Nie wierzę w zabobony. Może to zdarzenie było przypadkowe?

Mój brat Jacek, mając dziewiętnaście lat, pracował jako starszy opiekun w letnim obozie odnowy biologicznej, w ośrodku nad morzem.

Stanowisko to było odpowiedzialne i jednocześnie interesujące. Polegało ono na organizowaniu i prowadzeniu konkursów, festynów i dyskotek dla dzieci i młodzieży. Po zakończeniu roku szkolnego miałem wakacje i spędzałem wolny czas. Brat zaproponował mi wyjazd wraz z nim nad morze i chętnie się zgodziłem.

Pierwsza połowa turnusu minęła bez żadnych zakłóceń. Dzieci były wspaniałe, opiekunowie i doradcy byli bardzo mili i pomocni. Jedyny problem stanowił szef obozu.

To był postawny mężczyzna w wieku pięćdziesięciu lat, z łysą głową, czarnymi, o przenikliwym spojrzeniu oczami i takimi samymi czarnymi wąsami. Miał na imię Zenon. Mężczyzna ten, od pierwszego spotkania, nie polubił mojego brata. Był zaborczy i wredny w każdej sytuacji. Wrzeszczał na Jacka, że za późno oddał sprzęt sportowy, nie pozwalał być mu sędzią podczas rozgrywek, czepiał się, że źle opiekuje się sprzętem muzycznym. Pomimo że Jacek ma duże doświadczenie, Zenon nie przestawał go obwiniać o wszystko. Od jego zimnego i złego spojrzenia robiło się nieprzyjemnie i każdy trzymał się od niego z daleka i starał nie wdawać się z nim w spory i dyskusje.

Pięć dni później przed wieczornymi zajęciami, mój brat poczuł się źle. Bolała go głowa i z nosa lała się krew. Wezwaliśmy pielęgniarkę.

– Wszystko minie-powiedział brat.

– Prawdopodobnie to z przemęczenia i upału. Podłącz sprzęt, a ja się na chwilę położę.

Podłączając mikrofony, zobaczyłem pod stołem, przy którym pracował Jacek, czarne pióra związane czarnymi nitkami.

Co za głupek to zrobił? Co to jest?

– Może dzieci to tu wrzuciły? – Nie trać czasu i wyrzuć to.

W nocy opowiedzieliśmy o tym dziewczynom, które były opiekunkami.

– Nie słyszeliście, co mówią o Zenonie? – zapytały dziewczyny.

– Ponoć to Wiedźmin – wzbudziła mój strach.

– Przez niego zeszłego lata dwóch starszych opiekunów się zwolniło. Zenon gnębił ich i poniżał.

Porozmawialiśmy i poszliśmy spać, ale ziarno niepokoju zostało zasiane.

Następnego dnia nic podejrzanego się nie wydarzyło. Po przerwie zostaliśmy, aby napisać grafik zajęć na następny dzień i odwiedził nas Zenon, który zajrzał pod stół.

Czarne pióra z nitkami znowu leżały pod stołem. Co do cholery! Wyrzuciliśmy, a po śniadaniu znowu leżały ?

Dziewczyny oczywiście się przestraszyły.

– Wystarczy dziewczęta! -powiedział Jacek.

– Jeśli jeszcze raz znajdę coś podobnego, zaniosę to znalezisko do szefa obozu!

Następnego wieczoru było ostrzeżenie o burzy. Wiał silny wiatr, na morzu kłębiły się ogromne fale i rozszalała się burza.

Zenon niespokojnie biegał po terenie obozu i wyglądał dziwnie. Jego oczy były wytrzeszczone, rozbiegane, a twarz wykrzywiał dziwny grymas. Krzyczał coś, biegał i załamywał ręce. Po raz pierwszy nie miał uwag.

Gdy burza ustąpiła, poszliśmy czytać ogłoszenia w trybie głośnomówiącym. Zajrzeliśmy pod stół – czarne pióra znowu tam leżały.

Jacek owinął je szmatą i poszedł do szefa.

Szef nie przerywał, słuchał uważnie brata i z jakiegoś powodu nie był zaskoczony.

– Dobra robota. A teraz pokaż, co tam przyniosłeś.- powiedział.

Obejrzał uważnie i wyniósł pióra na ulicę i podpalił je, a popiół zakopał pod drzewem. W tym samym czasie odmawiał jakąś modlitwę.

Zrobiło się nam spokojniej na duszy i się rozeszliśmy.

Następnego ranka poszliśmy na stadion. Był pusty, wszyscy poszli na plażę. Ruszyliśmy tam, słysząc głosy dzieci.

Spotkaliśmy tam szefową obozu. Czy słyszała już pani wiadomości?- zapytał ktoś.

Zenon pojechał rowerem po dokumenty i wpadł pod samochód. Zabrała go karetka.

Nie było o nim żadnych wiadomości.