Moja synowa nie chce nic robić w domu – mówi, że nie czuje się tu gospodynią. Ale jeżeli kupimy im mieszkanie, to już zupełnie inna sprawa. Irytuje mnie to, bo mieszkają w innej części domu, mają osobne wejście. Wszystkim zajmuje się nie ona, tylko mój syn, który wraca zmęczony z pracy.

Mamy z mężem tylko jednego syna – Łukasza. Ma już 29 lat. To nasza duma – ukończył szkołę i studia z wyróżnieniem, teraz pracuje w prestiżowej firmie. Niedawno się ożenił, a moja synowa ma na imię Karolina i pochodzi z Warszawy – razem studiowali i tak się poznali.

Zawsze marzyłam o tym, że synowa będzie dla mnie jak córka, której nigdy nie miałam. To pozostało tylko w sferze moich marzeń.

Po ślubie młodzi zamieszkali w naszym domu, ale mają osobne wejście i w zasadzie można powiedzieć, że mieszkamy po sąsiedzku, a nie razem.

Moja synowa od razu mi się nie spodobała – była zbyt pewna siebie, niegrzeczna, ciągle wyrzucała nam, że ​​mieszkamy „na wsi” (no tak, nasze miasteczko jest bardzo małe w porównaniu ze stolicą) i, jak się okazało, była leniwa – ale nie wtrącałam się w życie syna. Niech robi, jak uważa.

Czasami przychodziłam ich odwiedzić. Myślałam, że skoro Łukasz jest od rana do wieczora w pracy, to pójdę sprawdzić, czy Karolina nie potrzebuje jakiejś pomocy. Za każdym razem synowa po prostu odpoczywała i rozmawiała przez telefon z przyjaciółkami.

Pewnego dnia nie wytrzymałam i powiedziałam do niej: – Powinnaś chociaż trochę posprzątać albo coś ugotować. Niedługo mąż wróci z pracy, a w domu jeszcze nie ma nic do jedzenia”. Odpowiedziała na to: „Ja tu nie jestem gospodynią, więc jeśli mama chce, to niech mama gotuje!”

Byłam zszokowana tymi słowami. Czyli jeżeli dom oficjalnie nie jest twój, to nic w nim nie trzeba robić!? A jak ludzie mieszkają w wynajmowanych mieszkaniach? Naprawdę, też siedzą po uszy w śmieciach? Nieważne gdzie mieszkasz, ale musisz utrzymywać czystość, zwłaszcza gdy cały dzień siedzisz w domu.

Próbowałam nawet porozmawiać o tym z synem, bo widzę, że tylko on zajmuje się domem. Jedzenie też przygotowuje, jak wraca z pracy. Bardzo mi go żal, bo miłość do Karoliny go zaślepia. On po prostu nie widzi, jaka ona naprawdę jest.

Odpowiedział mi tylko, że wszystko jest w porządku, on jest zadowolony i poprosił, żebym się nie wtrącała.

Miałam wrażenie, że synowa nic nie czuje do mojego syna, bo kiedy się kogoś kocha, to wręcz przeciwnie, chce się, żeby partnerowi było przyjemnie.

Więc po kolejnej kłótni Karolina powiedziała, że ​​jeżeli chcę, żeby robiła coś w domu, to powinien to być jej dom. Cały czas się żaliła, że ja i mój mąż ja nie daliśmy im mieszkania, więc nie może się teraz poczuć gospodynią.

Byłam oburzona takimi słowami! Nikomu nic nie jestem winna, dałam im tyle, ile mogłam – powinna i za to podziękować. Mogłam przecież nie wpuścić ich do swojego domu, tylko komuś wynająć i na tym zarabiać. Ale nigdy bym tego nie zrobiła mojemu synowi.

Najbardziej oburzające jest to, że Karolina nigdzie nie pracuje, a uważa, że ​​ja i mój mąż powinniśmy pomagać ich rodzinie.

Oni nawet nie mają jeszcze dzieci. Wyobrażam sobie, jakie wtedy będzie miała oczekiwania. I dziwię się, że przez tyle czasu w małżeństwie jeszcze nie zaszła w ciążę. Gdyby chociaż była karierowiczką, czy coś, ale ona po prostu siedzi w domu i nic nie robi.

Nie wiem, jak się teraz zachowywać w stosunku do Karoliny, bo nasze relacje z czasem tylko się pogarszają i boję się, że niedługo mojego syna też nastawi przeciwko mnie.