubił chodzić do szkoły, było tam dużo dzieci, miał się z kim bawić. Koledzy przynosili nowe zabawki, a na stołówce zawsze była ciepła zupa, podobało mu się tam.

Rodzice chłopca od lat piją. Po opiekę społeczną zadzwonili sąsiedzi. Kiedy urzędniczki przyszły, matka spała na podłodze pośród pustych butelek, a chłopiec jadł krakersy na kanapie.

„Chłopiec mieszkał w brudzie. Rodzice nie pilnowali, żeby mył zęby i nie robili mu kanapek na śniadanie. Nie opiekowali się dzieckiem, chociaż to ich obowiązek. Kiedy opieka go zabrała, był zaniedbany, ubrany w stare, zniszczone i brudne ubrania. Szkolny plecak miał w dziewczęcym różowym kolorze, w dodatku cały pozszywany, przez co chłopakowi dokuczali w szkole. W domu nie było ciepłych posiłków ani ogrzewania, chłopiec siedział w brudnej kurtce swojej matki.

Teraz chcą pozbawić rodziców praw rodzicielskich, więc Szymek został umieszczony w domu dziecka,” – mówi dyrektorka placówki.

Ale chłopiec nie wie, co się stało, dlaczego został zabrany z domu, od matki. Nie potrzebuje zabawek, słodyczy, teatru ani filmów. Dobrze mu jest w domu, blisko matki, nieważne, że mieszkanie jest brudne i ciągle unosi się w nim zapach dymu papierosowego, a rodzice nie są trzeźwi. To jest jego matka i to jest jego dom.

Szymek mówi, że zna na pamięć numer telefonu i że bardzo chce zadzwonić do domu.

Chłopiec doskonale wszystko rozumie, ale w jego duszy tli się jeszcze iskierka nadziei. Pozwolili mu zadzwonić. Wszyscy w gabinecie słyszą długie dźwięki i że nikt nie odbiera telefonu. Chłopiec nie zauważa, że ​​wszyscy te dźwięki słyszą. Jest już wystarczająco duży, żeby zacząć udawać. Zakrywa telefon dłonią i niby z kimś rozmawia:

– Cześć, mamo. Wiem, że masz teraz dużo rzeczy do zrobienia, ale przyjdź po mnie, proszę. Obiecuję, że pomogę ci we wszystkim w domu, kocham cię i tęsknię za tobą. Będę czekał aż mnie odbierzesz, pa!

W tym czasie w słuchawce wciąż słychać długie sygnały nieodebranego połączenia. Jak ciężko jest patrzeć na tego chłopca, coś ściska w sercu, łzy same się cisną do oczu. Chłopcu też łza potoczyła się po policzku, ale szybko otarł ją i powiedział: „Obiecali, że po mnie przyjdą”.

W pewnych okolicznościach sąd może rzeczywiście ponownie rozpatrzyć sprawę o przywrócenie praw rodzicielskich, a nawet podjąć pozytywną decyzję. Ale muszą zostać spełnione określone warunki. Matka musi zmienić swoje zachowanie, wyleczyć się uzależnienia od alkoholu i doprowadzić dom do porządku. Rodzice powinni również zmienić swój stosunek do dziecka, poczuć, że są za nie odpowiedzialni.

Ale najważniejsze jest to, że jeżeli rodzice zechcą odwiedzić dziecko w sierocińcu, mogą to zrobić, nikt się temu nie będzie sprzeciwiał.

Szymek jest w domu dziecka już od dłuższego czasu, a rodzice go ani razu nie odwiedzili. Zbliżały się urodziny chłopca, nie mógł się doczekać wizyty matki. Cały dzień spędził na podwórku wypatrując rodziców, dopiero późnym wieczorem udało się go zaprowadzić do pokoju. Nie rozmawiał z nikim przez dwa dni. Trzeciego dnia nauczycielki przyniosły chłopcu pluszowego misia, którego same kupiły, i powiedziały, że dostał ten prezent od mamy. Szymek jest już duży i wszystko dobrze rozumie, ale bardzo chciał zapytać „Czy zabiorą mnie dzisiaj do domu?”.

Aż nagle zdarzył się cud, zadzwoniła mama Szymka. Ale nawet nie zdążył jej o nic zapytać, bo tylko wzięła głęboki oddech i powiedziała: „Już późno, tata i ja życzymy ci wszystkiego najlepszego!” Cała nadzieja, która była w oczach chłopca, natychmiast zniknęła.

Te oczy chyba już na zawsze pozostaną smutne, nie ma w nich nawet śladu radości czy nadziei. Kto wie, czy będzie w stanie wybaczyć rodzicom, czy znów będzie mógł zaufać dorosłym, czy będzie umiał stworzyć własną rodzinę? Stać się kiedyś prawdziwym ojcem dla swoich dzieci? Pozostaje tylko mieć nadzieję, że chłopiec trafi do jakiejś dobrej rodziny, która pokaże Szymkowi, jak wygląda prawdziwa miłość i troska ze strony najbliższych. Może wtedy w jego oczach znów zabłyśnie iskierka szczęścia.

Matka dla dziecka jest najważniejszą osobą, bo to ona daje życie, wpaja wszystkie nawyki, kształtuje charakter. Mama jest wsparciem i miłością całego życia.

Ile jest takich dzieci na świecie – sierot, których rodzice żyją? Spośród wszystkich dzieci w domach dziecka, tylko 10-20 procent to prawdziwe sieroty, których rodzice zmarli. Pozostałe 80 procent to sieroty społeczne, dzieci, których rodziców pozbawiono praw rodzicielskich! Pomyślcie tylko, jakie to straszne liczby, tyle sierot było chyba w czasie wojny. Ale co można zrobić, kogo prosić, kim wstrząsnąć, żeby to niedola dzieci się wreszcie skończyła – przecież one same nie mogą się bronić.

Jak “włączyć” instynkt macierzyński u takich rodziców, żeby przynajmniej trochę poprawić sytuację? Czego możemy się spodziewać dalej? Czy ktoś potrafi mi na to odpowiedzieć?