Zawsze groził matce, że odbierze jej dzieci i wyrzuci ją na ulicę albo zamknie w szpitalu psychiatrycznym, jeżeli komukolwiek coś powie.

Nie rozumiem mojej matki. Dlaczego opowiada wszystkim, nawet mojemu bratu i mnie, że żyła dobrze z naszym ojcem i kiedyś wszyscy byliśmy bardzo szczęśliwi?

Dobrze pamiętam swoje dzieciństwo i nie było w nim szczęśliwych dni ani rodzinnego ciepła. Mój ojciec dużo pił i wszystkich nas krzywdził. Ale moja mama nikomu nic o tym nie mówiła i wszystko ukrywała. Nawet mojemu bratu i mnie powtarzała, że nasz ojciec jest najlepszy.

Nie rozumiałem i nadal tego nie rozumiem. Ojca już dawno nie ma, obaj z bratem jesteśmy już dorośli i mamy własne rodziny, ale mama wciąż nie przyznaje, że to było okropne życie.

Pamiętam, jak pewnego wieczoru odrabialiśmy z bratem lekcje, a obok nas siedziała mama i trzęsła się ze strachu, bo tata lada moment miał wrócić z pracy. Wiedziała, że ​​będzie wypity i ją pobije. Tak po prostu, bez powodu. Wiedziała o tym i ​​czekała. Tego wieczoru spaliśmy z bratem w łazience, a ojciec znęcał się nad mamą.

Rano, kiedy ją zobaczyłem, miała siną twarz i szyję. Powiedziała mi, że spadła ze schodów. Oczywiście nie uwierzyłem, bo w wieku 8 lat wszystko doskonale rozumiałem, ale bałem się jej zaprzeczyć czy w ogóle coś powiedzieć. Nie chciałem, żeby płakała z powodu tego, co powiem.

Ojciec często bił też mnie i brata, wtedy nie chodziliśmy do szkoły, bo mieliśmy siniaki, a pokazywanie ich komuś było surowo zabronione. Z tego powodu jestem nawet zły na moją matkę, że pozwoliła to robić swoim dzieciom, ale rozumiem też, że nie miała dokąd pójść, bo nie miała rodziców, ani nawet przyjaciół. Nie mogła z nikim się widywać i nic mówić.

Ojciec miał przyjaciół w różnych instytucjach i zawsze groził matce, że odbierze jej dzieci, a ją wyrzuci z domu albo zamknie w szpitalu psychiatrycznym, jeżeli komukolwiek coś powie. I milczała.

Wszyscy mówią, że dzieciństwo to najlepsze lata życia i że każdy chciałby do niego wrócić. Ja nie mogę tego powiedzieć o tym okresie mojego życia. Dziękuję Bogu, że się skończył i że wyrosłem na zdrową psychicznie osobę. I mój brat też.

Czy obrażam się na mamę? Nie, ona jest mi najbliższa. Ale nie podoba mi się, kiedy opowiada moim dzieciom, jaki dobry był ich dziadek Kazik i jaka szkoda, że nie doczekał ich narodzin. Ja nawet nie chcę go wspominać i nie chcę, żeby moje dzieci o nim pamiętały, choćby nawet ze słów babci, bo on po prostu na to nie zasłużył.