Wika wykorzystała swój gadżet zgodnie z przeznaczeniem

Wika przyjechała na wakacje do babci na wieś. Niedawno skończyła dwanaście lat. Właśnie zdała do szóstej klasy. Wiktoria, podobnie jak większość jej rówieśników, miała dobry telefon, który ojciec przysłał jej z zagranicy i pozakładane profile na różnych portalach społecznościowych.

Wika uczyła się bardzo dobrze. Najlepiej radziła sobie z przedmiotami ścisłymi. Lubiła matematykę, informatykę i rysunki. Matka Wiki widziała ją w przyszłości jako wspaniałego naukowca o szerokich horyzontach. Sama dziewczynka nie przejmowała się szczególnie swoją przyszłością. Miała jeszcze dużo czasu, żeby się nad tym zastanowić.

Babcia i dziadek byli przeszczęśliwi, kiedy Wiktoria ich odwiedzała. Była jednym z nielicznych dzieci, które przyjeżdżały na wieś na wakacje. Babcia często powtarzała:

– Syn Jadzi nawet sam nie przyjeżdża, a co dopiero, żeby przywoził tu swoje dzieci. A córka Marysi powiedziała, że w taką głuszę nie będzie wysyłała dziecka, bo zdziczeje. A my mamy szczęście. Nasza Wikusia jest u nas częstym gościem. I ja uważam, że tak powinno być. Po co to siedzieć latem w mieście, żeby dusić się w tym kurzu i spalinach? A tutaj wszystko jest świeże i naturalne. Wychodzisz rano – ptaszki śpiewają. Pod nosem strumyczki z czyściutką wodą. Las, owoce, orzechy, warzywa – wszystko prawdziwe…

Sama Wika bardzo lubiła jeździć do dziadków. Z babcią ciekawie się rozmawiało i piekła najpyszniejsze ciasta na świecie. Wiktoria potrafiła zjeść trzy kawałki na raz. Babcia aż się zastanawiała, gdzie to się mieści w takiej chudzince.

Tego lata Wika znowu przyjechała na wieś. Babcia w czystym fartuchu wyszła do furtki, żeby ją przywitać. Przytuliła wnuczkę, pocałowała i od razu spytała:

– To co? Idziemy dzisiaj do lasu na poziomki?

– Tak, koniecznie! Tak bardzo stęskniłam się za lasem i całą tą waszą przyrodą, – odpowiedziała radośnie wnuczka.

Podczas spaceru po lesie Wiktoria ani na chwilę nie wypuszczała telefonu z ręki. Ciągle coś tam klikała, przesuwała. Babcia aż się trochę zdenerwowała:

– Cały czas będziesz tylko grzebała w tym telefonie? Przyszłyśmy po poziomki, a ty ciągle gapisz się w ekran.

– Babuniu, nie denerwuj się. Poczekaj chwileczkę.

Wika podeszła do babci i pokazała jej zdjęcia, które przez cały ten czas robiła w lesie. Były na nich drzewa i różne owady,  jagody i niebo ze słońcem. Krótko mówiąc, zdjęcia były takie cudowne, że babcia aż westchnęła:

– Wikuniu, ty masz prawdziwy talent! Widać, że czujesz naturę. Takie piękne są te twoje zdjęcia. Jestem aż zaskoczona. Koniecznie trzeba ci kupić dobry aparat.

Tego samego wieczoru Wika z babcią siedziały na ławeczce przed domem, zajadając poziomki, które zebrały wcześniej w lesie. Zadzwonił telefon Wiktorii. To był jej ojciec. Babcia odezwała się do słuchawki pierwsza:

– Synku, rośnie nam tutaj prawdziwy talent! Pilnie potrzebny jest aparat. Poszłyśmy dzisiaj do lasu, żebyś ty widział, jakie Wikusia zrobiła zdjęcia! Nie można oderwać wzroku. Dobrze, że mądrze używa tego telefonu. Bo nieraz widzę w telewizji, że niektórzy ludzie dosłownie chodzą, jak zombie… Jak my sobie kiedyś radziliśmy bez tych telefonów…