Cienias i superjamnikCienias odkrył, że superjamnik potrafi nie tylko węszyć, ale i zmieniać rozmiar, co uratowało ich przed pościgiem.

Kleopatra nie widziała w tym swojej winy. No, nie wytrzymała raz, rzuciła się za kotem, szarpnęła smyczą mocniej niż trzeba, a pani upadła. Ale przecież Klepa nie złośliwie – instynkt…

Życie non stop pstrykało Sławka w nos: „Nie pchaj się, tu nie twoje miejsce, odsuń się na bok”.

Sławek się odsuwał. Rację ma życie, lepiej się nie wychylać – zdrowiej będziesz. Natura odpoczęła na nim całkiem: mały, chudy, słaby.

Dlatego w szkole przezywali go chucherkiem, a czasem przygadywali „na przeczekanie”. Kolegów Sławek też nie miał prawie wcale, no, może jednego – Piotrka.

„Nic, urośnę — myślał wtedy Sławek — i to wszystko się skończy. Dorośli są mądrzy. Nie dają głupich przezwisk i nie walą po łbie bez powodu”.

Oj, jakże się mylił…

*****

Z przymierzaniem po głowie w dorosłym życiu faktycznie było lepiej. Nie wypada w świecie dorosłych rozdawać ich na lewo i prawo. Ale za to z przezwiskami…

Jak Sławka nie nazywali. I zagłodziarą, i pluskwą, i narybkiem, i szczurem. Jasne, że się obrażał, ale problem w tym, że nie umiał się odgryźć. Bo do niewielkiego wzrostu Sławka dochodziła ogromna nieśmiałość.

Oj, przeszkadzała mu ta nieśmiałość. Nawet bardziej niż nieciekawy wygląd. Nowe znajomości nie wychodziły. Więc trzymał się tylko starego szkolnego kumpla Piotrka i matki, póki żyła.

Lata leciały, Sławek pracował jako magazynier w sklepie i o życiu prywatnym nawet nie myślał, choć sklepowa załoga była w dziewięćdziesięciu procentach kobieca.

Tylko że panie patrzyły na Sławka jak na takiego „syna pułku”. Otaczały opieką, broniły, częstowały domowym jedzeniem. A jakże? Toć „biedaczek, malutki”.

Do tego, gdy Sławek skończył czterdziestkę, został sierotą. Więc serdeczne baby go żałowały…

Tak trwało do tego dnia, kiedy poznał Marysię. Marysia była kobietą przez wielkie „K”. Nie dało się jej nie zauważyć!

Połączyły się w niej i wysoki wzrost, i imponujące kształty, i donośny głos. Była wspaniała!

Sławek zakochał się bez wzajemności. Bał się nawet do niej podejść. Kim on dla niej? Pchłą, białą ćmą, molekułą! Ale życie ma specyficzne poczucie humoru. I tak, kierując się nim, postanowiło połączyć małego, nieśmiałego chucherka i wielką, głośną Marysię.

Sposób na to życie wybrało dosyć wyświechtany, ale skuteczny. Ile przykładów, kiedy ratownik zakochuje się w uratowanym? Mnóstwo! I Marysi też zdarzyło się kiedyś ratować Sławka…

Było tak. Sławek stał w kolejce do kasy. Za kasą siedziała wspaniała Marysia. Sławek bladł, czerwienił się, denerwował, przekładał z ręki do ręki karton mleka.

Wtem z tyłu zjawiło się dwóch młodych obwiesiów z parą butelek czegoś mocniejszego, odsunęli ramieniem chuchro Sławka:

— Będziesz za nami, dziadku. Spieszymy się — rzucił jeden.

W każdy inny dzień Sławek by ich przepuścił w milczeniu, ale nie dzisiaj. Bo patrzyła na niego sama Marysia!

— No, panowie, do kolejki. Mnie też przerwa nie jest z gumy — pisnął.

