Odmówiłam pomocy starszemu synowi, a młodszego poprosiłam, żeby wyprowadził się z mieszkania. Niczego nie żałuję.

Zawsze się dziwiłam, jak to może być, że rodzice nie pomagają swoim dzieciom albo proponują im, żeby mieszkały osobno. Dla mnie to było okrucieństwo – sama urodziłaś te dzieci, a teraz chcesz się ich pozbyć? Na tym przecież polega odpowiedzialność za tych, których sprowadziło się na świat. Tak myślałam, dopóki nie stanęłam w obliczu dorastania własnych dzieci.

Mój mąż i ja mamy dwóch synów – Marek, starszy, ma 29 lat, a Szymon 27. W miarę możliwości jak najlepiej ich wychowywaliśmy i wpajaliśmy zasady moralne. Rodzice często narzekają, że chłopców wychowuje się trudniej, ale nigdy nie mieliśmy z nimi żadnych większych problemów. Tak, czasami trudno było nadążyć za ich wybrykami, ale jakoś to przeżyliśmy.

Po szkole, jeden po drugim, synowie poszli na studia i realizowali swoje plany na przyszłość. Marek wyjechał na studia do innego miasta, więc przeniósł się do akademika, a Szymon został z nami i studiował u nas na uniwersytecie. W tym czasie mój mąż i ja całkowicie utrzymywaliśmy chłopców. Nawet gdy znaleźli jakąś pracę, zarabiali na swoje drobne wydatki. Nie zmuszaliśmy ich do pracy na pełny etat – przede wszystkim mieli się dobrze uczyć i zdobyć wykształcenie.

Na ostatnim roku starszy syn nagle postanowił ożenić się ze swoją dziewczyną. W zasadzie nie byliśmy temu przeciwni, mieliśmy tylko nadzieję, że poważnie zastanowią się nad tą decyzją, bo nie byli jeszcze całkiem samodzielni. Wesele zorganizowaliśmy wspólnie z rodzicami synowej, no ale czego się nie robi dla szczęścia dziecka. Na szczęście po ukończeniu uniwersytetu Markowi udało się znaleźć dobrą pracę z perspektywami kariery i był w stanie sam utrzymać swoją rodzinę.

A później urodziła im się córeczka – nasza kochana wnuczka Oleńka. Wtedy syn zaczął prosić nas o pomoc. Na początku to były małe rzeczy – żeby zaopiekować się wnuczką albo dać im jakieś przetwory. Zgadzałam się na to, chyba wszyscy rodzice chętnie pomagają swoim dzieciom w ten sposób, ale z biegiem czasu te prośby wzrosły. Oleńkę zostawiali nam nie na pół godziny, ale na kilka dni, zaczęli pożyczać pieniądze i nie zawsze były to małe sumy.

Szymon w tym czasie też ukończył studia, ale wcale mu się nie spieszyło z szukaniem pracy – siedział nam na karku i był zadowolony. Dopiero po tym, jak mój mąż znalazł mu pracę i zmusił go do pójścia na rozmowę kwalifikacyjną, zaczął zarabiać jakieś pieniądze. Jednak my tego nie odczuliśmy – nadal sami za wszystko płaciliśmy. A syn wydawał całą swoją pensję tylko na swoje zachcianki i imprezy.

Przez jakiś czas znosiliśmy to z mężem i przyjmowaliśmy jako coś normalnego, ale z biegiem lat coraz trudniej było nam utrzymywać dorosłe dzieci. Uznaliśmy więc, że nadszedł czas, żeby synowie wzięli za siebie pełną odpowiedzialność – mama i tata w końcu nie będą żyli wiecznie. Starszemu synowi powiedzieliśmy, że nie będziemy już mu pożyczać dużych sum pieniędzy, a młodszego poprosiliśmy, żeby ułożył sobie życie i zamieszkał osobno. Myślę, że zrobiliśmy wszystko jak należy, bo co by z nich byli za mężczyźni, gdyby byli aż tak zależni od rodziców w wieku prawie 30 lat?