Kiedy trudno jest utrzymać własną rodzinę.

Pozostawanie bez wsparcia jest prawdopodobnie najtrudniejszą rzeczą w życiu. Każdego dnia wmawiam sobie, że wszystko się zmieni i będzie lepiej, ale jak na razie nie widzę żadnego rezultatu. Niedawno wyszłam za mąż. Mój mąż i ja nie byliśmy razem długo, bo około pół roku. Poznaliśmy się w pracy, on pracował jako konsultant w supermarkecie, a ja jako kasjerka. Mój mąż Witek był zwykłym prostym facetem. Zaczął się mną opiekować, spędzał czas w domu po pracy, przynosił kwiaty, często chodziliśmy na kolacje i do kawiarni.

Pewnego dnia, złożył mi propozycję, której nie mogłam i nie chciałam odrzucić. Zapytał, czy zostanę jego żoną. Ta cała ceremonia odbyła się w naszym lokalnym parku. Witek zaprosił muzyków i kamerzystę. Zrobił piękną oprawę, siedzieliśmy przy stoliku i piliśmy wino z okazji zaręczyn.

Działanie mojego męża w tym zakresie, nie było bardzo kreatywne, ale szczere, za co w zasadzie go pokochałam, właśnie za te cechy charakteru.

Potem pobraliśmy się, wszystko było w porządku, kontynuowaliśmy pracę w tym samym supermarkecie. Razem chodziliśmy do pracy, wracaliśmy razem, robiliśmy wszystko razem. Pewnego ranka poprosiłam moją koleżankę z pracy, Irenę, aby mnie zastąpiła, bo z jakiegoś powodu poczułem się bardzo źle. Irena zgodziła się, przyjaźniliśmy się z nią i staraliśmy się pomagać sobie nawzajem, kiedy było to potrzebne. Leżałam w domu cały dzień w łóżku, nudności i ból głowy mnie nie opuszczały. Poprosiłem męża, aby poszedł po pracy do apteki i kupił test ciążowy.

Okazało się, że jestem w ciąży. Na początku Witek był bardzo zadowolony, ja też się cieszyłam, że w końcu zostanę mamą, ale wtedy nie wiedziałam, co będzie później. Przez całą ciążę mąż pomagał mi, czasem nawet gotował jedzenie i robił zakupy. Kiedy urodził się nasz syn, stosunek męża do rodziny bardzo się zmienił. Do domu, z pracy, zaczął wracać coraz później. Oszukiwał mnie, że długo był w pracy, a tak naprawdę, według Ireny, naszej koleżanki, siedział w piwiarni z przyjaciółmi, niedaleko supermarketu, w którym pracował.

Ciągle byłam sama z dzieckiem w domu i nie miałam pomocy od męża, który stawiał swoich przyjaciół na pierwszym miejscu. Moja matka była zajęta przez cały czas, zajmowała się tylko sobą, nie interesowała się wnukiem i nie chciała mi pomóc. Nie wiedziała, co się dzieje w mojej rodzinie. Było mi bardzo ciężko z dzieckiem, musiałem robić wszystko sama.

Teściowa, która mówiła, że najbardziej ucieszy się z narodzin wnuka, wyjechała za granicę, bo nie miała dość pieniędzy na życie. Mój mąż miał młodszą siostrę, która właśnie kończyła szkołę i chciała iść na uniwersytet. Mój mąż nie miał ojca, więc jego matka musiała wyjechać za granicę, aby umożliwić córce zdobycie wykształcenia. Okazało się, że nie mogłam liczyć na niczyją pomoc ze strony rodziny. Następnie Witek zrezygnował z pracy i żyliśmy na koszt państwa. Pieniądze, które otrzymywałam, były bardzo małe, więc kiedy nasz synek podrósł, wróciłam do supermarketu, ponownie na stanowisko kasjerki.

Nie wiem, jak będzie dalej, ale na razie bardzo trudno mi utrzymać całą rodzinę, opiekować się dzieckiem i dawać pieniądze mężowi.