— Nie piernicz! Powiedzieliśmy, będziesz za nami, to będziesz! — jeden z chłopaków już postawił swoją butelkę na taśmie.

Drugi dla dodania sobie pewności obrócił się i lekko pchnął Sławka w pierś:

— Trzymaj dystans, dziadku!

Sławek spurpurowiał, otworzył usta, ale uprzedziła go:

— Po kolei! — huknęła Marysia zza kasy. — A w ogóle, młodzi ludzie, poproszę wasze dokumenty! Może w ogóle nie mam prawa wam sprzedawać alkoholu!

Napastnicy Sławka spięli się:

— No, co pani, w domu siedmioro na głowie, a tu pani z dokumentami! — próbował żartować jeden.

— Słuchajcie, „młodzi ojcowie”, nie zawracajcie mi głowy. Albo potwierdzicie pełnoletniość, albo spieprzajcie do mamy i taty — rozkazała Marysia.

Za plecami Marysi rozruszał się już znudzony ochroniarz sklepowy, pan Zenek. Więc „młodzi ojcowie”, klnąc pod nosem, woleli się wycofać.

— Ale gówniarze bezczelne! — rzuciła ze złością Marysia.

A potem spojrzała na Sławka i już łagodniej dodała:

— Dawaj, Sławku, wybiję ci. Bo faktycznie obiadu nie zdążysz zjeść. A musisz jeść, boś strasznie chudy. Nawet jakaś szumowina na ciebie napada.

— Dziękuję… — wyjąkał Sławek.

Chciał zapaść się pod ziemię.

„No, teraz nawet słabej nadziei nie mam, że Marysia na mnie spojrzy. Musiałem się tak skompromitować. Chłystków się przestraszyłem! A skąd ja wiedziałem, że to dzieciaki, patrz, jakie byki!” — przeżywał Sławek.

A wyszło wszystko dokładnie odwrotnie.

Od tego dnia Marysia zaczęła traktować go inaczej. Uśmiechała się, kokietowała, obiady z domu zaczęła mu nosić. Inne sklepowe baby usunęły się w cień. Sławek nie wiedział, co Marysia w tym celu zrobiła. Tylko raz usłyszał, jak szeptały między sobą kobiety:

— Nasz szczurek to teraz łup Marysi.

— No i dobrze, niech będzie. Może go za mąż weźmie, a tam, zobaczycie, odtuczy jak należy.

Sławka określenie „łup” nie bardzo zmartwiło:

„Czyli jestem dla niej ważny! — uznał. — Czyli mnie ceni. A tam już tylko krok do miłości. Póki co, wystarczy moja miłość. Dla nas obu starczy”.

Ta myśl pchnęła Sławka do działania. I, depcząc po gardle swojej nieśmiałości, zaprosił jednak Marysię na randkę.

Ta się zgodziła. Słowo za słowem, spotkanie za spotkaniem – zaczął się romans, a potem i wesele wyprawili…

Tylko że życie rodzinne Sławka rozczarowało. Marysia od razu ustanowiła się głową rodziny. I wszystko byłoby w porządku, gdyby nie to, że ona tę głowę rodziny wyobrażała sobie bardzo specyficznie.

Według jej pojęcia, taka głowa nie tylko miała wszystko decydować i kontrolować, ale też miała pełne prawo karać i wychowywać.

Oj, ile razy Sławek oberwał od niej za najdrobniejsze przewinienie. To lampę źle powiesił, to podłogę źle umył, to talerza po sobie nie zmył…

Sławek znosił. Mimo wszystko kochał swoją wybawicielkę Marysię. I bardzo chciał, żeby jego też kochano. Miał nadzieję, że wszystko może się ułożyć. Że się dotrą i będą żyć w zgodzie.

Złudzenia, jak i resztki miłości, wybił Sławkowi jeden jedyny policzek.

— Beztalencie, chucherko, zagłodziaro! — wyzywała Marysia tamtego wieczoru. — Ty w ogóle możesz coś zrobić porządnie? Milczysz? A szkoda! Lepiej mi powiedz, gdzie znajdę drugą taką filiżankę?

