Wieczna miłośćI otworzyła oczy, widząc go wciąż przy jej boku po pięćdziesięciu latach, zupełnie jak w dniu ich pierwszego spotkania.

— Będziemy dzisiaj jeść? – Ojciec wtoczył się do kuchni i runął na taboret przy stole. Nogi nieprzyjemnie zgrzytnęły po podłodze. Matka milczała, a Irka napięła się w swoim pokoju.

— Do kogo mówię? Patrz na mnie! – huknął ojciec i walnął pięścią w stół.

Irka wiedziała, że matka odwróciła się, z jej oczu sączył się strach.

— Czego się gapisz? Dawaj żreć! Chłop wrócił z roboty. Znam was, baby, wam tylko gadać bez sensu i kręcić tyłkiem, – mruknął już ciszej.

Matka zagrzechotała naczyniami, nerwowo zdejmując talerz z suszarki nad zlewem.

— Znowu makaron? Mam już dość, – warknął ojciec. Irka skuliła się w swoim pokoju, czekając, że teraz usłyszy brzęk tłuczonego talerza. Nie, obyło się… Przez chwilę z kuchni nie dobiegał żaden dźwięk. Irka wyszła z pokoju i zajrzała do kuchni. Ojciec siedział do niej tyłem. Mama machnęła ręką – znikaj. Irka natychmiast wycofała się z framugi, jakby jej tam wcale nie było. Zamknęła się w pokoju i wbiła wzrok w podręcznik, ale po każdym zdaniu zatrzymywała się i nasłuchiwała. Jakoś cicho. Dzisiaj ojciec zachowywał się dość spokojnie. Potem usłyszała, jak przeszedł obok jej drzwi do sypialni, coś mamrocząc pod nosem, i tam ucichł.

Słyszała to prawie każdego dnia. Po dźwiękach rozpoznawała, co dzieje się w kuchni. Ojciec nigdzie nie pracował na stałe. Nie mógł długo utrzymać się w jednym miejscu przez picie, łapał dorywcze roboty. Kiedy mamy nie było w domu, Irka starała się nie zostawać z nim sam na sam w mieszkaniu, szła do koleżanek po szkole albo siadała na schodach i czekała na mamę.

— Cześć. Czemu siedzisz na schodach? Klucze zgubiłaś? – Michał zatrzymał się przed Irką. Mieszkał na piątym piętrze.

— Coś w tym stylu, – burknęła. Wstydziła się, że ją tak zastał.

Michał przeszedł obok, wstąpił na dwa stopnie i zatrzymał się.

— Zmarzniesz, nie wolno siedzieć na betonowych schodach. Chodź do mnie.

Irka nie odpowiedziała.

— Chodź, – powiedział stanowczo, a ona posłuchała. Był starszym uczniem, a ona przywykła słuchać starszych.

Michał otworzył drzwi swojego mieszkania i przepuścił Irkę przodem.

— Mamo, jestem! I nie sam! – krzyknął, zatrzaskując wejście.

— A z kim? – Do przedpokoju wyszła pani Maria, mama Michała.

— Dzień dobry, – cicho przywitała się Irka.

— Dzień dobry. Irka, prawda?

— Wyobraź sobie, idę po schodach, a ona siedzi na stopniu, – powiedział Michał, rozbierając się.

— Klucze zgubiłaś? – zapytała pani Maria. – Rozbierajcie się i myjcie ręce, ja tymczasem podgrzeję obiad.

Irka przeszła do pokoju i rozejrzała się. Mieszkanie takie samo jak u nich, ale przytulniejsze i ładniejsze. Obiad okazał się bardzo smaczny, chociaż jedli zwykły rosół z kurczaka i makaron z parówkami.

— Dziękuję, było pyszne, – podziękowała.

— Następnym razem nie siedź na schodach, od razu wchodź do nas, – powiedziała pani Maria. – Umowa?

Irka skinęła głową.

