Moja synowa wyszła za mąż nie za mojego syna, tylko za nasze pieniądze, a teraz jest urażona, że ​​nie będziemy ich utrzymywać.

Kiedy wychodziłam za mąż, miałam nadzieję na spokojne i normalne życie. Zaczynaliśmy razem od zera: mieszkaliśmy w jednopokojowym mieszkaniu, mój mąż pracował, a ja opiekowałam się dziećmi. Nigdy się nie kłóciliśmy, ponieważ byliśmy we wszystkim zgodni. Wojtek urodził się jako pierwszy – od razu zorientowałem się, że to taki typowy “synek mamusi”. Był taki kochany i miły, że nie mogłam się na niego napatrzeć. Aleksander urodził się jako drugi, dwa lata po Wojtku. On z kolei był małym łobuzem. Nie było dnia, żeby nie wrócił do domu z podwórka albo brudny, albo w zniszczonych ubraniach – zawsze wszystko podarte, ubłocone.

Dorastali razem, ale jednocześnie osobno. Wojtek uwielbiał rysować, lepić coś sobie z plasteliny, a Olek tylko prosił ojca, żeby zabrał go na ryby albo na polowanie.

Zanim mąż nie dostał awansu w pracy, mieszkaliśmy we czwórkę w jednopokojowym mieszkaniu. Długo nie pozwalał mi iść do pracy, mówił, że jeszcze zdążę się ciężko napracować. „Masz tyle obowiązków w domu, a jak jeszcze do tego dojdzie praca…” – mówił zawsze. W każdym razie, kiedy mąż awansował, nasza sytuacja raptownie się poprawiła. Kupiliśmy trzypokojowe mieszkanie, a nasze dzieci mogły wyjechać na studia do innego miasta.

Oprócz tego od wielu lat mieliśmy dom za miastem, który mąż odziedziczył po swoich rodzicach. Jeździliśmy tam w wolnych chwilach, uprawialiśmy warzywa i odpoczywaliśmy.

Na drugim roku studiów nasz starszy syn powiedział, że chce się ożenić. Panna młoda była od niego starsza, a my namawialiśmy Wojtka, żeby chociaż najpierw skończył studia, ale nie wyszło. Chciał się ożenić i koniec.

Teraz już rozumiem, że Wojtek był po prostu zakochany, a ona nim manipulowała, mówiąc – albo ślub, albo się rozstajemy. Wtedy nawet do głowy by mi to nie przyszło.

Wszystko zaczęło się, gdy szykowali się do ślubu. Co może mieć młody chłopak, który jest dopiero na drugim roku? Postanowiliśmy więc pomóc w organizacji wesela. Synowa pochodzi ze wsi, więc pomyśleliśmy, że możemy zorganizować imprezę u nas. Działka przy domu po teściach jest duża, podwórko spokojnie pomieści sto osób, ale nie! Narzeczona zażyczyła sobie wesela w mieście, bo „nie jest żadną wieśniaczką”!

Urządziliśmy im ten ślub w mieście, a później młodzi zamieszkali u nas. Pomagaliśmy im finansowo, ale pewnego dnia opamiętałem się. Mówię do męża: „Powiedzmy im, żeby wynajęli sobie mieszkanie i się przeprowadzili”, a on, dobra dusza, odpowiedział: „Kupię im jednopokojowe mieszkanie, a jeśli zechcą, niech odkładają sobie pieniądze na coś większego. ”

Ja bym nawet tego nie zrobiła, bo w końcu to są dorośli ludzie i skoro zdecydowali się na małżeństwo, to niech sobie radzą jak małżeństwo, ale co zrobić, ojciec bardzo kocha swoich synów. Kupiliśmy im mieszkanie, a synowa zaczęła wysyłać do nas córkę, żeby skarżyła się, że nie ma miejsca do zabawy i rysowania. Nie nabieram się na takie sztuczki i nawet nie mówię o tym mojemu mężowi, bo wiem, że jego dobroć oczywiście pokona zdrowy rozsądek…

Ale ostatnio synowa przyszła do mnie i powiedziała, że ​​nie kocham mojej wnuczki, bo nie chcę im kupić większego mieszkania, żeby dziecko miało miejsce do zabawy. Byłam zszokowana.

A wczoraj mąż powiedział, że chce wybudować synowi dom gdzieś niedaleko naszego miasta, żeby mogli mieszkać w spokojnej okolicy, a dziecko żeby miało miejsce do zabawy. Jasne, możemy sobie na to pozwolić, ale czy warto? Synowa dała nam już do zrozumienia, że ​​nie lubi wsi, bo nawet wesela nie chciała tam robić. Obawiam się, że po prostu sprzedadzą ten dom, a wysiłki mojego męża pójdą na marne.

Taką mam właśnie synową. Wojtek chodzi przygnębiony i smutny, chyba zdaje sobie sprawę, że popełnił błąd, ale nic nie może na to poradzić. Nie wiem, co z tym zrobić. Myślę, że ona w ogóle nie kocha mojego syna, a wyszła za mąż tylko dlatego, że mój mąż i ja jesteśmy zamożni.