To babcina była, stara, moja ulubiona. Łapy ci się trzęsą, naczyń umyć nie możesz! Ech, brak mi już cierpliwości…

Sławek nie zdążył odpowiedzieć. Kiedy Marysia skończyły się słowa, przeszła do czynów! Rękę miała ciężką.

Ale gdy Sławkowi przejaśniło się w głowie, zrozumiał: „Trzeba się rozstać! Dość mam oberwania z dzieciństwa!“

Z awanturami i kłótniami wzięli rozwód. Sławek znów rozczarował się do ludzi i poprzysiągł sobie, że już nigdy się nie zakocha…

Kleopatrę też życie tłukło. I to całkiem niezasłużenie. Była cud, jak piękna – czarna, długa, ogromna. Aż dwanaście kilogramów szczęścia!

Tylko że jakoś nikt nie potrzebował tak dużo szczęścia. Więc Klepa wędrowała z rąk do rąk…

Pierwszemu właścicielowi nie podobał się jej wygląd:

— To jakaś podtaksa, a może supertaksa! Krótko mówiąc, nieodpowiednia. Nie tędy droga. Nigdy nie marzyłem o kundlu.

Więc szybko spławił Klepę swojemu koledze.

— Co to za rasa? Przerosnięta taksa? — zażartował tamten. — Ogromna! Mamusia z basetem na pewno zgrzeszyła. A jaka głośna! No i dobrze, będzie strzec działki.

Ale strzec Klepie nie wychodziło. Fakt, głos miała niski, groźny. Tylko że szczekała nie wtedy, gdy widziała potencjalnych wrogów i złodziei pańskiego dobra, tylko wtedy, gdy jej się zachciało.

— Głupi ty pies — rugali ją. — Szczekaczka! Dużo żresz, pilnować nie umiesz. Za to wszystkie kwiaty wydepczesz i trawnik przekopiesz. Trzeba ci innego właściciela szukać.

Z trudem, ale znalazł się nowy pan. A właściwie pani. Starsza, w każdym razie miła, tylko bardzo nieszybka. Klepa obiecała sobie, że będzie dobrym psem. Ale znów nie wyszło…

Kleopatra, swoją drogą, nie widziała w tym swojej winy. No, nie wytrzymała raz, rzuciła się za kotem, szarpnęła smyczą mocniej niż trzeba, pani upadła.

Ale przecież Klepa nie złośliwie – instynkt. Pani skończyła tylko z lekkim strachem, chwała Bogu. Czy to powód, żeby się rozstawać? Jednak ludzie są niezrozumiali.

— Nie daję sobie z nią rady! — żaliła się komuś przez telefon powalona pani. — Życie mi miłe. Załatw jej coś. Bo wypuszczę na ulicę.

I ten ktoś, widać, się postarał. Klepa dostała rodzinę. Prawdziwą rodzinę z trzech osób: mężczyzna, kobieta i dziecko.

— Kleopatro, nie rób krzywdy Andrzejkowi! — nakazał mężczyzna-właściciel. — Bo dostaniesz za swoje.

Klepa nie zamierzała krzywdzić małego człowieka. Za to on miał wobec psa własne plany:

— Będziesz konikiem — oznajmił czteroletni Andrzejek i próbował okrakiem usiąść na Klepie.

Ta wyrywała się i warczała. Była co prawda duża, ale na kucyka nie wyglądała.

Andrzej wściekał się i darł. Pani-właścicielka denerwowała się i krzyczała. Pan-właściciel sięgał po pasek. Klepa chowała się. Wtedy pan-właściciel czerwieniał, krzyczał i groził, że odda Klepę do schroniska…

Nie wiadomo, jak by się to skończyło, ale pewnego dnia do pana-właściciela przyszedł kolega. Klepa wtedy wypełzła spod łóżka, żeby zobaczyć, kogo przyniosło.