— Dzięki, mamo. Idziemy do mnie. Chodź, – Michał wstał i machnął ręką na Irkę. Podniosła wzrok na panią Marię. Ta zgodnie skinęła głową.

Wchodząc do pokoju Michała, Irka zdziwiła się, że posprzątane, rzeczy nie porozrzucane, czysto, na ścianie plakaty znanych zespołów i kolorowych motocykli.

— Lubisz wyścigi? – zapytała.

— Nie specjalnie, po prostu ładne plakaty.

— A ja nie mam komputera. Znaczy jest, ale ojciec stłukł monitor. Nie ma pieniędzy, żeby kupić nowy.

— Mam tablet, chcesz pożyczyć? – od razu zaproponował Michał.

— Nie, ojciec zobaczy, sprzeda.

— To przychodź do mnie i ucz się, kiedy trzeba.

— A już zdecydowałeś, gdzie będziesz studiować po szkole? – Irka dotknęła modelu samolotu. – Sam zrobiłeś?

— Oczywiście. Chcę iść na politechnikę, na wydział lotniczy.

— Będziesz pilotem?

— Nie, będę projektować samoloty, – uśmiechnął się pobłażliwie.

Podobał się wszystkim jej koleżankom z klasy. Przystojniak. Jutro w szkole powie dziewczynom, że była u Michała w domu, będą zazdrościć.

Czas przy rozmowie zleciał niepostrzeżenie. Irka spojrzała na zegarek i zerwała się.

— Muszę iść, mama pewnie już wróciła.

Okropnie nie chciało się wychodzić, ale nie chciała też nadużywać gościnności. Michał wyszedł ją odprowadzić do przedpokoju.

— Przyjdź, nie siedź na schodach, – powiedział na pożegnanie.

Irka weszła do swojego mieszkania i zobaczyła na wieszaku płaszcz mamy. Z kuchni dochodził brzęk naczyń – mama przygotowywała kolację.

— Skąd tak późno? – wyjrzała z kuchni.

— Byłam na piątym piętrze, w piętnastym mieszkaniu.

— Nie włóczyłabyś się po mieszkaniach. Co ludzie o nas pomyślą? Będziesz jadła kolację?

— Nie, ciocia Maria nakarmiła. Pójdę odrabiać lekcje. Jest w domu? – Nie słyszysz? Chrapie jak lokomotywa. Skąd tylko wziął pieniądze? Znowu się schlał, – westchnęła matka.

Odtąd Irka często bywała u Michała. Jeśli spotkała go na przerwie, kiwała głową i rumieniła się z zażenowaniem. On witał się i szedł dalej.

Czasem Irka nie zastawała Michała w domu, wieczorami ćwiczył w klubie sportowym. Wtedy ciocia Maria opowiadała o synu, o mężu, który zmarł kilka lat temu.

Zima zmieniła się w wiosnę, nadeszło lato. Irka już nie chodziła do Michała, spacerowała z koleżankami albo siedziała na ławce przed domem.

— Czemu nie przychodzisz? – zapytał kiedyś Michał, spotkawszy ją na ulicy. Irka wzruszyła ramionami.

— Zdałeś już egzaminy? Kiedy wyjeżdżasz na studia?

— Nie wyjadę. Będę studiować tutaj, na politechnice. Nie chcę zostawiać mamy samej.

— Świetnie! – ucieszyła się Irka.

A jesienią raz do niego wpadła, niby nie umiała rozwiązać zadania. Ale jakoś tak rozmowa nie kleiła się jak kiedyś. Irka wstydziła się Michała, czuła się skrępowana i niepewnie. On się zmienił, wydoroślał i był jeszcze przystojniejszy.

Tej zimy umarł ojciec – otruł się skażoną wódką. Mama nawet na pogrzebie nie płakała, a Irce jakoś było go żal. Teraz nie trzeba było czekać na mamę z pracy, nie było powodu, by iść do Michała.

