Kawałek mojego serca, ogromna część mnie – jest tam, w Polsce

Pamiętam swoje dzieciństwo w starym drewnianym domu mojej babci na suwalskiej wsi. Spod krytego strzechą dachu chatka spoglądała małymi okienkami na piękną, dorodną gruszę. A ona, tak piękna, głaskała domek gałęziami po głowie i rozglądała się na wszystkie strony jak stróż, strzegący ich cichej przyjaźni. I tylko czas powoli, ale skutecznie, osłabił je obie, i gruszy, i chatce odbierając siłę i moc.

W domku babci najbardziej przerażała mnie kuchenka gazowa, wciśnięta między żeliwny zlew a biały, nieco pękaty kredens. Dziwnie pachniała gazem, żeby zapalić palniki, trzeba było kilka razy pokręcić kurkami w każdą stronę. Dopiero wtedy  pojawiały się niebieskie płomyczki. Najpyszniejsza była zwykła jajecznica – wszystko, co robiła babcia było niesamowicie smaczne. Ciemnożółte, aż pomarańczowe żółtka złociły się na białym tle w czarnej ramce patelni. Kawałek chleba, który maczałam w posolonym żółtku – mmm.. nie  ma nic smaczniejszego.

Moja babcia miała komodę ze skarbami. Pachniała starymi fotografiami, ceramiką i gałązkami roślin, które leżały w niektórych szufladach, żeby odstraszyć owady albo po prostu, dla aromatu. Z fotografii patrzyli na mnie jacyś ludzie, którzy mieszkali w dalekim kraju, w Kanadzie – zostali tam na zawsze.

Pamiętam wielki kufer pod oknem, przykryty obrusem. Były w nim szale w kwietne wzory i inne cudowności: kamizelki z paciorkami, haftowane bluzki, letnie sukienki i spódnice, wyszywane ręczniki. Ciekawe, gdzie są teraz te skarby?

Kochałam babcię do szaleństwa. Mimo, że tak naprawdę była moją cioteczną babcią, to i tak uważałam ją za moją drugą matkę, najbliższą przyjaciółkę. Malutka i dobra, pisała do mnie krótkie listy i każdego roku na mnie czekała. A ja przyjeżdżałam, biegłam do niej i mocno się przytulałam.

Teraz boję się wrócić do wioski, gdzie chyba nie ma już tego domu. Minęło prawie 30 lat odkąd nie ma mojej babci i mojego dzieciństwa. Zostało tam na zawsze, na Suwalszczyźnie, w maleńkiej wiosce, zagubionej wśród pól, krętych ścieżek i łagodnych pagórków.

Kawałek mojej duszy, ogromna część mnie – jest tam, w Polsce… Tam, gdzie czereśnie są wielkie jak dęby, gdzie nieskończone morze falujących pól pszenicy i żyta, jeziora z krystalicznie czystą wodą, kościółek na wzgórzu ze starą drewnianą dzwonnicą… I ukochani krewni, których tak dawno już nie ma.