Jestem w ciąży, Łukasz

– Łukasz, dokąd ty idziesz? Kocham cię! Nie zostawiaj mnie!

– Nie wierzę w twoją miłość, zdradziłaś mnie.

– Z kim miałabym cię zdradzić, przecież cię kocham, jestem w ciąży… Łukasz…

– Nawet się do mnie nie zbliżaj. Na razie! – Łukasz po prostu odwrócił się i wyszedł.

Natalia mieszkała tylko z matką. Jej ojciec zostawił je, kiedy dowiedział się, że mama jest w ciąży. Dziewczyna wyrosła na bardzo ładną i zdolną. Była trochę nieśmiała, ale lubiła też pożartować, a jej błękitne oczy doprowadzały wszystkich do szaleństwa. Natalia studiowała na I roku.

Łukasz był ich sąsiadem, nie narzekał na brak zainteresowania ze strony dziewczyn, ale był dobrym chłopakiem. Nic więc dziwnego, że się sobie spodobali. Oboje byli kontaktowi i towarzyscy, Natalia zawsze śmiała się głośno z żartów Łukasza, a on wtedy przytulał ją jeszcze mocniej i nie chciał jej puścić. Oboje wierzyli, że spędzą razem resztę życia. Wszyscy sąsiedzi mówili, że pasują do siebie.

Jednak ich szczęście nie trwało długo. Raz Łukasz zobaczył, jak Natalia śmieje się z żartów jakiegoś chłopaka, który przechodził obok jej domu, i zobaczył, jak Natalia maluje ogrodzenie. Łukasz pomyślał, że nie jest dla niej nikim wyjątkowym, pewnie przytula się do każdego, kto tylko zechce.

Przestali ze sobą rozmawiać.

Natalia często przechodziła obok jego domu z coraz bardziej widocznym brzuchem, a to martwiło i raniło Łukasza. Przeprowadził się do miasta.

Kiedy Natalia urodziła synka, wszyscy sąsiedzi tylko szeptali, że jest podobny do Łukasza jak dwie krople wody. Pogłoski dotarły do miasta. Rok później Łukasz wrócił do wioski.

Długo nie odwiedzał Natalii, tylko patrzył, jak dziecko bawi się na podwórku. A pewnego dnia chłopiec przyszedł do domu Łukasza po piłkę, która przeleciała przez płot. W tej chwili serce Łukasza się stopiło.

– Jak masz na imię?

– Kuba, a ty? – uśmiechnął się chłopczyk.

– A ja jestem Łukasz.

Chłopczyk uciekł.

Pewnego wieczoru Łukasz powiedział do Natalii:

– Widzę, że to mój syn, nie gniewaj się na mnie… – i wyszedł.

Następnego dnia Łukasz przyszedł z kwiatami, żeby przeprosić i spróbować zacząć wszystko od nowa.

Natalia długo się wahała, nie wiedziała, co powinna zrobić.

Jej matka była temu przeciwna, bo już raz ją porzucił, czy to nie wystarczy? Sama miała za sobą podobne doświadczenie.

Ale Natalia kochała Łukasza. Wybaczyła mu, czy mogło być inaczej? A Łukasz kochał ją i syna. Trzy miesiące później pobrali się. We troje przenieśli się do miasta, gdzie żyli bardzo szczęśliwie, szybko zapomnieli o bólu, którego doświadczyli.

Rodzice bardzo często i szczerze udzielają nam dobrych rad, ale dobrze, że Natalia wybaczyła Łukaszowi. Inaczej unieszczęśliwiłaby trzy osoby: siebie, syna i męża.

Trzeba umieć przebaczać, warto słuchać swojego serca, żeby nie stracić szczęścia.

Każdy ma prawo popełniać w życiu błędy.