Mama jeszcze długo drgała na dźwięk dzwonka, a w jej oczach zapalał się strach.

— Mamo, co ci? Nie ma go, – mówiła Irka.

— Przyzwyczajenie, – odpowiadała mama.

Irka była już w jedenastej klasie. Pewnego wieczoru stała przy oknie i wypatrywała Michała.

— Czemu siedzisz po ciemku? Ciągle wypatrujesz Michała? – do pokoju weszła mama i kliknęła włącznikiem.

— Tak sobie patrzę w okno, – odpowiedziała gniewnie Irka, zaskoczona.

— On jest dorosły, ma dziewczynę. Ładną. Lepiej ucz się lekcji, – westchnęła mama.

Michał ma dziewczynę! Serce pękało z żalu i zazdrości. Irka nie widziała dziewczyny Michała, ale już ją nienawidziła. Aż pewnego dnia zetknęły się na podwórku.

— Irka? Cześć, czemu nie przychodzisz? – przyjaźnie zapytał Michał. Jego dziewczyna stała obok i lodowatym wzrokiem patrzyła na Irkę. Przez swój wysoki wzrost patrzyła z góry, wręcz pogardliwie, jak na mysz. Michał też był wysoki, ale na Irkę patrzył inaczej.

— W której jesteś już klasie?

— W maturalnej.

— Jak ten czas leci. A patrzę, że ładniejesz, wydoroślałaś, od razu cię nie poznać. Gdzie zamierzasz studiować?

— Michał, chodźmy. – Dziewczyna niecierpliwie pociągnęła go za rękę.

— Na razie, powodzenia! – powiedział Michał i odeszli pod rękę.

Irka odprowadziła ich długim spojrzeniem. „Zimna jak ryba, a zamiast oczu wstawione kawałki lodu – pomyślała ze złością. – Jasne, bardziej pasowałoby jej przezwisko Królowa Śniegu, ale to za dużo zaszczytu”. I w myślach nazwała ją Rybą.

Czas mijał, Irka skończyła szkołę i dostała się na medycynę. A Michał zrobił dyplom i znalazł pracę, wkrótce kupił sobie samochód. Irka nauczyła się rozpoznawać go po dźwięku silnika, rzucała się do okna, kiedy podjeżdżał pod klatkę.

Pewnego razu Irka wracała z uczelni i spotkała na podwórku panią Marię. Ta szła wolno z laską, wyraźnie utykając.

— Dzień dobry, ciociu Mario, – przywitała się Irka. – Co się stało, czemu pani utyka?

— Noga mnie boli, nie mogę wytrzymać. Ledwo chodzę. Lekarz mówi, że trzeba operację, wstawić sztuczny staw, a ja się boję, – poskarżyła się pani Maria.

— To proszę powiedzieć, co kupić, pobiegnę do sklepu, to dla mnie żaden kłopot, – od razu zaproponowała Irka.

— Idź, bo Michała nigdy nie ma w domu…

Tak Irka znów zaczęła wstępować do Michała, chociaż jego spotykała bardzo rzadko. Chodziła po zakupy, pomagała w sprzątaniu jego mamie.

Pewnego razu nabrała odwagi i zapytała o dziewczynę Michała.

— Malwina, owszem, ładna dziewczyna, ale strasznie wyniosła. Ciągle milczy, nie wiadomo, jak do niej podejść. Jakaś obca. Ty jesteś swojska. Nie taka narzeczona potrzebna mojemu synowi, – westchnęła pani Maria. – A czemu pytasz? Zakochałaś się w nim?

Irka spuściła oczy.

— Nie smuć się. Gdybyś była starsza, lepszej żony dla Michała bym nie chciała. Spotkasz jeszcze swoją miłość.

— Nie potrzebuję innej miłości, – powiedziała cicho Irka i wybiegła.

Kiedyś przyszła do pani Marii zapytać, co kupić w sklepie. Drzwi otworzyła Ryba.