Kolega pana okazał się małym, chudym chłopkiem o imieniu Sławek.

„Jakiś niedojda — pomyślała Klepa. — Mój właściciel jest znacznie większy. Na pewno ten facet też jest nieodpowiedni, tak jak ja”.

— Cześć, sto lat cię nie widziałem, Piotrek — Sławek uścisnął pana Klepy. — Widzę, znowu masz przybysza. Psa wziąłeś? Ja właśnie z żoną w końcu wziąłem rozwód.

— Gratuluję, dawno trzeba było! A ja właśnie chciałbym się z tym psem „rozstać”. Sto razy żałowałem, że go wziąłem — westchnął Paweł. — Niewychowany, zły, na Andrzejka warczy, a jak go zganić – chowa się pod łóżko. Krótko mówiąc, myślę, żeby go oddać.

— No co ty? Po co od razu oddawać? — Sławek ze współczuciem popatrzył na Klepę. — Niewychowany, mówisz. A ty go wychowywałeś? Krzyki i kary to nie wychowanie.

Trzeba go do behawiorysty. Ja, jasne, że nie psiarz… Ale mnie też próbowano krzykiem i policzkami przerobić – nie wyszło.

— Jaki behawiorysta, Sławuś? Ja na rodzinę nie mam czasu, haruję jak koń! Żonie też nie do tego…

Słuchaj, skoro jesteś taki mądry, to może weźmiesz do siebie naszą Kleopatrę? — wpadł na pomysł Paweł. — Jesteś teraz sam, wolny. Więc wychowuj ile chcesz. No? Dobry pomysł. Wszystkim dobrze: i nam, i Klepie, i tobie!

— Wziąłbym, tylko czy będzie chciała? Przecież przywykła do was, pewnie? — Sławek pytająco spojrzał na Klepę.

„A on zdecydowanie mi się podoba — pomyślała ta. — Myśli logicznie, żadnych dzieci nie ma, jak zrozumiałam, i sam jest niestandardowy. Czyli prędzej niż inni mnie zrozumie! Trzeba pokazać, że jestem za!”

I parę razy machnęła ogonem.

— Patrzaj, nie jest przeciwna! — ucieszył się Paweł. — Miejmy nadzieję, że dasz sobie z nią radę. A tam, patrz, na jakimś psim wybiegu spotkasz swoją drugą połowę.

— Tego nie trzeba. Miałem dosyć — machnął ręką Sławek.

Wieczorem poszli z Kleopatrą do domu we dwoje…

Okazało się, że dać radę z Klepą jest o wiele łatwiej niż z byłą żoną. Nie była złośliwa, nie darła się o byle co, a już na pewno nie używała rąk.

Jeśli czegoś nie pojęła za pierwszym razem, pojmowała za drugim. Poza tym kochała Sławka! Był dla niej wszystkim: przyjacielem, panem, całym światem.

Razem chodzili do szkoły dla psów, spacerowali na wybiegu, uczyli się, bawili, rozmawiali. I Sławek był szczęśliwy, że los tamtego wieczora pchnął go do odwiedzenia starego szkolnego kumpla.

„Psy są na pewno lepsze od ludzi — myślał Sławek. — Klepa jest tego dowodem. Mądra, piękna, posłuszna. No, może nie całkiem jeszcze, ale to się da naprawić”.

Tak myślał jednak krótko. Okazało się, że i wśród ludzi zdarzają się fantastyczne egzemplarze: dobre, wrażliwe, pomocne.

Po prostu wcześniej Sławek nie wiedział, gdzie ich szukać. A teraz odkrył – na psich wybiegach takich jest pełno. Z wieloma Sławek się poznał dzięki Klepie. Z niektórymi się zaprzyjaźnił.

I, kto wie, może przyjdzie dzień, w którym znowu się zakocha w jakiejś właścicielce szpica czy doga niemieckiego. Jasne, że nie od razu. Ale Sławek tego nie wyklucza.