Razem z dziadkiem wysłaliśmy babcię do pracy

Mam 26 lat, uczę geografii w szkole i uważam, że jestem dobrą wnuczką.

Moja babcia ma 68 lat, mieszka w trzypokojowym mieszkaniu z dziadkiem i dwoma kotami.

Kiedyś byli dla mnie wzorem rodziny. Babcia przez całe życie pracowała w fabryce kabli, ale udało jej się utrzymać w domu rodzinną ciepłą atmosferę. Z reguły w każdą sobotę budziła się o świcie i przygotowywała dla dziadka pierogi z trzema rodzajami nadzienia – z kapustą i grzybami, z mięsem i ruskie. Dziadek bardzo kochał babcię, to było widać. Przynosił jej kwiaty tak po prostu, bez okazji, pomagał w domu. Dziadek pracował jako zegarmistrz, miał warsztat w dawnym pokoju mojej mamy. Był więc przez cały dzień w domu i często mył podłogę albo robił pranie.

Ale praca w fabryce dała się babci we znaki, stan zdrowia się pogorszył i musiała się zwolnić. Wtedy zaczęły się problemy.

Nie wiedziała, jak to jest być przez cały dzień w domu. Babcia całe życie spędziła w fabryce pełnej kobiet, które głośno się śmieją i zawsze mają coś do powiedzenia o życiu. Kochała swoją pracę nie ze względu na to, co tam robiła przez 8 godzin dziennie, tylko ze względu na ludzi.

W domu babcia przygasła. Błąkała się po mieszkaniu i nie wiedziała, co ma ze sobą zrobić. Dziadek zaczął ją denerwować, przestała lepić pierogi, za to o wszystko zaczęła się czepiać. A to nie umył dobrze zlewu, a to nie tam położył ręczniki. A jeśli kropla zupy spadnie na kuchenkę, a dziadek tego nie zauważy, to już prawdziwa katastrofa. Nie dbała już o koty. Denerwowała ją sierść i ich zachowanie, chociaż wcześniej lubiła sobie nawet z nimi rozmawiać. Teraz koty coraz częściej chowały się za kanapą, a dziadek najchętniej robiłby to samo, gdyby tylko się tam zmieścił.

Wtedy zadzwonił do mnie. Mamy z dziadkiem bardzo bliskie relacje. Straciłam tatę dość wcześnie, a dziadek mi go zastąpił. Nie ma na świecie lepszej osoby niż on.

Dziadek mówił spokojnie, ale dostrzegłam w jego głosie smutek, którego nigdy wcześniej nie słyszałam.

Babcia była miłością jego życia, najlepszą przyjaciółką, a teraz ciężko mu było przyzwyczaić się do takiej zmiany.

Po godzinnej rozmowie doszliśmy do wniosku, że musimy pilnie znaleźć jej nową pracę.

Nasze miasto nie jest duże, ale jest w nim filia wyższej uczelni, kilka zabytków i duży targ. To właśnie tam wyruszyłam po zajęciach w poszukiwaniu pracy dla mojej babci.

Mijając kramy z tureckimi swetrami, torebkami i skarpetami, dotarłam do stoisk z warzywami. Było tu tłoczno i głośno. Już miałam podejść do grubej kobiety o rumianych policzkach, która układała pomidory w piramidę, żeby zapytać, czy potrzebuje sprzedawcy. Wtedy mój wzrok padł na stragan z pieczywem, na którym wisiał starannie napisany czerwonym mazakiem napis „Zatrudnimy sprzedawcę”.

I od tamtej pory znowu wszystko jest super. Dziadek i babcia już się nie kłócą. Babcia szybko poczuła się na targu, jak u siebie i znowu rozkwitła. Ludzie przychodzili nie tylko po chleb i bułeczki z makiem, tylko jeszcze po to, żeby sobie z nią porozmawiać. Babcia zawsze miała do powiedzenia jakiś dowcip albo wiadomość tak świeżą, jak jej wypieki. Zaczęła malować usta, chociaż od dawna tego nie robiła, kupiła sobie kilka nowych sukienek i znów zaprzyjaźniła się z dziadkiem i kotami.

Moja koleżanka powiedziała kiedyś, że widziała moją babcię:

– To twoja babcia pracuje na targu? – spytała złośliwie. – Nie możesz zapewnić starszej kobiecie spokojnej starości?

Zaskoczył mnie taki brak taktu, poza tym każdy ma własną koncepcję spokojnej starości.

Babcia by mogła nie pracować – dziadek normalnie zarabia, ona ma swoją emeryturę, a mama i ja też im pomagamy.

Ale są ludzie, którzy muszą chodzić do pracy. Bez towarzystwa marnieją w domu, złoszczą się, a wszystko to, co wcześniej kochali, przestaje im się podobać.

A jeżeli ktoś myśli, że zmuszam babcię do pracy, niech mu będzie. Najważniejsze, że wiem, że ona i dziadek znowu są szczęśliwi.