Nie zawsze już za pierwszym razem dokonujemy właściwego wyboru.

Moje pierwsze małżeństwo nie udało, musieliśmy się rozwieść. Było mi bardzo ciężko, bo to była pierwsza poważna miłość i chciałam wierzyć, że będzie trwała wiecznie.

No, ale niestety – byliśmy młodzi, niedoświadczeni, nie za bardzo wiedzieliśmy, jak wygląda życie w małżeństwie. Siłą inercji nadal trwaliśmy ze sobą, bo byliśmy finansowo zależni od naszych rodziców. Tak, postanowili nam pomóc, i o ile nie sprzeciwiali się naszemu małżeństwu, to nalegali, żebyśmy skończyli studia i zdobyli wyższe wykształcenie.

My, jako posłuszne dzieci, robiliśmy wszystko tak, jak powiedzieli rodzice. Ale jakoś niezręcznie było mi ciągle prosić ich o pieniądze na kosmetyki czy środki higieniczne, więc znalazłam pracę na pół etatu po zajęciach. Mój mąż w tym czasie spotykał się z przyjaciółmi albo siedział w domu – był całkiem zadowolony z tego, że utrzymują go rodzice i nawet nie szukał sobie żadnego zajęcia.

Dwa lata później skończyliśmy studia i otrzymaliśmy dyplomy. Było jasne, że teraz musimy sami wziąć na siebie odpowiedzialność za naszą rodzinę i chodziło przede wszystkim o jej zabezpieczenie finansowe. Poszłam do pracy na pełen etat i zarabiałam pieniądze na nasze utrzymanie. Ale mojemu mężowi wcale  nie spieszyło się, żeby iść do pracy – dalej siedział w domu i niby szukać odpowiednich ofert. Ciągle coś mu nie odpowiadało – a to pensja była za niska, a to trzeba było daleko dojeżdżać, a to nie odpowiadał mu grafik albo praca była za ciężka. Ogólnie – miał masę wymówek, a ja wierzyłam w każdą z nich.

Sama musiałam nas utrzymać – od rana do wieczora byłam w pracy, potem czekały na mnie obowiązki domowe, które oczywiście też należały tylko do mnie. A od męża, który przez cały dzień sobie odpoczywał, słyszałam tylko narzekania. Święcie wierzyłam, że tak już musi być, ten ciężki czas u męża wreszcie minie i będziemy szczęśliwi. Nawet kiedy zaczął być o mnie strasznie zazdrosny i urządzał mi awantury, jak tylko odrobinę się spóźniłam, usprawiedliwiałam go i przyjmowałam jako coś normalnego.

Jestem pewna, że to trwałoby dalej, gdyby moja mama nie usłyszała pewnego dnia takiej kłótni. Oboje z ojcem szybko do nas przyszli i mnie zabrali. Trochę zrobili mi pranie mózgu i wyjaśnili, że kochający mężczyzna tak się nie zachowuje. W końcu dotarło do mnie, jak naprawdę wyglądało moje małżeństwo i przy wsparciu rodziców złożyłam pozew o rozwód. Dobrze, że przynajmniej nie miałam z takim partnerem dzieci.

Tym sposobem wróciłam do domu rodziców. Na początku było mi ciężko, bo naprawdę kochałam mojego męża całym sercem, ale z czasem uczucie stopniowo zbladło. Zmieniłam pracę, próbowałam żyć dalej, a sześć miesięcy później poszłam nawet na pierwszą randkę.

To znaczy, randkę jak randkę – na początku to miało być normalne spotkanie z dawnym kolegą z klasy, Rafałem. Jednak już wtedy poczułam, że będzie z tego coś więcej. Przez cały wieczór rozmawialiśmy i śmialiśmy się – pierwszy raz od dłuższego czasu o niczym poważnym nie myślałam i mogłam się całkowicie zrelaksować.

Spotykaliśmy się mniej więcej od miesiąca, aż pewnego dnia, całkiem nieoczekiwanie, Rafał mi się oświadczył! Powiedział, że zakochał się we mnie już dawno i tylko czekał, aż będę wolna. Byłam bardzo zaskoczona. Tak, też byłam w nim zakochana, ale po poprzednim związku bałam się małżeństwa jak ognia.

Poprosiłam, żebyśmy dali sobie trochę więcej czasu i nigdzie się nie spieszyli. Nie mogłam tak od razu ani się zgodzić, ani odmówić. Później zdecydowaliśmy, że możemy spróbować żyć razem bez ślubu. Od razu wam powiem, że rodzice bardzo się o mnie martwili, ale wiedzieli, że Rafał to porządny człowiek, że pochodzi z dobrej rodziny, dlatego w to nie ingerowali.

Od tego czasu minęło 5 lat – okazało się, że Roman i ja mamy bardzo podobne poglądy na życie, a w życiu codziennym udało nam się przetrwać te wszystkie lata bez poważnej kłótni. Jakbyśmy byli dla siebie stworzeni. Wzięliśmy ślub dopiero wtedy, jak zaszłam w ciążę, chociaż tak naprawdę niczego to między nami nie zmieniło. Nasza córka niedawno skończyła roczek i mogę śmiało powiedzieć, że jestem szczęśliwą kobietą, żoną i matką.

Tak, nie zawsze udaje się dokonać właściwego wyboru za pierwszym razem, ale najważniejsze jest, żeby nie przestać próbować i nie poddać się rozczarowaniu. Szczęście istnieje i czeka na każdego z nas!