Żal mi rodziców mojej żony, ale nie zamierzam spełniać ich żądań. Zwłaszcza po tym, jak prawie zapomnieli o własnej córce, bo zajmują się niezbyt udanym synem.

Wojtek, młodszy brat mojej Marty, to facet, który ciągle pakuje się w jakieś problemy, długi i nieporozumienia. Ma kilkoro dzieci. Jego żona też nie lepsza – po prostu rodzi kolejne dzieci i niczym się nie przejmuje. Jest przyzwyczajona do tego, że  wszystkim zajmą się teściowie.

Doszło do tego, że teść musiał sprzedać samochód, żeby spłacić długi syna. I chociaż Wojtek od zawsze przynosił rodzicom same problemy, to tym razem przeszedł sam siebie – pożyczył pieniądze z banku i przegrał je wszystkie na automatach. Ten człowiek w ogóle o nikim nie myśli – ma trójkę dzieci, które trzeba ubrać i nakarmić, ma ciężarną żonę, ma starszych rodziców.

Ale to nie tylko jego wina, teściów też. Zawsze spełniali wszystkie jego kaprysy a moja żona, chociaż była grzecznym dzieckiem, ciągle miała pod górkę. Rodzice zupełnie inaczej wychowywali oboje swoich dzieci – to, co najlepsze trafiało do ​​Wojtka, a Marta zbierała same baty. Moja żona cierpliwie to znosiła.

Kiedy się poznaliśmy, jej kontakty z rodzicami były czysto formalne. Składali sobie życzenia z okazji różnych świąt i dzwonili do siebie kilka razy w miesiącu. Rodzice byli pochłonięci sprawami syna.

Ale Wojtek tego za bardzo nie doceniał. Ciągle chodził i pił z kolegami, wdawał się w bójki, rozbijał samochody i niszczył cudze mienie. Rodzice wmawiali sobie, że na Wojtka zły wpływ mają koledzy, a on sam jest dobrym dzieckiem i nigdy czegoś takiego z własnej woli by nie robił. Nikogo nie słuchali i nic nie widzieli – a raczej nie chcieli widzieć. A syn to wykorzystywał.

Nawet kiedy musiał ożenić się z Mariolą z powodu nieplanowanej ciąży, nie opamiętał się. Jedynie rodzicom przybyła jeszcze opieka nad synową i wnukiem. A potem Mariola zaczęła rodzić prawie co roku. Rodzicom coraz bardziej brakowało pieniędzy i siły, a wszystkie zaoszczędzone i zarobione pieniądze szły na wnuki. I tak żyli – od wypłaty do wypłaty.

Swoją córką, Martą, tak samo jak naszymi dziećmi, niezbyt często się interesowali. Jeżeli już, to raczej sami prosili o pomoc, na dodatek raczej rozkazującym tonem. Moja żona starała się im pomagać, jak mogła – czasem pieniędzmi, małymi kwotami, a czasem jedzeniem. Nie wtrącałem się w to, bo ta pomoc nie była aż tak częsta, a nasze finanse na tym nie cierpiały. Na szczęście oboje dobrze zarabialiśmy i niczego nam nie brakowało.

Jeden telefon od rodziców bardzo jednak Martę zaskoczył. Chcieli pożyczyć od nas 30 tysięcy złotych. To znaczy “pożyczyć” – wiadomo, że nikt nam tych pieniędzy nie odda. Okazało się, że Wojtek znowu popadł w poważne długi, a rodzice nie wiedzą już, co robić. Byłem kategorycznie przeciwny takiej pożyczce. To nie jest mała kwota i nie zamierzałem jej dawać Wojtkowi.

Wtedy rodzice zaproponowali, żebyśmy odkupili ich samochód. Zastanowiłem się i przystałem na to, ale pod warunkiem, że natychmiast przepiszą go na mnie i nie będą rościli sobie do niego żadnych praw. Oczywiście, jeżeli będzie taka potrzeba, to będę ich woził gdzie będą chcieli, ale ich syna już nie. Teściowe nie mieli innego wyjścia, jak tylko zgodzić się na moje warunki.

Rozumiem, że to wygląda trochę dziwnie i nieładnie, ale przecież nie mam obowiązku rozwiązywać czyichś problemów finansowych. Mogę ich poratować mniejszą kwotą, ale nie, kiedy to już idzie w tysiące. Skoro tak wychowali syna, niech sami rozwiązują jego problemy.