— Czego chcesz? – zapytała nieprzyjaźnie.

— Do cioci Marii…

— Nie ma jej. Michał zawiózł ją autem do szpitala.

Zdawało się, że Ryba specjalnie zadziera podbródek, żeby patrzeć na Irkę z góry.

— Po co się tu ciągle włóczysz? – Ryba błysnęła lodowatymi oczami.

— Nie włóczę się, pomagam cioci Marii, chodzę do sklepu.

— Też mi pomocnica. Nie przychodź tu więcej. Jak trzeba, sama pomogę. Wkrótce z Michałem się pobierzemy i będziemy tu mieszkać. Idź stąd, bo po tobie rzeczy giną, – powiedziała szorstko Ryba.

— Jakie rzeczy? – zapłonęła Irka.

— Pierścionek. Zostawiłam go na umywalce w łazience. Później weszłam, a pierścionka nie ma. Ty wzięłaś, nie ma kto inny.

— Przecież nie chodzę dalej niż przedpokój – krzyknęła gniewnie Irka.

— A skąd wiem, może wchodziłaś bez mnie. Lepiej oddaj po dobroci, bo wezwę policję. – Ryba wychyliła się do przodu i pochyliła głowę. Złe, lodowate oczy znalazły się całkiem blisko. Irka odskoczyła.

— Nie brałam twojego pierścionka!

— To udowodnij. – Ryba zrobiła krok w jej stronę, oczy-lodowce były tuż-tuż. Irka nie wytrzymała, odwróciła się, szarpnęła drzwi i wpadła na Michała.

— O co tak głośno rozmawiacie? Słychać na schodach. – Michał przeniósł wzrok z Irki na Rybę. Irka też się obejrzała.

Ryba wyprostowała się i uśmiechnęła słodko do Michała.

— Już wróciłeś? – zapytała, jakby nigdy nic.

Irka chciała uciec, ale Michał przytrzymał ją za rękę.

— Co się stało?

— Ona… Oskarżyła mnie, że wzięłam jej pierścionek. Nic nie brałam, nawet nie wchodziłam do łazienki.

— Jaki pierścionek? – Michał mocno trzymał Irkę za rękę i patrzył na Rybę.

— Z różowym oczkiem. Chyba go zgubiłam, nie wiem, gdzie zostawiłam. Spytałam, czy go nie widziała, – słodkim głosem wyjaśniła Ryba.

— Ona kłamie! Powiedziała, że to ja go wzięłam, chciała dzwonić na policję. – Irka wyrwała rękę i pobiegła w dół po schodach. Dusiły ją łzy.

— Idźcie sobie oboje! – z rozpaczą rzuciła Irka, wpadając do swojego mieszkania i trzaskając drzwiami.

— Co ci? – do przedpokoju wyjrzała mama.

— Mamo! – Irka rzuciła się do niej i wszystko opowiedziała.

— Znajdzie się pierścionek, nie płacz. Michał się rozezna, – uspokajała płaczącą córkę matka.

Następnego dnia Michał przyszedł sam. Mamy nie było w domu.

— Musimy porozmawiać, – powiedział.

Irka zaprowadziła go do swojego pokoju. Widząc na półce sekretarza swoje zdjęcie, Michał uśmiechnął się krzywo. Irka zupełnie o nim zapomniała. Spłonęła rumieńcem i spuściła oczy.

— Ukradłaś mi? A mówisz, że nie kradniesz. Irka speszyła się i jeszcze bardziej poczerwieniała.

– No dobra, nie szkoda mi. Przyszedłem przeprosić. Znalazł się pierścionek.

— Gdzie?

— Jaka różnica? – teraz Michał odwrócił wzrok.

— Jest różnica. Oskarżyła mnie o kradzież. Myślisz, że to przyjemne? – głos Irki drżał z urazy.

Michał wziął ją za ramiona.

— Ir, wybacz. Ani przez chwilę nie uwierzyłem, że to ty wzięłaś. Naprawdę. Krótko mówiąc, Malwinie nie podobało się, że często do nas przychodzisz, więc postanowiła cię oczernić, żebyś więcej nie przychodziła. A pierścionek… Wypadł jej z kieszeni, kiedy upuściła kurtkę.

— I ty jej wybaczysz? A jeśli oskarży twoją mamę o kradzież? Po niej wszystkiego można się spodziewać. Zimna Ryba!

— Przestań! Ona jest po prostu o mnie zazdrosna. – Michał spojrzał surowo na Irkę i zdjął ręce z jej ramion.

— Michał! Naprawdę nic nie widzisz?

— Czego nie widzę? – Michał patrzył na nią z żalem. Widać było, że ma dość tej rozmowy.

— Kocham cię! – wypaliła Irka i sama przestraszyła się swojej odwagi. – Kocham od piątej klasy. Michał, nie żeń się z nią, proszę. – Łzy drżały w jej oczach, twarz Michała rozmazywała się.

— Ir, płaczesz? Żadnego ślubu nie będzie. Rozstaliśmy się.

— Naprawdę? – Irka mrugnęła, a łzy popłynęły po policzkach.

— Głupia jesteś. – Michał przytulił Irkę do siebie. – Mamę wypiszą ze szpitala za tydzień. Wpadaj do niej, pomóż, jeśli trzeba.

— Oczywiście! Nawet nie musiałeś prosić.

Michał wyszedł smutny i zamyślony, a Irka ledwo skakała z radości. Ślubu nie będzie!

Irka codziennie wpadała do cioci Marii, chodziła do sklepu, myła podłogi, nawet pomagała gotować. Michała nie widywała, przychodził późno. Całe wieczory spędzała na piątym piętrze. Matka tylko kręciła głową.

Kiedyś Irka zderzyła się z Michałem na schodach. Wyraźnie czuć było od niego alkohol.

— Michał, ty piłeś? – Irka patrzyła na niego z przerażeniem, przypominając sobie ojca, strach w oczach matki…

— No i co? – zakołysał się w jej stronę. Irka cofnęła się, nie odrywając od Michała przestraszonych oczu. – Ir, czego tak patrzysz? Nie bój się, nie będę jak twój ojciec… – nagle powiedział całkiem trzeźwym głosem.

A w sobotę przyszedł do Irki z bukietem kwiatów i zaprosił do kina. Jakaż była szczęśliwa!

Teraz Michał wieczorami nie zostawał, spieszył do domu, gdzie z mamą czekała na niego Irka. Więcej nie pił. Często chodzili do kina, po prostu spacerowali i siadywali w jego pokoju, całując się…

W końcu miłość Irki roztopiła serce Michała.

— Szczęścia wam, dzieci. Nie krzywdź jej, Michał, – poprosiła mama, gdy oświadczył się Irce.

— Obiecuję, nigdy nie skrzywdzę… Irka przylgnęła do niego jak cienkie młode drzewko do wysokiego dębu…— Będę ją kochał i szanował, obiecuję, – powiedział Michał, ściskając dłoń przyszłej teściowej. Potem spojrzał na Irkę, która stała obok z oczami pełnymi łez i uśmiechu.

Ślub był skromny, w małym urzędzie stanu cywilnego. Pani Maria płakała ze szczęścia, mama Irki też, a Irka – nie mogła przestać się uśmiechać. Kiedy wyszli na schody, Michał nachylił się i szepnął jej do ucha: – Pamiętasz, jak siedziałaś na tych schodach? Od tamtej pury nigdy więcej nie zostawiłem cię samej.

Irka objęła go i pomyślała, że niektóre schody prowadzą prosto do nieba. A potem poszli razem do domu – już ich wspólnego – i nigdy więcej nie słychać było brzęku tłuczonych talerzy. Tylko śmiech, ciszę i miłość, która roztopiła najtwardsze lody.